ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 176-177

เผยไหวกวงเหลือบตามองเสิ่นหุยที่นั่งทำหน้าตึงเครียดอยู่ข้างกาย เขาหัวเราะแล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า “เหนียงเหนียง กระหม่อมอยากลูบหน้าท้องของสตรีอื่นอีกแล้ว”

มือเรียวเล็กของเสิ่นหุยที่วางอยู่บนตักกำกระโปรงแน่น นางพูดว่า “ชั่นจู เจ้ามานี่”

หัวใจของซย่าชั่นจูเต้นรัวเร็วอย่างไร้สาเหตุ นางกำสร้อยข้อมือแน่นยิ่งขึ้น เดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวอย่างอกสั่นขวัญแขวน สายลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้กระโปรงของนางปลิวเบาๆ จนไปสัมผัสกับเข่าของเผยไหวกวง

เผยไหวกวงยกมือขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้ววางฝ่ามือลงบนหน้าท้องของซย่าชั่นจู

แม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้น แต่ซย่าชั่นจูยังคงสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกบนฝ่ามือของเผยไหวกวง นางร่างสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ สร้อยข้อมือรูปพริกสีแดงที่นางกำไว้ในมือ หวังไหลตรวจดูแล้วว่าปลายของพริกอันเล็กไม่บาดข้อมือจึงซื้อกลับมาให้นาง แต่ฝ่ามือของนางที่กำสร้อยข้อมือแน่นยังคงรู้สึกเจ็บ

ซย่าชั่นจูคิดในทันทีว่านางอาจไม่ทันได้ใส่สร้อยข้อมือนี้บนข้อมืออีกครั้ง อาจไม่ทันรอให้เด็กในครรภ์คลอดออกมา และอาจไม่ทันกลับเมืองหลวงไปพบหวังไหลอีกครั้ง

หากตายไปเช่นนี้…

เช่นนั้น…ก็ถือว่าเป็นการไถ่บาปแล้วกัน

แต่นางไม่อยากตาย! นางเบิกตาโต พยายามไม่ให้น้ำตาไหลรินออกมา ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้นางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“ครั้งก่อนที่จั่งอิ้นถามว่าเขาเตะแล้วหรือยัง ตอนนั้นเขายังเล็กเตะไม่ค่อยเป็น แต่ตอนนี้เขาเตะบ่อยครั้งมากเจ้าค่ะ”

ซย่าชั่นจูคิดว่าตนเองคงเสียสติไปแล้วที่กล้ายื่นมือไปจับมือของเผยไหวกวงแล้วดึงมือของเขามาวางไว้ข้างหน้าท้องเพื่อให้สัมผัสเท้าน้อยๆ ของทารกในท้องที่กำลังเตะอยู่

นางร่างสั่นเทาจนแทบจะควบคุมตนเองไม่อยู่ น้ำตาที่กลั้นไว้อยู่นานสุดท้ายก็ไหลรินออกมาแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“เมื่อเขาโตขึ้นจะเคารพกตัญญูต่อจั่งอิ้นเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ!”

หลังจากพูดจบ ความหวาดกลัวต่อความตายทำให้นางยืนต่อไปอีกไม่ไหว ร่างกายทรุดลงทันที แต่เผยไหวกวงประคองนางเอาไว้

เขาดึงแขนของซย่าชั่นจูให้นางยืนขึ้น ขณะที่มืออีกข้างก็สัมผัสด้วยความสนุกว่าชีวิตน้อยๆ ในครรภ์นี้กำลังออกแรงเตะฝ่ามือของเขาอย่างไร

เสิ่นหุยจ้องมือของเผยไหวกวงที่วางบนหน้าท้องของซย่าชั่นจูอยู่ตลอด

เสิ่นหุยก็คิดว่าตนเองเสียสติไปแล้วเช่นกัน กล้าเอาสองชีวิตมาเดิมพัน แต่นางยังคงเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าจะไม่แพ้เดิมพัน ทุกคนต่างพูดว่าเผยไหวกวงนั้นชั่วร้าย ไร้ผิดชอบชั่วดี แต่นางเชื่อมั่นว่าเขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น นางเชื่อมั่นว่าเผยไหวกวงยังคงมีความเมตตาอยู่ในใจ เพียงแค่ถูกความเคียดแค้นกดทับอยู่ในส่วนลึกเท่านั้น มิฉะนั้นองค์หญิงเจ็ดสิบกว่าพระองค์คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้

เผยไหวกวงหัวเราะเบาๆ เขาปล่อยมือแล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า “โตขึ้นย่อมต้องเคารพกตัญญูข้าให้ดี”

ทันใดนั้นซย่าชั่นจูก็ผ่อนลมหายใจออกมาทันใด เมื่อไม่มีเผยไหวกวงคอยประคอง สองขาของนางก็อ่อนแรง ทรุดนั่งลงบนพื้นทันที

มือของเสิ่นหุยที่จับกระโปรงอยู่คลายออกทันที นางรีบสั่งให้ซุ่นซุ่ยกับซุ่นเหนียนที่ยืนอยู่หน้าประตูช่วยประคองซย่าชั่นจูออกไป ซุ่นซุ่ยกับซุ่นเหนียนรีบเข้ามาประคองซย่าชั่นจูทั้งซ้ายขวาแล้วพาเดินออกไปทันที