ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 8

เสิ่นหยวนหงลุกขึ้นเตรียมจะกลับห้อง เสิ่นหมิงอวี้กลับพูดขึ้นทันใดว่า “ท่านปู่ ต่อให้คนผู้นั้นเป็นฮ่องเต้ก็ไม่คู่ควรกับท่านอาเล็กเช่นกัน!”

เสิ่นหยวนหงตกใจ รีบทำหน้านิ่งทันที “เด็กคนนี้ ห้ามเอ่ยวาจาที่ไม่เคารพเช่นนี้!”

“เมื่อเช้าวานนี้ข้าเห็นท่านย่าหลั่งน้ำตาหน้าป้ายวิญญาณของท่านพ่อ ทั้งยังได้ยินท่านย่าพูดว่าถ้าท่านพ่อยังอยู่ต้องไม่ให้ท่านอาเล็กถูกคนอื่นชิงตัวไปรังแกแน่นอน” เสิ่นหมิงอวี้กอดตำราพิชัยสงครามเล่มหนาไว้แน่น “ท่านอาจารย์สอนว่าบุตรต้องสืบทอดภารกิจของบิดา หมิงอวี้จะรีบเติบใหญ่ไปทำเรื่องที่ท่านพ่ออยากทำแต่ไม่ได้ทำ รอข้าโตแล้วข้าจะทำเหมือนท่านพ่อ ปกป้องท่านปู่ท่านย่าท่านแม่รวมทั้งท่านอาเล็กอีกด้วย!”

เสียงเด็กหญิงกระจ่างใส แม้จะเป็นเสียงเล็กๆ ของเด็ก แต่มีความมุ่งมั่นราวกับให้คำสาบาน

ยามมองใบหน้าเสิ่นหมิงอวี้ที่คล้ายกับบิดาของนาง เสิ่นหยวนหงก็ตกตะลึง โบกมือแล้วหันกายก้าวยาวๆ ออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว เขากลัวว่าหากตนเองเดินช้าไปหนึ่งก้าวจะหลั่งน้ำตาต่อหน้าหลานสาวอย่างไม่เหมาะสม

ในใจเสิ่นหยวนหงรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีด หากบุตรชายคนโตยังอยู่…

ช่างเถิด อย่าได้เพ้อฝันเลย

ช่วงต้นปีไทเฮาพาองค์ชายน้อยย้ายออกจากวังด้วยความโมโห ภายหลังฮ่องเต้ส่งคนไปเชิญหลายครั้งก็ไม่สามารถเชิญกลับมาได้ ทั้งยังถูกตำหนิกลับมา แม้จะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด แต่ฮ่องเต้ก็รู้สึกรำคาญใจเช่นกัน จึงไม่ยินดีไปเชิญอีก ทว่าตอนนี้ใกล้วันปีใหม่แล้ว ใช่ว่าจะลองไปอีกครั้งไม่ได้

ฮ่องเต้ไม่ใช่องค์ชายที่ได้รับการดูถูกมาทุกรูปแบบเช่นในอดีตอีกแล้ว เขาฟังคำสรรเสริญเยินยอจนชิน คิดว่าตนเองเป็นโอรสสวรรค์แล้วจริงๆ จะยินดีไปรองรับอารมณ์ต่อหน้าไทเฮาได้อย่างไร

เขาคิดไปคิดมาก็ได้ความคิดหนึ่งขึ้นมา