ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 11

ดูท่าทางแล้วไม่เข้าทีอย่างมาก เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆ คาดว่าสารฉบับนี้คงสร้างความไม่พอใจให้เขาถึงขีดสุด ถึงได้ออกปากพูดเรื่องตกลงหย่าร้างกับนางแล้ว

แต่คิดในทางกลับกัน นี่มิใช่โอกาสที่ประจวบเหมาะพอดีหรอกหรือ

มู่ฝูหลันคิดทบทวนครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

นางรับปากซีเอ๋อร์ที่เพิ่งกลับมาหานางว่าจะกลับไปอยู่กับเขาโดยเร็วที่สุด

นางจะถูกกักตัวอยู่ที่นี่ไม่ได้

ผ่านมานานหลายปีแล้วนับตั้งแต่ที่บันดาลโทสะจนสังหารคนเพราะล้างแค้นให้บิดาตอนอายุสิบสี่ พาชีวิตเข้าตาจน จำต้องออกไปผจญภัยเสี่ยงอันตรายเพื่อความอยู่รอดแล้ว ไม่ว่าเรื่องใดเซี่ยฉางเกิงก็ไม่เคยโกรธเกรี้ยวถึงขั้นควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เช่นนี้อีก

กระนั้นมิใช่เพราะถ้อยความว่าร้ายเขาในสารฉบับนั้นแต่อย่างใด หากเขาใส่ใจเรื่องพวกนี้คงไม่ได้นั่งอยู่ในตำแหน่งเช่นทุกวันนี้

สิ่งที่ทำให้เขาโมโหโกรธาคือการเป็นปฏิปักษ์อย่างรุนแรง รวมถึงการทรยศและหยามศักดิ์ศรีเขาหนแล้วหนเล่าของมู่ซื่อต่างหาก

หากเป็นในกาลก่อนก็แล้วกันไปเถอะ เพราะการเกี่ยวดองนี้เกิดขึ้นจากการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ของสองฝ่าย นางต้องเชื่อฟังคำสั่งของบิดาฝืนใจแต่งงานกับเขา นางจะเคยปล่อยเนื้อปล่อยตัวก่อนออกเรือนก็มิใช่เรื่องแปลก

ทว่ายามนี้อยู่ในเมืองหลวงแล้ว นางกลับไม่รู้จักสำรวมตัวต่อหน้าผู้คนแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้พบกันที่วัดฮู่กั๋วก็ยั่วยวนให้จ้าวซีไท่หลงเสน่ห์จนเขียนสารลับถึงนางเช่นนี้ในชั่วราตรีเดียว แม้ไม่พูดอย่างโจ่งแจ้ง แต่ก็แสดงความพึงใจหลงใหลไว้ในทุกถ้อยทุกคำ ช่างไม่กริ่งเกรงใครหน้าไหนถึงเพียงนี้

เซี่ยฉางเกิงไปถึงห้องหนังสือก็หยิบพู่กันเขียนหนังสือหย่า

เขาเขียนอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ กำนิ้วทั้งห้าเข้าหากันสุดแรงจนด้ามพู่กันไม้มะเกลือที่แข็งแรงทนทานในมือหักเป็นสองท่อน เขาโยนมันทิ้งแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดหน้าต่าง ยืนหันหน้าไปข้างนอกชั่วครู่ สีหน้าถึงผ่อนคลายลง

ชายหนุ่มย้อนกลับไปที่ข้างโต๊ะ จะเปล่งเสียงเรียกคนให้นำหนังสือหย่าที่เขียนเรียบร้อยแล้วไปมอบแก่นาง กลับได้ยินเสียงเคาะประตูสองที

เขาเบนสายตาไปเห็นประตูถูกผลักเปิด เงาร่างสายหนึ่งยืนอยู่ข้างนอก

มู่ซื่อมาพบเขาด้วยตนเอง นางก้าวข้ามธรณีประตูเดินมาหาเขา

เขาเลื่อนแผ่นกระดาษไปเบื้องหน้านางแล้วสาวเท้าออกนอกห้องทันที

“ท่านพี่เซี่ยหยุดก่อนเจ้าค่ะ”

เสียงร้องเรียกดังขึ้นด้านหลัง

ชายหนุ่มทำท่าราวกับไม่ได้ยิน

มู่ฝูหลันไล่ตามไป