ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 176-177

“เลือด…” เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของซย่าชั่นจู

เพราะตกใจเกินไป ทำให้กำหนดคลอดของนางเร็วขึ้น

เสิ่นหุยวิ่งตามออกไป ใบหน้าซีดเซียวสั่งนางกำนัลด้วยเสียงสั่นเครือให้ไปเชิญหมอตำแยกับหมอหลวงมาทันที นางเข้าไปในห้องพร้อมกับซย่าชั่นจู มองดูอีกฝ่ายถูกประคองขึ้นเตียงอย่างเป็นกังวล จากนั้นก็จับมือซย่าชั่นจูไว้แน่นและยืนอยู่เคียงข้าง

กำหนดคลอดของซย่าชั่นจูนั้นใกล้มากแล้ว หมอตำแยเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้วเช่นกัน หมอตำแยได้ข่าวก็รีบรุดมาอย่างรวดเร็ว พอเห็นสีหน้าของซย่าชั่นจูก็บอกได้ทันทีว่านางจะคลอดแล้ว เหล่าขันทีถอยออกไป ส่วนนางกำนัลรีบจัดเตรียมสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการทำคลอด

รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหลุดออกจากมือของซย่าชั่นจู เสิ่นหุยชะงักเล็กน้อย หยิบสร้อยข้อมือนั้นขึ้นมาแล้วผูกบนข้อมือของซย่าชั่นจูด้วยมือที่สั่นเทา

“เจ้าต้องปลอดภัย หวังไหลรอเจ้าอยู่”

ซย่าชั่นจูกัดริมฝีปากอดทนกับความเจ็บปวดที่ทำให้ร่างแทบฉีกขาด นางเจ็บจนสติเลือนราง ใบหน้าชุ่มเหงื่อของนางมองมาที่เสิ่นหุยแล้วพูดเสียงแหบพร่า

“เหนียงเหนียงอย่าทรงเฝ้าอยู่ที่นี่เลยเพคะ นี่เป็นสิ่งต้องห้าม…”

เสิ่นหุยยังคงเฝ้าต่ออีกครู่หนึ่ง จนกระทั่งหมอหลวงมาถึงนางจึงทำตามคำเกลี้ยกล่อมของนางกำนัลด้วยการออกไปจากห้อง นางยืนอยู่นอกประตู ถูกลมที่ลอดผ่านหน้าต่างตรงระเบียงทางเดินพัดจนทำให้รู้สึกหนาวสั่น

เมื่อย้อนนึกถึงอ่างเลือดหลายใบนั้นแล้ว เสิ่นหุยก็รู้สึกแน่นหน้าอก นางคิดว่าหากตนเองยังไม่ออกมาหัวใจอาจทนรับไม่ไหว นางผ่อนคลายอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงก้าวเท้าเดินกลับไปอยู่กับเผยไหวกวง

เผยไหวกวงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่สะทกสะท้านกับเสียงวุ่นวายข้างนอก เขารินชาสมุนไพรหนึ่งถ้วยด้วยสีหน้าเรียบเฉย กำลังชิมชาอย่างตั้งใจ

ถึงแม้ซย่าชั่นจูจะพยายามเรียนรู้ฝึกฝนอย่างมาก แต่อย่างไรก็ไม่ใช่ชาที่หวังไหลต้ม รสชาติยังคงไม่เหมือนกัน

เสิ่นหุยเดินไปยืนข้างกายเผยไหวกวง นางวางฝ่ามือบนหลังของเขา ลูบจากบนลงล่างเบาๆ ราวกับกำลังปลอบโยนเด็กน้อย

เผยไหวกวงวางถ้วยชาลงแล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เหนียงเหนียงทรงเชื่อเรื่องกรรมตามสนองหรือไม่”

เสิ่นหุยเหมือนถูกแทงหัวใจ นางพูดขัดกับที่ใจคิดว่า “ไม่เชื่อ”

“อันที่จริงกระหม่อมเชื่อเรื่องทำชั่วได้ชั่วมาโดยตลอด แต่ต้องโทษที่กรรมตามสนองจากสวรรค์มาช้าเกินไปและเบาเกินไป ดังนั้นจึงต้องลงโทษตนเอง” เผยไหวกวงหัวเราะ “ทายาทที่กระหม่อมเลือกมาเองอย่างไม่ง่ายนักปรากฏว่าเป็น…”

บางทีนี่อาจเป็นกรรมตามสนองอย่างหนึ่งของเขาก็ได้

เสิ่นหุยรู้สึกเศร้าใจอย่างมาก นางกอดเผยไหวกวงอย่างร้อนรน ให้เขาซุกอยู่ในอ้อมกอดที่อ่อนโยนของนางพลางพูดขึ้น

“พวกเราไม่เอาเด็กคนนี้แล้ว ไม่เอาเด็กคนนี้แล้ว…ข้าจะส่งพวกเขาแม่ลูกออกไป ส่งไปไกลๆ ไม่ให้เห็นหน้าอีกต่อไป! พวกเราเลือกเด็กคนใหม่อีกสักคน ท่านชอบเด็กชายหรือเด็กหญิง หรือท่านชอบเด็กที่มีรูปโฉมเหมือนข้า ข้าจะลองไปถามบ้านญาติของข้าดูว่ามีใครยินดียกให้เป็นบุตรของเราหรือไม่…”

“ไม่ ในเมื่อเลือกแล้ว กระหม่อมจะเอาเด็กคนนี้” เผยไหวกวงยิ้ม แววตาแฝงความบ้าคลั่งเล็กน้อย

น้ำตาของเสิ่นหุยไหลอาบแก้ม นางออกแรงกุมมือเผยไหวกวงแน่น “ไหวกวง ข้าจะพาท่านไปที่แห่งหนึ่ง พาท่านไปพบใครคนหนึ่ง”

นางไม่รออีกต่อไปแล้ว

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 30 เม.ย. 69