ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 7-บทที่ 8

หิมะโปรยปรายลงมาบางๆ สักพักก็หยุด

กลองลั่นสามครั้ง เป็นสัญญาณปิดประตูเมือง

ยามนี้ฝูถิงกลับมาแล้ว

หลัวเสี่ยวอี้เดินเข้าประตูจวนตามหลังมาด้วย หลังส่งม้าให้บ่าวพาไปกินหญ้าก็ถูมือที่หนาวจนแข็งเข้าหากันพลางพูดยิ้มๆ “พี่สาม ข้ารู้อยู่หรอกว่าไม่ควรมารบกวนท่านกับพี่สะใภ้ แต่ก็อยากจะเข้ามานั่งผิงไฟที่นี่สักนิดแล้วค่อยกลับ”

ถ้าถือโอกาสได้กินข้าวสักมื้อก่อนกลับด้วยก็ดี นางบอกเองนี่ว่านางจ่ายไหว

เขายอมรับว่าตนเองหน้าด้านได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ ไม่เหมือนพี่สามของเขา

ฝูถิงไม่สนใจ เพราะหลัวเสี่ยวอี้เข้านอกออกในจวนนี้จนชินแล้ว ได้แต่บอกว่า “อย่าเข้าไปถึงเรือนใหญ่อีกแล้วกัน”

เขาไม่อยากให้นางมองว่าคนสนิทของเขารุ่มร่ามไร้มารยาท

“ขอรับ ข้ารู้แล้วนี่ว่าพี่สะใภ้อยู่ที่นั่น จะยังเข้าไปอีกได้อย่างไรเล่า”

ว่ากันว่าแม้แต่ลูกหมาป่ายังรู้จักหวงอาหาร บัดนี้พี่สามของเขาก็หวงอาหารเป็นแล้วเช่นกัน หลัวเสี่ยวอี้แอบเก็บคำพูดของอีกฝ่ายมาตีความไปอีกทาง

เขาเห็นซินลู่โผล่หน้าออกมาจากประตูเรือนชั้นในอยู่ไกลๆ พอเห็นว่านางยกกระถางไฟที่ตนคิดถึงทั้งเช้าเย็นมาด้วย หลัวเสี่ยวอี้ก็ชะลอฝีเท้า แล้วเดินเข้าไปหา

ซินลู่ย่อตัวคำนับเขา จากนั้นก็กระซิบเบาๆ “นึกแล้วเชียวว่าท่านขุนพลต้องกลับมากับท่านผู้บัญชาการด้วย นายหญิงเลยเตรียมกระถางไฟไว้รอเจ้าค่ะ”

หลัวเสี่ยวอี้ประหลาดใจเป็นล้นพ้น ไม่นึกเลยว่าพี่สะใภ้เซี่ยนจู่จะอ่านใจคนเก่งถึงเพียงนี้

สวรรค์ อย่าบอกนะว่านางเป็นผู้หยั่งรู้?

หลี่ชีฉือที่ถูกมองเป็น ‘ผู้หยั่งรู้’ ไปแล้วกำลังยืนอยู่ตรงประตูห้องหนังสือ

นางสั่งให้ชิวซวงคอยดูโมงยาม ครั้นพอถึงเวลาก็เดินมา ลองนับๆ ดู นางยืนรออยู่ตรงนี้มาพักใหญ่แล้ว

เนื่องจากยืนรอจนเบื่อ หลังจุดไฟเสร็จ นางจึงละมือข้างหนึ่งออกจากเตาอังมือที่อุ้มไว้ไปเลื่อนดาลประตู

เลื่อนไปเลื่อนมา ประตูห้องพลันเปิดออก

นางเงยหน้า เห็นฝูถิงยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

แผงไหล่กว้างของเขาเหมือนบังนางไว้จนมิด

ชายหนุ่มหยุดยืนไม่พูดไม่จา เอาแต่หลุบตามองนาง

หลี่ชีฉือไม่ได้คาดหวังให้เขาพูดอะไรอยู่แล้ว จะตั้งตารอให้คนเงียบขรึมกึ่งๆ เป็นใบ้ช่างพูดช่างเจรจาขึ้นมาอย่างไรได้

นางวางเตาอุ่นมือไว้บนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ แล้วใช้นิ้วสองนิ้วดึงตะขอโลหะห้อยกระบี่ที่อยู่ตรงเอวเขา

“ที่ผ่านมาไม่เคยได้ปรนนิบัติท่านอย่างใกล้ชิด นับแต่วันนี้ไปข้าจะทำหน้าที่ภรรยาชดเชยให้ดี” นางก้มหน้านุ่มนวล ขณะบิดข้อมือเบาๆ จนได้ยินเสียงแกร๊ก