ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 172-173

เผยไหวกวงหลุบตาลง ฟังเสียงพูดของเสิ่นหุยในอ้อมแขนอย่างเงียบๆ นางพร่ำพูดถึงเรื่องราวมากมาย ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นในการประชุมเช้า เรื่องที่นางเรียกพบขุนนางเพื่อปรึกษาเรื่องงานหลังการประชุมเช้า หรือแม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นสนมชายาหลายคนในตำหนักตากอากาศพยายามหาวิธีประจบเอาใจนางเพื่อไม่ให้ถูกฝังร่วมกับฮ่องเต้ชั่ว

เดิมทีเผยไหวกวงไม่ค่อยเข้าใจว่าที่เสิ่นหุยเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เขาฟังมีจุดประสงค์อะไร

เขาไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยงการประชุมเช้าจริงๆ เพียงแค่ไม่ชอบก้าวเข้าไปในตำหนักตากอากาศเชียงชิงเท่านั้น แต่ถึงแม้จะไม่ได้ไปเขาก็รู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในการประชุมเช้าอย่างละเอียด ส่วนเรื่องที่เหล่าสนมชายาในตำหนักในประจบเอาใจนางเช่นไร ฉีอวี้ชอบกินขนมอะไร…เรื่องเช่นนี้นางเล่าให้เขาฟังเพื่ออะไร

เสิ่นหุยเล่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเกือบครึ่งชั่วยาม พูดจนรู้สึกเหนื่อย จากนั้นนางก็หาวอย่างเกียจคร้าน เอนกายซบในอ้อมแขนของเผยไหวกวงโดยไม่พูดอะไรอีก ผ่านไปครู่หนึ่งนางก็เหลือบตาขึ้นมองเผยไหวกวงพลางยิ้ม

เผยไหวกวงเข้าใจในทันที

นางเพียงแค่อารมณ์ดี อยากแบ่งปันความสุขของนางกับเขาเท่านั้น

“เหนียงเหนียง…” เผยไหวกวงลากเสียงยาว เรียกนางเหมือนทอดถอนใจ

“หืม?” เสิ่นหุยเงยหน้ามองเขาช้าๆ เป็นการสอบถาม

เผยไหวกวงมองใบหน้ายิ้มแย้มของเสิ่นหุยแล้วพูดว่า “มาให้กระหม่อมจุมพิตสักนิด”

เสิ่นหุยขยับเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม เผยไหวกวงกลับถอยห่างเล็กน้อย เบี่ยงกายหลบนาง เขาเหลือบมองนางด้วยสายตารังเกียจเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอีก

“พระโอษฐ์ของเหนียงเหนียงตรัสมาครึ่งชั่วยามแล้ว ทรงพักสักครู่เถิด”

ว่าแล้วเขาก็ก้มศีรษะลงกัดแถบรัดอกของเสิ่นหุย ค่อยๆ กระตุกปมออกแล้วซุกหน้าลงบนทรวงอกที่อ่อนนุ่มหอมกรุ่น จมดิ่งอยู่ในความอ่อนโยนของนาง

วันรุ่งขึ้น เผยไหวกวงเข้าประชุมเช้าพร้อมกับเสิ่นหุยตามที่พูดไว้ เขายกแขนขึ้นให้เสิ่นหุยเกาะเบาๆ แล้วเดินไปพร้อมนางผ่านเหล่าขุนนางที่คุกเข่าเต็มห้องโถง ส่งนางไปที่หลังม่านมุก

ตลอดการประชุมเช้าเผยไหวกวงไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาอยู่ด้วยหรือไม่ ทั้งห้องโถงจึงเงียบอย่างยิ่ง นอกจากเสียงรายงานของเหล่าขุนนางแล้วก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีก

เผยไหวกวงยืนนิ่งสีหน้าเรียบเฉยอยู่ที่เชิงบันไดหยก ไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยที่เหล่าขุนนางรายงานเบื้องสูง มีเพียงตอนที่เสิ่นหุยเอ่ยปากพูดคุยกับเหล่าขุนนางเขาจึงจะเงี่ยหูฟัง

ไม่นานนักคนของกรมพิธีการก็ถวายใบรายชื่อสิ่งที่จะฝังร่วมในพระราชพิธีศพของอดีตฮ่องเต้ ขันทีรุ่นเล็กรับมาอย่างนอบน้อม ถือไว้ด้วยสองมือแล้วนำไปถวายแก่ไทเฮา

ตอนที่ขันทีรุ่นเล็กเดินผ่านข้างกายเผยไหวกวง เผยไหวกวงก็ยกมือขึ้นขวางไว้ ขันทีรุ่นเล็กตกใจจึงก้มหน้าลงไม่กล้ามอง เหงื่อผุดออกมาจากแผ่นหลัง กลัวว่าเผยไหวกวงที่เงียบนานเกินไปจะเอาชีวิตไร้ค่าของเขาเพื่อหาความสุข

แต่เผยไหวกวงเพียงแค่รับใบรายชื่อในมือของเขาไปเท่านั้น