ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

นางจ้องมองดวงตาขุ่นมัวคู่นั้น แยกสองขาซึ่งทีแรกหนีบเข้าหากันแน่นอย่างปกป้องตนเองออกอย่างเชื่องช้า

มือของนางจับชายกระโปรงสีทับทิมดุจเปลวเพลิงถลกขึ้นกะทันหัน

นางขยับทีเดียว ส่วนที่เก็บสงวนไว้ใต้อาภรณ์เสมอก็ไร้การปกปิดในฉับพลัน เปิดเปลือยอวดสายตาอย่างจะแจ้ง

ใต้เปลวเทียนเต้นระริก เรียวขาที่ไร้ซึ่งสิ่งบดบังของนางงดงามบาดตานัก

มือของเซี่ยฉางเกิงชะงักกึกเมื่อนางเปิดกระโปรงขึ้นเอง

สายตาของชายหนุ่มนิ่งขึง เขาค่อยๆ กลอกตาขึ้นมองหน้านาง

หญิงสาวนั่งเอนหลังอยู่บนตั่งคนงาม สองมือกำชายกระโปรงสีทับทิมไว้ ปลายคางเรียวมนเชิดขึ้น ปรายหางตามองเขายื่นมือมาหานาง

เซี่ยฉางเกิงสบตากับนางครู่หนึ่ง แววชิงชังแกมอับอายรางๆ ผุดขึ้นในส่วนลึกของดวงตา

เขาดึงมือคืนช้าๆ ยืดกายขึ้นยืนมองนางนิ่งๆ เปล่งเสียงลอดไรฟันพูดเน้นทีละคำ “หญิงแพศยา!”

มู่ฝูหลันปล่อยชายกระโปรงของตนเองลงอย่างเยือกเย็น จับให้เข้าที่แล้วยังปิดคลุมสองเท้าไว้อย่างมิดชิดถึงนั่งตัวตรง นัยน์ตาทั้งคู่มองเขาตรงๆ พลางกล่าวเสียงเรียบ “ท่านพี่เซี่ย ต่อให้เมื่อแรกท่านรู้ว่าข้าเป็นเช่นนี้ หรือว่าท่านจะเปลี่ยนใจเพราะเหตุนี้ ไม่ขอเกี่ยวดองกับแคว้นฉางซาอีกหรืออย่างไร”

เซี่ยฉางเกิงจ้องนางเขม็ง ใบหน้าคมคายนิ่วเข้าหากันทีละน้อย เขาหมุนกายขวับเปิดประตูผลัวะ สาวเท้าก้าวใหญ่จากไปโดยไม่เหลียวหลังมองนางซ้ำแม้แต่แวบเดียว

มู่ฝูหลันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แววตาหวนรำลึกถึงวันเวลาเก่าๆ ที่นางเคยประสบมาเมื่อชาติที่แล้ว

ณ โถงตำหนักกว้างใหญ่โล่งเตียน แสงไฟสลัวราง สงัดเงียบไร้สุ้มเสียง

เด็กหนุ่มอายุสิบสี่ปีสวมชุดผ้าดิบสีขาวราวหิมะ ใบหน้าเผือดซีด เรือนกายผอมบาง เขาคุกเข่าเงียบๆ อยู่หน้าป้ายวิญญาณของมารดาที่ตายไปเมื่อสิบปีก่อน

หน้าป้ายวางดวงประทีปที่จุดไฟสว่างทั้งวันทั้งคืนดวงหนึ่ง ถัดออกมาด้านหน้าป้ายเป็นโต๊ะบูชามีกระถางสามขาเล็กๆ ใบหนึ่งตั้งอยู่ ในนั้นปักธูปไว้ ใกล้ๆ กันยังจัดวางเครื่องเซ่นไหว้ ได้แก่ สุราหนึ่งกากับผลไม้หนึ่งจาน

สายตาของเด็กหนุ่มจับจ้องอยู่ที่แสงประทีปที่ไม่มีวันดับดวงนั้นโดยไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว

ตรงทางเข้าตำหนักแว่วเสียงฝีเท้าจากที่ไกลค่อยๆ ดังใกล้เข้ามาทีละน้อย

ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ต้าเฉิงหรือพระบิดาของเขาเดินย่ำหิมะกลางดึกมาที่โถงบูชาพระมารดาของเขาในที่สุด แต่กลับหยุดฝีเท้าอยู่นอกตำหนักไม่ก้าวเข้ามา