ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 1-บทที่ 2

ทั้งที่พี่ชายนางจากโลกนี้ไปแล้ว บุตรควรได้สืบบรรดาศักดิ์ต่อจากบิดา แต่จนบัดนี้ฮ่องเต้ก็ยังไม่มีราชโองการแต่งตั้ง ได้แต่ให้ขันทีเป็นตัวแทนมาแสดงความอาลัยและมอบทรัพย์สินจำนวนหนึ่งให้เป็นการปลอบโยน พร้อมบอกว่าเวลานี้ฮ่องเต้ป่วยซมมานานแล้ว รอให้ซื่อจื่อเจริญวัยก่อนค่อยแต่งตั้งก็ยังไม่สาย แต่ตอนที่พี่ชายนางได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋อง เขาก็มีอายุได้เพียงสิบสามปีเท่านั้น

ความอยุติธรรมที่ได้รับเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตำหนักกวงอ๋องอาจตกต่ำลงได้ทุกเมื่อ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผู้อื่นข่มเหงอย่างไรได้

แต่ก่อนยังแค่คะนองปากถากถางด้วยวาจา ตอนนี้ถึงกับกล้าลงไม้ลงมือ แล้วภายหน้าเล่า

หลี่ชีฉือเศร้าสะท้อนใจกับตนเอง แล้วทอดถอนใจเอ่ย “อาให้เจ้านั่งรถม้าคนเดียวมาตลอดทาง จนป่านนี้เจ้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุใดอาถึงโกรธเจ้า”

หลานชายเหลือบตามองนางแวบหนึ่ง “ท่านอาหญิงโปรดวางใจ ต่อไปหลานจะไม่ก่อเหตุกับคนอื่นอีกแล้ว”

เสียง ‘กึง’ ดังขึ้นเบาๆ หลี่เยี่ยนหดเท้าหนี เพราะหลี่ชีฉือถีบกระถางจนสะเก็ดไฟสีแดงแตกกระเซ็น หวุดหวิดจะโดนชายเสื้อคลุมเขา

เด็กชายเบิกตากว้าง มองผู้เป็นอาอย่างฉงนงงงวย

“โง่เง่า อาโมโหที่เจ้าไม่เอาคืนบ้างต่างหากเล่า” นางเอ็ดเบาๆ “เจ้ายังอายุน้อย อยู่ในวัยคะนอง ต่อไปหากใครรังแกมาก็รังแกกลับไปเสีย มีอะไรให้พะวักพะวนนักหนา ต่อให้เกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ เจ้าก็ยังมีอาอยู่ทั้งคน”

หลี่เยี่ยนผงะนิ่งไปนาน ปลายจมูกแดงก่ำยิ่งกว่าเก่า ไม่รู้เพราะอากาศหนาวหรือเพราะคับแค้นใจกันแน่ “ท่านอาหญิงสงสารหลาน แต่หากทำเช่นนั้นได้จริง ท่านอายังต้องพาหลานออกจากกวงโจวมาด้วยเหตุใดกันขอรับ”

จะต้องเป็นเพราะหนียงอ๋องซื่อจื่อกับลูกสมุนนั่นล่ะ

แต่เนื่องจากกลัวผู้เป็นอาจะเสียใจ เขาจึงไม่กล้าเอ่ยตรงๆ

หลี่ชีฉือยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ซินลู่ก็ส่งเสียงรายงานอยู่ด้านนอกว่าดึงรถม้าคันข้างหลังให้ตั้งตรงได้แล้ว ส่วนข้าวของในนั้นได้ย้ายไปไว้ในรถม้าคันอื่น รอจัดให้เรียบร้อยอีกสักครู่ก็สามารถออกเดินทางต่อได้

หลี่ชีฉือมองหน้าหลานชายแล้วก็อดจะเวทนาไม่ได้ นางโบกมือวูบโดยไม่คิดจะพูดอะไรเกินความจำเป็นอีก “ช่างเถิด เจ้าแค่ทำตามที่อาบอกก็พอ”

หลี่เยี่ยนเบียดเข้ามานั่งสงบเสงี่ยมข้างๆ โดยไม่ลืมที่จะโน้มเอวไปใช้สองมือประคองกระถางไฟให้ตั้งตรง ก่อนจะทิ้งตัวหนุนตักนาง แล้วสูดจมูกอย่างน่าสงสาร “หลานย่อมทำตามคำท่านอาหญิงอยู่แล้วขอรับ”