ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

‘ยังไม่พอ! หากมิใช่ในครั้งนั้นท่านใช้นางเป็นเครื่องมือ แต่งนางเป็นภรรยาแล้วยังปล่อยให้นางพบเจอเรื่องเลวร้าย นางจะพบกับจุดจบเช่นนี้ได้อย่างไร หากหลายปีนี้ท่านรู้สึกผิดต่อนางสักกระผีก ข้าก็คงแล้วกันไป แต่ท่านกลับแล้งน้ำใจ แม้แต่ครบรอบสิบปีวันตายของนางท่านก็ไม่มาเซ่นไหว้ด้วยตนเอง’

ดวงตาทั้งคู่ของเด็กหนุ่มที่แดงก่ำเสมือนอาบย้อมด้วยโลหิตจับจ้องฮ่องเต้ตรงหน้าพลางเน้นเสียงเรียกชื่อเขาทีละคำ

‘เซี่ย! ฉาง! เกิง! นอกจากท่านไม่คู่ควรกับท่านแม่ของข้า ท่านยังเป็นฆาตกรสังหารนางด้วย’

ฮ่องเต้ทำหน้าขมึงทึง

‘บังอาจ! ถ้าเจ้าพูดจาเหลวไหลอีก เราจะลงทัณฑ์เจ้าสถานหนัก!’

เขาหยุดเว้นจังหวะนิดหนึ่งแล้วทอดน้ำเสียงอ่อนลง

‘เจ้ายังไม่รู้ว่าคนที่เป็นตัวการทำให้พวกเจ้าสองแม่ลูกตกอยู่ในมือศัตรูตอนนั้นก็คือชีซื่อ เป็นหญิงต่ำช้าผู้นี้ที่ส่งข่าวให้คนของฉีอ๋อง เราเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ทีหลัง แล้วก็เมื่อครู่นี้ก่อนจะมาที่นี่ เรามีบัญชาให้สำเร็จโทษนางแล้ว’

เด็กหนุ่มมองฮ่องเต้นิ่งๆ ด้วยสีหน้าชอบกล แล้วจู่ๆ ก็หัวร่อเสียงดัง กลับมาเรียก ‘เสด็จพ่อ’ ตามเดิม

‘เสด็จพ่อ ท่านเห็นว่าทำเช่นนี้แล้วท่านแม่ข้าก็จะนอนตายตาหลับได้ ถึงขั้นซาบซึ้งที่ท่านล้างแค้นให้นางหรือ’

เขาหัวร่องอหายจนน้ำตาจวนจะไหลถึงหยุดลง

‘เป็นเวลานานถึงสิบปี! ท่านแม่ข้าตายไปแล้วสิบปี ท่านถึงเพิ่งลงมือในตอนนี้…เสด็จพ่อ ข้าขอถามท่านคำหนึ่ง ท่านล้างแค้นให้ท่านแม่จริงๆ หรือเป็นเพราะว่าเคียดแค้นที่ชีซื่อทรยศต่อท่าน จึงรอกระทั่งไทเฮาจากไปแล้วถึงลงมือ’

ฮ่องเต้ย่นหัวคิ้วแทบชนกัน กล่าวเสียงมึนตึง ‘หลังท่านย่าของเจ้าเป็นอัมพาตไปก็เลอะเลือนหลงๆ ลืมๆ ทำให้ยิ่งขาดนางไม่ได้ นางก็ไม่ต่างจากศพเดินได้เท่านั้น ไยต้องคิดเล็กคิดน้อยว่าช้าเร็ว ดึกแล้ว เจ้าสมควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว’

กล่าวจบเขาก็หมุนกายย่างเท้าออกจากโถงบูชา แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฝีเท้าเริ่มหนักขึ้นทีละน้อย พาให้ร่างกายซวนเซตามไปด้วย

เขาตั้งสติแล้วหันหลังกลับไปช้าๆ

ในมือของเด็กหนุ่มมีกระบี่ยาวเล่มหนึ่งตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้

เปลวเทียนวูบไหวล้อประกายกระบี่น่าสะพรึงกลัว

ฮ่องเต้มองไปที่สุราเซ่นไหว้บนโต๊ะทันใด จากนั้นหันขวับมาจ้องหน้าเด็กหนุ่ม ดวงตาทั้งคู่ทอแววตกใจโกรธเกรี้ยวปนเหลือเชื่ออย่างไรอย่างนั้น

‘เจ้ากล้าลงมือกับเราเชียวรึ!’ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เด็กหนุ่มเปล่งเสียงหัวเราะ