ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 172-173

“ข้าจะย้ายไปที่ตำหนักเฉียนเหอ ไปเตรียมการเสีย”

เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ด้วยกันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างตกใจ

ตำหนักเฉียนเหอเป็นที่ประทับของฮ่องเต้

อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายซูฮั่นไฉ่ขมวดคิ้ว แม้จะเพิ่งมารับตำแหน่งใหม่ได้เพียงวันเดียว แต่เขาก็กล้าเอ่ยขึ้นก่อนผู้อื่น

“จั่งอิ้น เกรงว่านี่คงจะไม่เหมาะสม ควรให้ฝ่าบาทเสด็จไปประทับที่ตำหนักเฉียนเหอมากกว่า”

ความเงียบปกคลุมไปทั่ว มีคนคาดเดาว่าเผยไหวกวงจะปฏิบัติอย่างไรต่อซูฮั่นไฉ่ที่ก้าวออกมาขัดขวาง

เผยไหวกวงยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วกล่าวชื่นชม “ใต้เท้าซูมีความคิดดียิ่ง” จากนั้นก็ยกมือขึ้นอีกครั้งแล้วสั่งว่า “ไปแจ้งที่หอนภากว้างว่าอีกสักครู่ข้าจะไปรับฮ่องเต้น้อยเสด็จไปประทับด้วยกันที่ตำหนักเฉียนเหอ”

“ท่าน!” ซูฮั่นไฉ่เบิกตาโตด้วยความตกใจ

อัครเสนาบดีฝ่ายขวาก้มหน้าลง ลอบกระตุกแขนเสื้อของซูฮั่นไฉ่

เผยไหวกวงเดินจากไปแล้ว แต่เหล่าขุนนางยังคงไม่จากไป พวกเขายืนอยู่หน้าประตูตำหนักจินลู่ แต่ละคนสีหน้ากลัดกลุ้มปรึกษากันอย่างเป็นทุกข์

“จะทำอย่างไรดี ไทเฮาคงไม่ทรงอนุญาตกระมัง”

“ไทเฮาจะทรงหยุดการตัดสินใจของขันทีชั่วนั่นได้หรือ เฮ้อ ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์อยู่เลย!”

อัครเสนาบดีฝ่ายขวาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วให้ขันทีรุ่นเล็กไปจับตาดูที่หอนภากว้าง

เผยไหวกวงเคยบอกเสิ่นหุยไว้นานแล้วว่าเขาจะพาตัวฉีอวี้ไปจากข้างกายนาง เดิมทีเป็นเรื่องหลังจากกลับเข้าเมืองหลวง แต่สายตาที่ขุนนางเหล่านั้นเฝ้ารอให้เขาทำอะไรบางอย่างช่างร้อนแรงเหลือเกิน เขาจำต้องพาตัวฮ่องเต้น้อยไปก่อนเวลาอย่างลำบากใจ

เขาเดินช้าๆ ไปยังหอนภากว้าง เดินพลางคาดเดาท่าทีตอบสนองของเสิ่นหุย นางจะปฏิเสธด้วยวาจา มองเขาด้วยความผิดหวัง หรือจะออดอ้อนเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เผยไหวกวงเดินช้ายิ่ง ตอนไปถึงหอนภากว้างหัวหน้าขันทีที่นำหน้าไปก่อนได้แจ้งเจตนาของเขาแล้ว ตอนที่เขามาถึงเสิ่นหุยกำลังพูดคุยกับฉีอวี้อยู่ เหล่านางกำนัลของหอนภากว้างกำลังวุ่นวายกับการเก็บข้าวของของฉีอวี้

เมื่อเห็นเผยไหวกวงมาแล้ว เสิ่นหุยก็แตะไหล่ฉีอวี้เบาๆ แล้วบอกนางว่า “ไปเถิด”

ฉีอวี้พยักหน้า เดินไปหาเผยไหวกวงหนึ่งก้าวก็เหลียวกลับมามองเสิ่นหุยด้วยความอาลัยอาวรณ์ยิ่ง

เผยไหวกวงไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน รอจนกระทั่งฉีอวี้เดินมาถึงตรงหน้า เขาก็หันหลังพาตัวฉีอวี้ไปทันที

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเสิ่นหุย จากนั้นก็หลุบตาลงรอคอยนาง

“อวี้เอ๋อร์!” เสิ่นหุยพูดเสียงดัง “ต้องเชื่อฟังท่านพ่อบุญธรรมเล่า!”

เผยไหวกวงตกใจเล็กน้อย ชะงักฝีเท้าในชั่วพริบตา

เสิ่นหุยไล่ตามมา ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของเผยไหวกวงว่า “พบกันยามเย็น”

เผยไหวกวงมองดวงตาสุกใสของเสิ่นหุย รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 29 เม.ย. 69