ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 8

ถึงเวลาพักผ่อนยามค่ำคืนแล้ว เสิ่นหยวนหงเจ็บขาจึงนอนไม่หลับ คงเพราะปีนี้ต้องไอเย็นหลายครั้ง ขาที่บาดเจ็บข้างนี้จึงย่ำแย่ลงทุกที เขาถือไม้เท้าเดินไปทีละก้าวในลานเรือน ถึงแม้จะเจ็บ แต่เขากลัวว่าหากเขาไม่เดินให้มาก อีกไม่นานขาข้างนี้ก็คงจะเดินไม่ได้แล้ว

จวนสกุลเสิ่นนั้นไม่ใหญ่โต ถึงตามหลักแล้วบุรุษในจวนสกุลเสิ่นต่างมีผลงาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่บุตรสาวได้เป็นฮองเฮาถึงสามคน ตอนนี้องค์ชายเพียงหนึ่งเดียวในวังหลวงยังถือกำเนิดจากสตรีสกุลเสิ่นอีกด้วย สกุลเสิ่นควรร่ำรวยมีอำนาจบารมีจึงจะถูก

เมื่อก่อนสกุลเสิ่นมีชื่อเสียงมีอำนาจมาก เสิ่นหยวนหงตอนหนุ่มก็เคยอยากได้ความรุ่งเรืองมั่งคั่งมีอำนาจบารมี แต่ต่อมาบุตรชายบุตรสาวทยอยประสบเหตุ สองสามีภรรยารู้สึกเหน็ดเหนื่อยท้อใจจึงไม่ค่อยให้ความสำคัญกับอาภรณ์งามอาหารเลิศที่เป็นของนอกกาย เวลานี้แผ่นดินไม่สงบ ชีวิตของราษฎรไม่ค่อยดี เสิ่นหยวนหงจึงนำทรัพย์สินในจวนไปขายแล้วมอบเงินแก่ราษฎร ตอนนี้พูดได้เพียงว่ามีชีวิตที่ไม่นับว่ายากจนข้นแค้น

เสิ่นหยวนหงเดินไปเดินมาก็มองเห็นไกลๆ ว่าห้องหนังสือของเขาจุดไฟสว่าง จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เสิ่นหมิงอวี้จดจ่อกับการอ่านหนังสือมากเกินไป เสิ่นหยวนหงถือไม้เท้าเดินมาใกล้แล้วนางยังไม่รู้ตัว

“หมิงอวี้ เจ้ากำลังอ่าน…ตำราพิชัยสงครามหรือ”

เสิ่นหมิงอวี้ตกใจ หนังสือในมือตกลงพื้น นางรีบลุกขึ้นยืน หยิบหนังสือขึ้นมาซ่อนไว้ข้างหลังแล้วส่งเสียงเรียกเบาๆ

“ท่านปู่”

จากนั้นก็ก้มหน้าอย่างเศร้าใจ ท่านย่าไม่ให้นางอ่านตำราเหล่านี้

เสิ่นหยวนหงมองหลานสาว จู่ๆ ตรงหน้าก็ปรากฏภาพบุตรชายคนโตของตนเอง ดวงตาพลันรู้สึกปวด เขาสะกดกลั้นอารมณ์ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดขึ้น

“อยากเรียนหรือ”

เสิ่นหมิงอวี้เงยหน้าขึ้นทันที มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน จากนั้นก็ไปคว้าแขนเสื้อของเขาแล้วถามอย่างเต็มไปด้วยความหวัง

“ท่านปู่สอนข้าได้หรือไม่ มีบางจุดอ่านเข้าใจ บางจุดอ่านไม่เข้าใจ…”

“เจ้าอ่านตำราอะไรบ้าง” เสิ่นหยวนหงถามหน้านิ่ง

เสิ่นหมิงอวี้ประคองท่านปู่ให้นั่งลงแล้วแจกแจงราวกำลังมอบของล้ำค่าว่าตนเองอ่านตำราพิชัยสงครามเล่มใดไปแล้วบ้าง จากนั้นก็รีบฉวยโอกาสนี้หยิบยกจุดที่ตนเองไม่เข้าใจมาโดยตลอดออกมาถาม

แรกเริ่มเสิ่นหยวนหงยังชี้แนะด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่หลังจากนั้นบนใบหน้าก็เหลือเพียงความเมตตา

พอถึงกลางดึกเสิ่นหยวนหงก็ลูบศีรษะของหลานสาวแล้วพูดว่า “เอาล่ะ วันนี้เอาไว้เท่านี้ วันหน้าห้ามอ่านหนังสือจนนอนดึกอีก”

เสิ่นหมิงอวี้รีบพยักหน้า นี่หมายความว่าวันหน้านางสามารถอ่านตำราพิชัยสงครามได้อย่างเปิดเผยแล้ว! ไม่แน่ว่าอาจมีลูกม้า หอกแดง และธนูใหญ่เป็นของตนเองก็เป็นได้!