ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

ฮ่องเต้อยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ เป็นช่วงที่ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์มากที่สุดในชีวิตบุรุษ มาตรว่ากำลังไว้ทุกข์ให้ไทเฮา ส่งผลให้ใบหน้าแฝงร่องรอยอ่อนล้า ทว่าอำนาจบารมีของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ในแผ่นดินยังคงทำให้คนไม่กล้ามองตรงๆ

เขามองเข้าไปในโถงแวบหนึ่ง ก่อนหันไปถามแม่นมมู่ ‘มีเรื่องใดรึ’

แม่นมมู่ซึ่งอยู่เคียงข้างซีเอ๋อร์มาตลอดหลายปีนี้คุกเข่าอยู่หลังธรณีประตู กล่าวเสียงเบา ‘ฝ่าบาท พรุ่งนี้เป็นวันคล้ายวันสวรรคตของหยวนโฮ่วครบรอบสิบปี ด้วยเหตุนี้องค์ชายจึงได้บังอาจทูลเชิญฝ่าบาทเสด็จมาที่นี่ในคืนนี้เพคะ’

พระพายที่โหมแรงเสียงดังหวีดหวิวเบื้องหลังหอบหิมะในผืนราตรีมืดมิดม้วนลอยขึ้นซัดใส่ชายคาตำหนักสูงใหญ่เข้ามาทางประตูที่เปิดอ้ากว้าง ลมพัดชายเสื้อของฮ่องเต้ปลิวพะเยิบพะยาบ เห็นเสื้อคลุมมังกรสีเหลืองใต้ชุดผ้าดิบโผล่ออกมามุมหนึ่งได้รำไร

ร่างของเขานิ่งชะงักไปชั่วครู่ สุดท้ายก็ก้าวขาข้ามธรณีประตูเข้ามา

‘พวกเจ้าออกไปให้หมด’

แม่นมมู่โขกศีรษะแล้วลุกขึ้นถอยออกจากโถง

ประตูตำหนักบานหนึ่งสกัดกั้นหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้าไว้ด้านนอก

ฮ่องเต้อาศัยดวงประทีปสลัวๆ ที่ส่องแสงวับแวมลึกเข้าไปด้านในโถงดวงนั้นนำทาง สาวเท้าเนิบนาบไปที่ข้างหลังเด็กหนุ่มแล้วหยุดยืนนิ่ง

เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากหน้าป้ายวิญญาณของมารดา หมุนกายหันหน้าไปหาฮ่องเต้ คุกเข่าลงอีกครั้งแล้วโขกศีรษะ

เขาเป็นใบ้

ตั้งแต่สิบปีก่อน หลังหนีรอดจากเมืองผูเขาก็พูดไม่ได้แล้ว

เด็กน้อยที่เคยฉลาดร่าเริงเพียงนั้น ต้องสูญเสียความสามารถในการพูดกลายเป็นคนใบ้ในชั่วข้ามคืน

ต่อมาถึงแม้หมอหลวงใช้ความพยายามทุกวิถีทางแล้วก็ล้วนไม่ประสบผลใด

พวกข้ารับใช้ในวังแอบเล่าลือกันว่านี่เป็นเพราะพระโอรสองค์โตตกใจขวัญเสียถึงขีดสุดในวัยเยาว์ เป็นเหตุให้เสียงหายไปจนพูดไม่ได้

ฮ่องเต้ตวัดตามองป้ายวิญญาณแล้วนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ถึงกล่าวกับเด็กหนุ่มร่างผ่ายผอมบนพื้นที่หันหน้ามาหาตนคุกเข่าหมอบคำนับ ‘วันพรุ่งนี้พ่อจะเรียกคนมาเซ่นไหว้เสด็จแม่ของเจ้าที่นี่’

เด็กหนุ่มหมอบกายกับพื้นดังเก่าคล้ายไม่ได้ยิน

ฮ่องเต้เดินไปตรงหน้าเขา ก้มตัวยื่นมือไปกุมไหล่ของเขาเบาๆ จะประคองให้ลุกขึ้นจากพื้น

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ใบหน้าของเขาขาวซูบตอบ แต่รูปหน้ายังคงดูคมคาย