ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 11

กระนั้นนางยังคงปัดความคิดนี้ทิ้งไปทันที

นางทำสองเรื่องนี้ด้วยความระมัดระวังยิ่ง และต่อให้รู้สึกระแคะระคายก็ไม่มีทางที่เขาจะจับได้รวดเร็วปานนี้เป็นอันขาด

แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่น…เช่นนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อนิ้วมือเรียวสวยจับสายรัดเอวผูกเสร็จแล้ว หญิงสาวก็หมุนกายหันหน้าไปหาเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย

ทั้งคู่ยืนประจันหน้าห่างกันไม่กี่ก้าว

นางเหลือบตาขึ้นมองเขาแล้วคิดจะลองหยั่งเชิงชายหนุ่มตรงหน้า แต่เขาอ้าปากพูดเน้นเสียงหนักทีละคำเสียก่อน “มู่ซื่อ ในเมื่อเจ้าอยากหย่าร้าง เช่นนั้นก็ให้เจ้าได้สมปรารถนา ข้าจะไปเขียนหนังสือหย่าให้เจ้าประเดี๋ยวนี้เลย จะได้ไม่เป็นก้างขวางคอขัดขวางความสุขของเจ้ากับบุรุษในดวงใจ กลางวันแสกๆ ต่อหน้าธารกำนัลยังกล้ามาที่นี่เพื่อส่งสารถึงกันเยี่ยงนี้!”

เขากล่าวจบก็ขว้างกระดาษที่ดูเหมือนซองสารใบหนึ่งไปตรงหน้านางแล้วหันหลังออกจากห้อง ร่างสูงหายลับไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าในเวลาอันสั้น

แผ่นกระดาษร่วงหล่นลงบนพื้นข้างเท้านาง

มู่ฝูหลันนิ่งงันไป นางก้มตัวลงเก็บ

มันเป็นซองใส่สารที่เขียนถึงนางจริงๆ ไม่ลงนามผู้ส่ง แต่ไล่สายตาอ่านเนื้อความของสารผาดๆ ก็รู้ว่ามาจากจ้าวซีไท่ซื่อจื่อแห่งวังฉีอ๋อง

จ้าวซีไท่บอกว่าหลังจากเมื่อวานได้พบนางอีกครั้งที่วัดฮู่กั๋วแล้วกลับไป เขาก็หวนประหวัดถึงอดีต จิตใจสับสนว้าวุ่นจนข่มตานอนไม่หลับ แล้วเมื่อคืนนี้เขายังบังเอิญได้ยินฉีอ๋องผู้เป็นบิดากับที่ปรึกษาสนทนากัน ล่วงรู้ว่าตอนนี้หลิวไทเฮายังไม่แตะต้องแคว้นฉางซาเพียงชั่วคราวเท่านั้น อย่างไรวันหน้าก็ยังต้องโดนเล่นงานอยู่ดี เขาถึงตั้งใจส่งสารมาบอกนางเพื่อเตือนพี่ชายของนางให้ระวังป้องกันไว้

เขาบอกว่าตนเป็นห่วงสภาพการณ์ในยามนี้ของนางเหลือเกิน เซี่ยฉางเกิงมีอดีตเป็นโจรร้าย ต่ำช้าเลวทรามไร้ยางอาย บัดนี้เขาเป็นมีดสังหารคนในมือหลิวไทเฮา คนถ่อยเรืองอำนาจ ช้าเร็วคงทอดทิ้งนางดุจไม้กวาดเก่าๆ ในสักวัน ไม่อาจเป็นที่พึ่งพาได้

ตอนท้ายเขายังบอกว่าหลังจากนี้ถ้านางพบปัญหาต้องบอกให้เขารู้ ไม่ว่าเรื่องใดเขาจะทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยนางเต็มที่

มู่ฝูหลันอ่านสารจบแล้วครุ่นคิดเล็กน้อยก็กระจ่างแจ้ง

คนที่โผล่มาบอกว่าตนเองมาส่งสารให้ชายาฉีอ๋องเมื่อครู่นี้ แท้จริงแล้วเป็นจ้าวซีไท่ส่งมา

ก่อนจะมาส่งสารที่มีใจความเหล่านี้ จ้าวซีไท่น่าจะพูดย้ำสำทับกับคนของเขาว่าต้องหลบหลีกหูตาของเซี่ยฉางเกิงแล้วส่งให้ถึงมือนาง