ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 11

บทที่ 11

มู่ฝูหลันเข้าเรือนไปก็พูดกับแม่นมมู่ที่ออกมาต้อนรับตนสองสามคำแล้วกลับห้อง

สาวใช้รู้ว่านางจะผลัดชุดหลังกลับมาจากข้างนอกจนเป็นนิสัย จึงหยิบอาภรณ์ที่นางสวมใส่อยู่กับเรือนเป็นประจำมาเตรียมไว้ให้โดยไม่ต้องสั่ง

มู่ฝูหลันเดินอ้อมไปข้างหลังฉากกั้น สาวใช้ก็ช่วยนางเปลื้องเสื้อคลุมตัวนอกออกเหลือแต่เอี๊ยมบนตัว

เสื้อแนบกายทำจากผ้าทอสีแดงเลือดนกนุ่มนิ่มห่อหุ้มทรวดทรงของหญิงสาวอย่างมิดชิด มีเพียงแผ่นหลังกับท่อนแขนขาวผ่องสองข้างที่โผล่พ้นออกมา ช่วงลำตัวลงมาสวมกระโปรงแบบไม่บุซับในสีฟ้าอ่อน เงาร่างด้านหลังอรชรอ้อนแอ้น เอวเล็กคอดกิ่ว

นางดูใจคอไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ก้มหน้าลงเผยลำคอเรียวขาวนวลเนียน ครุ่นคิดความในใจพลางเหยียดแขนจะสวมอาภรณ์

แต่เพิ่งสอดแขนเข้าแขนเสื้อ ประตูห้องก็ถูกคนเปิดผลัวะออก

นางเบือนหน้าไปเห็นเซี่ยฉางเกิงเดินตรงดิ่งเข้ามา

ชะรอยจะคิดไม่ถึงว่านางเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ ชั่วขณะที่สายตาหยุดอยู่ที่ตัวนาง เขาจึงชะงักฝีเท้ากึกหยุดนิ่งตรงข้างฉากกั้น

พวกสาวใช้รีบหมุนกายไปคารวะเขา

เขาไม่ได้ก้าวเท้าเข้าข้างในต่อ ทว่าก็ไม่ถอยหลัง ยืนอยู่ที่เดิมอ้าปากสั่งให้คนอื่นออกไป

พวกสาวใช้เห็นเขาสีหน้าไม่ดีก็มองมู่ฝูหลันแวบหนึ่ง เห็นนางไม่มีทีท่าทัดทานจึงพากันค้อมกายถอยออกจากห้อง

มู่ฝูหลันตั้งสติได้แล้วเบือนหน้ากลับ นางหันหลังให้เขาพลางแต่งกายต่อด้วยตนเองจนเรียบร้อย จับสาบเสื้อปิดเข้าหากันแล้วผูกสายรัดเอว

เขาพยายามข่มใจสุดความสามารถแล้วแต่ใบหน้ายังคงขึงตึง แววตาทะมึนตั้งเค้าพายุอารมณ์รำไร

นางรู้จักเซี่ยฉางเกิงดีกว่าใครๆ ท่าทางนี้ของเขาคนอื่นอาจดูไม่ออก แต่นางมองปราดเดียวก็รู้แล้ว

ตอนนี้เขากำลังโกรธจัด ต้องเกิดเรื่องไม่ดีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับนางเป็นแน่

นางยังคงหันหลังดังเก่า ในหัวขบคิดถึงเรื่องที่น่าจะยั่วโทสะเขาได้ถึงเพียงนี้อย่างรวดเร็วตลบหนึ่ง

เป็นเรื่องที่นางพบกับจางปันเมื่อตอนกลางวันแพร่งพรายออกไป?

หรือเขารู้ว่ามีเด็กชื่อซีเอ๋อร์ที่เรียกขานนางว่า ‘ท่านแม่’

หากเป็นสองเรื่องนี้ล่ะก็ มีโอกาสสร้างความเดือดดาลให้เขาได้มากเพียงนี้จริงๆ