ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 1-บทที่ 2

บทที่ 2

สองคนอาหลานกลับมาสมัครสมานกันดังเดิม

หลี่ชีฉือโอบกอดหลานเอาไว้ ตอนแรกเนื้อตัวเขายังเย็นเฉียบ มาบัดนี้ค่อยพอจะมีไออุ่นขึ้นมาบ้าง

พอก้มหน้าลงมองอีกทีหลังผ่านไปสักพัก ก็พบว่าเด็กชายผล็อยหลับไปแล้ว

นางทั้งขันทั้งสงสาร เดินทางครานี้ทั้งคนทั้งม้าเหนื่อยล้าไปตามๆ กัน เมื่อครู่เขายังเจอเหตุน่าตกใจ ไม่เพลียก็แปลกเต็มที

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางกันต่อ

ซินลู่แหวกม่านมองเข้ามาเห็นภาพนี้เข้าก็เม้มปากกลั้นยิ้ม ก่อนจะกลับออกไป

นึกแล้วเชียวว่าท่านใจอ่อนไม่มีใครเกิน…

ชายแดนทางเหนือกินอาณาเขตเวิ้งว้างกว้างใหญ่ ได้สมญานามว่า ‘แดนแปดกองพลสิบสี่เมือง’

ทุกคนเหน็ดเหนื่อยเต็มทีกว่าจะใกล้ถึงที่หมาย ไม่ประสงค์จะพบเจอเหตุขัดข้องใดๆ อีก เมื่อออกเดินทางอีกครั้งแล้วเร่งรุดจนถึงนอกเมือง แสงสายัณห์ก็แผ่คลุมผืนพิภพ ประตูเมืองปิดลงไปนานแล้ว

เสียงเอะอะอึงอลนอกเมืองปลุกหลี่เยี่ยนจากห้วงนิทรา เขาขยี้ตาลุกขึ้นมานั่ง ถามขึ้นมึนๆ อย่างยังไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใด “เกิดอะไรขึ้นหรือ”

ซินลู่ที่นั่งอยู่ข้างนอกเหน็บชายม่านหน้าประตูรถให้มิดชิดกว่าเก่าพลางตอบเบาๆ “ซื่อจื่ออย่าส่งเสียงเจ้าค่ะ เดินทางอยู่ข้างนอกต้องพึงระวังตัวเข้าไว้”

หลี่ชีฉือเลิกม่านมองออกไป คนจำนวนมากชุมนุมกันอยู่บนพื้นหิมะนอกประตูเมือง ส่วนใหญ่แต่งกายซอมซ่อ มองดูคล้ายเงาลอยไปลอยมาใต้แสงสลัวยามพลบค่ำ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ผู้อพยพเท่านั้น ไม่ใช่โจรร้ายที่ใด”

หลี่เยี่ยนกังขา “ผู้อพยพคืออะไรขอรับ”

“คนที่เดินทางจากถิ่นอื่นเพื่อมาปักหลักที่แดนแปดกองพลสิบสี่เมืองแห่งนี้ นั่นล่ะผู้อพยพ”

เด็กชายเดาะลิ้น “ที่นี่อากาศหนาวเย็นแทบแข็งตาย ยังมีคนอยากมาอยู่อีกหรือ แสดงว่าการปกครองต้องดีสินะขอรับ”

ผู้เป็นอาตอบ “การปกครองดีหรือไม่นั้นยังไม่แจ้ง อารู้แค่ว่ามีการเกณฑ์ทหารใหม่ตลอดเวลา ผู้อพยพมาถึงที่นี่สามารถแผ้วถางที่ดินไว้ทำไร่ทำนา หรือไม่ก็ไปเป็นทหารเลี้ยงปากท้อง แล้วเหตุใดจะไม่มาเล่า”

หลี่เยี่ยนมีนิสัยใฝ่รู้ใฝ่เรียน ได้ฟังดังนั้นก็จดจำไว้ในใจ แล้วยิ่งนึกเลื่อมใสอาหญิงของตนยิ่งกว่าเก่า มิน่าเล่าตอนท่านพ่อยังมีชีวิตถึงได้ปรารภอยู่บ่อยครั้งว่าท่านอาหญิงท่องมาแล้วทั่วสารทิศ เห็นโลกกว้างขวางไม่แพ้บุรุษ สิ่งเหล่านี้หากไม่ออกไปดูให้เห็นด้วยตาตนเอง มีหรือจะเข้าใจถ่องแท้