ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 7-บทที่ 8

ฝูถิงคว้ากระบี่ที่กำลังจะร่วงตกพื้นเอาไว้

กระบี่เล่มนี้หนักเกินไป หากเขารับไว้ไม่ทัน นางย่อมถือไม่ไหว

ดวงตาคมตวัดผ่านสีหน้านอบน้อมของหญิงสาว ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าห้อง

เขาไม่เจนจัดธรรมเนียมของพวกชนชั้นสูง ทั้งยังไม่ใส่ใจนัก

ชายหนุ่มวางกระบี่ลงบนโต๊ะ แล้วหันกลับมามองฝ่ายตรงข้าม

หลี่ชีฉือรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังใช้สายตาค้นหาว่าถ้อยคำที่นางเอ่ยออกไปมาจากใจจริงหรือเสแสร้ง

ตามธรรมเนียมแล้ว เช้าวันที่สองหลังแต่งงานกัน นางควรปรนนิบัติดูแลเขาลุกจากที่นอนมาแต่งตัว พอกลับถึงจวนก็ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ทว่าเป็นสามีภรรยากันแต่ในนามมานาน นางเพิ่งเคยทำหน้าที่ตนเองก็วันนี้

หญิงสาวก้าวช้าๆ เข้าไปอยู่ตรงหน้าเขา กวาดตามองไปทั่วร่างสูงใหญ่ แล้วเอื้อมมือไปหาแขนเสื้อ

เครื่องแบบทหารจะมีสายรัดชายแขนเสื้อไว้อย่างแน่นหนา เขาเป็นถึงผู้บัญชาการ แต่กลับรัดชายแขนเสื้อด้วยเชือกผ้าชนิดธรรมดาสามัญที่สุด พันเชือกทบไปทบมาสิบกว่ารอบ นางค่อยๆ แก้ออกทีละรอบจนหมด จากนั้นก็จัดการกับชายแขนเสื้ออีกข้าง

ฝูถิงจ้องมองนางตลอดเวลาระหว่างนั้น

มวยผมหญิงสาวขดเกลียวซ้อนกันเหมือนก้อนเมฆ ดำขลับเป็นเลื่อมมันขับผิวหน้าผากเกลี้ยงเกลา

เขากัดฟันคิดกับตนเอง…หัวใจของนางก็เป็นเกลียวซับซ้อนวกวนไม่ต่างจากเรือนผมใช่หรือไม่ เมื่อคืนยังปฏิเสธเขาอยู่เลยแท้ๆ ตอนนี้กลับมาทำเอาใจ

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกลีบปากแห้งผากคู่นั้นโดยบังเอิญ

อากาศแดนเหนือคงโหดร้ายทารุณเกินไปสำหรับนางจริงๆ

หลี่ชีฉือคลายเชือกรัดชายแขนเสื้อทั้งสองข้างจนเสร็จ ก็เริ่มถอดเข็มขัดเขา

เข็มขัดเส้นนี้ทำจากหนัง แต่ไม่รู้ว่าบุอะไรไว้ข้างในถึงได้แข็งนัก หัวเข็มขัดกอดกันอย่างแน่นหนา ขนาดออกแรงแล้วก็ยังแกะไม่ออก

ฝูถิงเห็นหัวคิ้วนางมุ่นเข้าหากันน้อยๆ ตาจ้องหัวเข็มขัดเขม็ง ก็เอาลิ้นดุนแก้มยกยิ้มตรงมุมปากทีหนึ่ง

จากนั้นเขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับมือนางออกแรงกระตุก เท่านี้หัวเข็มขัดก็หลุดออกจากกัน