ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

‘เสด็จพ่อ ตอนนี้ท่านรู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว หายใจติดขัด กระทั่งจะยืนก็ยืนทรงตัวไม่อยู่ใช่หรือไม่ ข้าบอกกับท่านก็ได้ ปกติข้าจะอ่านตำราแพทย์ที่ท่านแม่ทิ้งไว้บ่อยๆ มีวันหนึ่งข้าพบตำรับยาขนานหนึ่งที่ร้ายกาจมากในนั้น ข้าเลยฝึกสกัดด้วยตนเอง…’

‘เจ้าลูกชั่ว!’

หน้าตาของฮ่องเต้บูดบึ้ง

‘ทหาร!’

เขาตะโกนออกไปนอกตำหนักเสียงห้วนจัด

สิ้นเสียงตะโกน เขาก็ฉุกคิดขึ้นได้

ตลอดเวลาที่ผ่านมา พระโอรสองค์โตของเขาห้ามมิให้คนนอกใดๆ เหยียบย่างเข้าตำหนักที่ตั้งป้ายวิญญาณมารดาผู้ล่วงลับของตนเด็ดขาด ด้วยเห็นว่าเป็นการล่วงละเมิดต่อมารดา

แล้วเขาจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ดังนั้นตอนมาที่นี่ เพื่อไม่สร้างความขุ่นเคืองให้บุตรชายที่เขารู้สึกติดค้างเสมอมาคนนี้ จึงตั้งใจสั่งให้ผู้ติดตามรออยู่ด้านนอกประตูตำหนักทั้งหมด

จนกระทั่งขณะนี้ ฮ่องเต้เพิ่งประจักษ์แจ้งในบัดดล

เพื่อรอเสี้ยวเวลานี้ เห็นทีว่าบุตรชายคนนี้ของตนคงเตรียมการมาเนิ่นนานแล้ว ความอดกลั้นและเล่ห์อุบายของเขาลึกล้ำน่ากลัวถึงขั้นนี้!

เสียงตะโกนของฮ่องเต้สะท้อนก้องอยู่ในโถงตำหนัก

ประตูใหญ่ถูกผลักเปิด แม่นมมู่วิ่งถลันเข้ามา เห็นแผ่นหลังของฮ่องเต้โงนเงนไปมาแล้วหน้าถอดสีไปถนัดตา นางไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่

เปลวไฟของดวงประทีปต้องลมราตรีที่พัดกรูเข้ามาวูบไหวอย่างรุนแรง เงาคนไหววูบวาบไม่หยุด ฮ่องเต้มองพระโอรสของตนด้วยสายตาขุ่นขวาง เขาไม่ถอยหนี กลับลากเท้างุ่มๆ ง่ามๆ เข้าไปใกล้ทีละก้าว

‘ลูกชั่ว เราไม่เชื่อว่าเจ้าจะกล้าสังหารเราจริงๆ’

เขาเดินไปถึงตรงหน้าบุตรชายแล้วทรงตัวไม่อยู่อีก ล้มคว่ำลงกับพื้น

เด็กหนุ่มมองผู้เป็นบิดาอย่างเฉยเมย ราวกับมองเครื่องเซ่นไหว้ไร้ชีวิตที่ตั้งอยู่บนโต๊ะบูชาชิ้นหนึ่ง จวบจนฮ่องเต้ทรุดลงกองข้างเท้าตนถึงหยักยิ้ม

เขายกมือเอานิ้วเรียวยาวลูบไปตามคมกระบี่ที่แผ่ประกายเย็นเยียบ

‘เสด็จพ่อ ท่านจำกระบี่เล่มนี้ได้หรือไม่ นี่เป็นเล่มที่ท่านปลดจากตัวมอบให้ข้าหลังจากได้พบข้าในวันที่ท่านตีเมืองผูได้ มันเคยอาบโลหิตของคนนับไม่ถ้วน ท่านอยากให้ข้าเป็นชายชาตรีคนหนึ่ง’

เด็กหนุ่มย่อตัวลงอย่างเอื่อยเฉื่อย นั่งยองๆ หน้าบิดาที่ล้มอยู่บนพื้น ประสานสายตากับเขา

ฮ่องเต้มองตอบอย่างเดือดดาล

รอยยิ้มบนหน้าเด็กหนุ่มเลือนหายไป เขาเงื้อมือตวัดกระบี่ฟันใส่ฮ่องเต้

เสียงร้องด้วยความตกใจของแม่นมมู่ดังขึ้น ฮ่องเต้รับรู้ได้ว่าคมกระบี่เย็นเยียบแฉลบผ่านหน้าผากของตนไป

ทว่าไร้ซึ่งโลหิต

‘ติ๊ง’

เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดังขึ้น