ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 8

“เราเพิ่งแต่งตั้งฮองเฮามิใช่หรือ ตอนนี้งานแผ่นดินยุ่งมาก จะตัดใจทิ้งงานแผ่นดินได้อย่างไร ให้ฮองเฮาไปรับไทเฮากลับวังแทนเราก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลมิใช่หรือ”

ฮ่องเต้รู้สึกว่าตนเองฉลาดมาก เขาได้ความคิดนี้แล้วก็มีคำสั่งทันที

ตอนที่คำสั่งมาถึงตำหนักหย่งเฟิ่ง เสิ่นหุยก็ยิ้มอย่างสดใสทันที ในดวงตาเปล่งประกายราวดวงดาว

ออกจากวังหลบเลี่ยงฮ่องเต้ได้เป็นเรื่องที่ดีมากทีเดียว!

สวรรค์รู้ดีว่าทุกวันนี้นางอยู่ในวังอกสั่นขวัญแขวนกลัวว่าจะพบฮ่องเต้มากเพียงใด ตอนนี้ออกจากวังไปรับไทเฮาได้ นี่เป็นเรื่องดีจริงๆ!

และความยินดีอีกเรื่องหนึ่งคือนางจะได้พบฉีอวี้แล้ว

ปีนี้องค์ชายน้อยอายุสี่ขวบ เสิ่นหุยไม่เคยพบหน้าเขามาก่อน ไม่รู้ว่าเขามีรูปโฉมเหมือนพี่สาวคนรองหรือไม่ และไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อฟังหรือไม่

…น่าจะไม่เชื่อฟังกระมัง

เสิ่นหุยได้ยินจากปากบิดามาบ้างถึงเรื่ององค์ชายน้อย บิดาเล่าว่าองค์ชายน้อยไม่ค่อยเหมือนคนสกุลเสิ่น เหมือนจะติดนิสัยทำอะไรไม่สนใจกฎเกณฑ์ใดของเชื้อพระวงศ์อยู่หลายส่วนตั้งแต่เด็ก…นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว รู้สึกกลัดกลุ้มเล็กน้อย

เสิ่นหุยกำลังครุ่นคิดอยู่ เหวินผินก็นำนางกำนัลเดินเข้ามา

คำที่เผยไหวกวงพูดกับนางเมื่อวาน สุดท้ายนางก็ฟังแล้วเก็บไปใส่ใจ นางรู้ว่าตนเองอยู่ในวังอย่างโดดเดี่ยวไร้เส้นสายเกินไป ต่อให้อยากซื้อตัวนางกำนัลขันทีก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ในวันเดียวคืนเดียว ดังนั้นนางจึงขอคนจากเหวินผิน

“น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่สามารถปรนนิบัติเหนียงเหนียงด้วยตนเองได้ จึงยกอาซย่าให้เหนียงเหนียงใช้งานก่อนเพคะ” เหวินผินพูด

เสิ่นหุยหันไปตามสายตาของเหวินผิน มองไปทางนางกำนัลที่ชื่ออาซย่าผู้นั้น

อาซย่าเดินมาข้างหน้า คุกเข่าคำนับอย่างสุภาพแล้วพูดว่า “เหวินผินให้อาซย่ามาปรนนิบัติเหนียงเหนียง จากนี้ไปอาซย่าต้องตั้งใจปรนนิบัติอย่างเต็มที่แน่นอนเพคะ”

นางเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าสะอาดงดงาม

“ที่เลือกนางเป็นเพราะ…” เหวินผินพูดถึงตรงนี้ก็ลังเลขึ้นมาทันใด มองไปทางอาซย่า

อาซย่าสีหน้าสงบนิ่ง “บ่าวกับคนข้างกายจั่งอิ้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด ไม่ว่าจะไปมาหาสู่หรือสอบถามข่าวคราวก็สะดวกเพคะ”

ความสัมพันธ์ใกล้ชิดหรือ

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนมีนาคม 2569)