ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 172-173

เหล่าขุนนางไม่มีใครส่งเสียงใด ทว่าทุกคนต่างลอบสังเกตการกระทำของเผยไหวกวง เผยไหวกวงไม่สนใจสายตามองสำรวจเหล่านั้น ถือใบรายชื่อไว้ในมือแล้วก้าวขึ้นบันไดหยกช้าๆ ไปหาเสิ่นหุย

นิ้วเรียวยาวของเขาเลิกม่านมุก ม่านมุกกระทบกันจนเกิดเสียงดังกังวาน

เสิ่นหุยเงยหน้าขึ้นมองเขา นางอาศัยร่างกายของเผยไหวกวงและม่านมุกช่วยบังตา จากนั้นก็ขยิบตาให้เผยไหวกวงแล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย

“รบกวนจั่งอิ้นแล้ว”

“เป็นความช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ” เผยไหวกวงก้มลงยื่นใบรายชื่อให้เสิ่นหุย ขยับเข้าใกล้นางอีกครั้งพลางลดเสียงเอ่ยเตือนว่า “เวลาตรัสกับชายชั่วกลุ่มนั้น ห้ามใช้พระสุรเสียงอ่อนโยนเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นหุยยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังใบรายชื่อในมือ นางกระแอมกระไอเบาๆ คราหนึ่งแล้วเปล่งเสียง

“ใบรายชื่อนี้ข้าจะนำกลับไปดูอีกครั้ง”

เผยไหวกวงยืดตัวขึ้นแล้วมองนางอีกครั้ง จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากม่านมุก

สายตาแต่ละคู่มองสำรวจเขาอย่างโจ่งแจ้งและอย่างลับๆ เผยไหวกวงที่เดินออกมาจากหลังม่านมุกยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ทำให้การมองสำรวจของทุกคนไร้คำตอบเหมือนหินจมลงสู่ทะเล

หลังเลิกประชุม เผยไหวกวงยืนอยู่หน้าประตูของตำหนักจินลู่ มองดูเสิ่นหุยก้าวขึ้นเกี้ยวหงส์ จากนั้นเขาก็หันหลังมา สายตาที่มองสำรวจเขานับไม่ถ้วนก็รีบเลื่อนหนีอย่างรวดเร็วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หึ เผยไหวกวงหัวเราะเยาะในใจ

ในเมื่อมีคนมากมายหวังให้เขาทำอะไรบางอย่าง เช่นนั้นหากเขาไม่ทำอะไรคงไม่สมเหตุสมผล จะทำให้พวกนั้นผิดหวังไม่ได้

“ไปตามหัวหน้าของพวกเจ้ามา” เผยไหวกวงสั่งขันทีรุ่นเล็กอย่างไม่ใส่ใจ

ขันทีรุ่นเล็กรีบวิ่งไปตามคนมา

ขุนนางเหล่านั้นยิ่งไม่อยากจากไป อยากจะเงี่ยหูรับฟังเหตุการณ์ถัดจากนี้

เผยไหวกวงจ้องมองป่าต้นอวี้ถานผืนใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปด้วยสายตาเย็นชา เขาสั่งขันทีรุ่นเล็กอีกคนหนึ่งด้วยเสียงที่ดังขึ้นเพื่อให้พวกขุนนางได้ยิน

“ไปที่เรือนพักของข้า บอกให้ซุ่นซุ่ยเตรียมการสักนิด ข้าจะย้ายเข้าตำหนักตากอากาศ”

เหล่าขุนนางที่เงี่ยฟังอยู่ต่างตกใจ แต่พวกเขาไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์เสียงดัง เพียงแค่ส่งสายตาให้กันอย่างบ้าคลั่ง

“ย้ายไปพักที่ใดดีหนอ” เผยไหวกวงพูดอย่างช้าๆ เขาหันไปมองเหล่าขุนนางที่อยู่ข้างหลังแล้วสอบถามอย่างนึกสนุกว่า “ใต้เท้าทุกท่านมีคำแนะนำดีๆ บ้างหรือไม่”

เหล่าขุนนางพากันก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าพูดอะไร แน่นอนว่าเผยไหวกวงก็คร้านที่จะฟังความเห็นของพวกเขาเช่นกัน

หัวหน้าขันทีที่อยู่ไม่ไกลนักรีบรุดมาหาอย่างรวดเร็ว

เผยไหวกวงเหลือบมองหัวหน้าขันทีที่กำลังวิ่งมาทางนี้คราหนึ่งแล้วยกมุมปากขึ้นบางๆ อย่างขบขัน