ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

ฮ่องเต้ถือกำเนิดจากสามัญชน เป็นนักรบบนหลังอาชาช่วงชิงแผ่นดิน ได้รับการยกย่องจากมวลหมู่ขุนนางว่าเป็นกษัตริย์ผู้ปรีชาสามารถหาได้ยากยิ่งในปฐพี ว่ากันว่าตอนวัยหนุ่มเขามีรูปโฉมหล่อเหลาหมดจด ท่วงทีกิริยาสุภาพนุ่มนวลเฉกบัณฑิต

เค้าหน้าของเด็กหนุ่มประพิมพ์ประพายคล้ายฮ่องเต้เป็นอันมาก หากนัยน์ตาทั้งคู่คล้ายคลึงฮองเฮาพระองค์แรกมากกว่าตามคำบอกปากต่อปากของพวกนางกำนัลขันที

อดีตฮองเฮานั้นสวรรคตไปเมื่อสิบปีก่อน ตามคำบอกเล่าของคนที่เคยเห็น นางได้รับคำขนานนามเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของแคว้นฉางซา โฉมงามเลิศล้ำประหนึ่งนางสวรรค์

โดยรูปโฉมขององค์ชายใหญ่ผสมผสานจากส่วนที่ดีของบิดามารดา เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของมังกรกับหงส์ ย่อมต้องโดดเด่นเป็นธรรมดา

ข้อน่าเสียดายเพียงประการเดียวก็คือเขาสูญเสียความสามารถในการพูดไป

ฮ่องเต้เพ่งมองนัยน์ตากระจ่างใสที่ตนคลับคล้ายคลับคลาเคยเห็นมาก่อนคู่นั้น ในดวงตาจึงปนเปไปด้วยอารมณ์หลายหลากวูบหนึ่งยามกล่าวเสียงเบา ‘ซีเอ๋อร์ พ่อรู้ว่าเจ้าคงคับแค้นใจอยู่บ้าง เจ้าอย่าถือโทษพ่อเลย เจ้าเป็นโอรสองค์โตของพ่อ พ่อยังรู้ว่าเจ้ามีสติปัญญาเหนือใคร หากมิใช่เจ้าพูดไม่ได้ มีหรือพ่อจะไม่ให้เจ้าเป็นรัชทายาท’

เขาหยุดพูดเล็กน้อย

‘แม้นเจ้าไม่ได้เป็นรัชทายาท แต่พ่อจะคุ้มครองเจ้าให้อยู่ดีมีสุขไปชั่วชีวิตแน่ ถ้าวิญญาณของเสด็จแม่เจ้ารับรู้ได้ นางก็คงหมดห่วงเช่นกัน’

เด็กหนุ่มจับจ้องฮ่องเต้ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางๆ เขาโขกศีรษะให้พระบิดาแล้วลุกขึ้นเดินไปหน้าโต๊ะบูชา หยิบกาสุรา หงายถ้วยสามใบที่วางคว่ำอยู่ขึ้นแล้วรินสุราใส่ทีละใบ

เขาหยิบสุราถ้วยแรกราดลงบนพื้นเป็นการเซ่นไหว้มารดาผู้ล่วงลับ ยกถ้วยที่สองคารวะต่อป้ายวิญญาณอย่างเคารพนบนอบก่อนดื่มเอง

เมื่อทำขั้นตอนเหล่านี้เสร็จ เขาถอยออกด้านข้างคุกเข่าลงบนพื้นอีกครา สายตาจับอยู่ที่ฮ่องเต้ จากนั้นโขกศีรษะให้อย่างเป็นพิธีรีตอง

ฮ่องเต้ลังเลใจเล็กน้อย แต่ยังก้าวเข้าไปยกสุราถ้วยที่สามขึ้นคารวะต่อวิญญาณผู้ล่วงลับแล้วดื่มลงไป

เขาวางถ้วยลง หมุนกายไปบอก “เจ้าลุกขึ้นเถอะ บนพื้นเย็น”

เวลานี้หากมีคนนอกอยู่ด้านข้างต้องประหลาดใจเป็นแน่

น้ำเสียงที่ฮ่องเต้เอ่ยคำนี้อ่อนโยนอย่างที่พบเห็นได้ไม่บ่อยนักในยามปกติ

เด็กหนุ่มยังไม่ลุกขึ้น ดวงตาทั้งคู่ยังคงมองดูฮ่องเต้

‘เสด็จพ่อ กระหม่อมขอบพระทัยที่ทรงเห็นความสำคัญ แต่กระหม่อมหาได้คิดอยากเป็นรัชทายาท’

เขาอ้าปากกล่าววาจาแล้วหรือนี่ ฮ่องเต้มองเขาอย่างประหลาดใจ

‘กระหม่อมแค่อยากทูลถามเสด็จพ่อคำเดียว พรุ่งนี้ครบรอบวันสวรรคตสิบปี วันสำคัญเยี่ยงนี้เหตุใดไม่เสด็จมาเซ่นไหว้เสด็จแม่ด้วยพระองค์เอง’

สุ้มเสียงของเด็กหนุ่มค่อนข้างทุ้มต่ำ แต่ทุกถ้อยทุกวาจากลับฟังได้ชัดเจน