ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 1-บทที่ 2

เสียงโครมดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นปุบปับ ดึงสติหญิงสาวให้หลุดออกจากภวังค์ความหลัง

“ซื่อจื่อ!” ซินลู่หวีดร้องอยู่ข้างนอก

ม้าร้องฮี้ คละเคล้าด้วยเสียงเอะอะมะเทิ่งของคนจำนวนมาก

หลี่ชีฉือใช้มือแหวกม่านและชะโงกตัวออกไป

สารถีกับซินลู่วิ่งโร่ไปหารถม้าคันข้างหลังแล้ว

รอยเท้าย่ำพื้นหิมะสะเปะสะปะสับสนไปเป็นทาง รถเทียมม้าสองตัวจอดเอียงกระทะเร่อยู่ตรงนั้น อาชาทั้งคู่ใช้เท้าตะกุยหิมะอย่างกระสับกระส่าย ลำไม้ขนาดใหญ่หนาร่วงลงมาทับหลังคารถ

เหตุเกิดมาจากต้นไม้ใหญ่ข้างทางหักโค่น ล้มเอนลงมาทับรถเข้าพอดิบพอดี

ประทุนรถที่ทำจากไม้แตกหักไปเกือบครึ่งจากแรงกระแทก หวังหมัวมัวที่เป็นแม่นมของซื่อจื่อนั่งข้างประตูรถในตอนแรกปลิวไปอีกทาง นางยกมือข้างหนึ่งกุมหัว มืออีกข้างตบอกตนเองอย่างขวัญหนีดีฝ่อ ปากก็ร้องลั่นว่า ‘สวรรค์ช่วยด้วย’

กวงอ๋องซื่อจื่อยังอยู่ในรถม้า

ระหว่างที่ใครต่อใครรีบรุดเข้าไปช่วยมือไม้เป็นระวิง หลี่ชีฉือกลับตะลึงงันอยู่กับที่

ดวงหน้าใกล้สิ้นลมของพี่ชายคืนนั้นผุดขึ้นในมโนนึก จนกระทั่งวาระสุดท้ายก็รำพึงอย่างยังไม่หมดห่วง ‘อาเยี่ยน…’

นางจับมือเขาไว้แน่นพลางตอบไปว่า ‘ข้าจะดูแลเขาเป็นอย่างดี รับรองว่าจะต้องดูแลเขาเป็นอย่างดีแน่นอน’

ต่อเมื่อได้ยินคำมั่นสัญญา ดวงตาของพี่ชายถึงค่อยปิดลง

ทว่าตอนนี้นางกลับปล่อยให้หลานคนเดียวเป็นอันตรายต่อหน้าต่อตาตนเอง

หญิงสาวเอามือรั้งชายกระโปรงเตรียมก้าวเท้าลงจากรถม้า ทว่าเหลือบไปเห็นร่างของใครผู้หนึ่งมุดออกมาจากประทุนรถคันข้างหลังเสียก่อน

หวังหมัวมัวรีบถลาเข้าไปหาทันที “ซื่อจื่อ! บ่าวตกใจแทบตาย”

หลี่เยี่ยนเอามือป้องจมูกไอสองที แล้วปัดเศษหิมะออกจากเสื้อ ปลอบโยนแม่นมสองสามคำก่อนจะหันมาหาหลี่ชีฉือพร้อมร้องบอก “ท่านอาหญิงไม่ต้องเป็นห่วง หลานไม่เป็นไรขอรับ”

ปลายเท้าที่กำลังจะก้าวลงจากรถม้าหยุดชะงัก เมื่อได้เพ่งมองหลานชายโดยละเอียด หัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวลของนางก็ค่อยสงบลง นางปล่อยมือจากชายกระโปรงแล้วกลับเข้าไปในรถช้าๆ

เพิ่งนั่งลงไม่ทันไรก็มีคนตามเข้ามา จะเป็นใครได้หากไม่ใช่หลี่เยี่ยน

เด็กชายเกล้าผมมวยครอบเกี้ยวทองแล้วทั้งที่ยังอยู่ในวัยเยาว์ เขาทำคอหดเข้าไปในเสื้อคลุมตัวใหญ่เนื้อหนาที่สวมอยู่ ปลายจมูกแดงก่ำ ตรงมุมหน้าผากเป็นรอยแผลตกสะเก็ด เขาเข้ามานั่งข้างๆ มองนางพลางถูมือเข้าหากัน “ท่านอาหญิง…”

หลี่ชีฉือหลุบตานวดปลายนิ้วมือเบาๆ อาการตื่นตระหนกถึงค่อยคลายลงบ้าง เมื่อครู่นางขยุ้มชายกระโปรงแน่นเกินไป

เนตรงามทอดมองกระถางไฟ สักพัก…ก็เหลือบมาหารองเท้าหุ้มแข้งบุนวมข้างในที่หลานชายสวมอยู่ รองเท้าคู่นี้นางซื้อกลับมาฝากเขาระหว่างออกจากตำหนักไปเดินทางอยู่ข้างนอก