ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

หากว่าไม่เคยเป็นสามีภรรยากับเขามาก่อนจนรู้ซึ้งดีว่าเขาเป็นคนประเภทใด ยามเผชิญหน้ากับสามีเช่นนี้ จะมีสตรีคนใดสามารถทำใจให้เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวไม่สั่นคลอนได้

นางส่ายหน้า ต่างหูหินปะการังสีแดงแวววาวขนาดเล็กน่ารักตรงติ่งหูขาวนุ่มที่เห็นได้รำไรก็กวัดแกว่งไปมาอยู่กลางปอยผมที่เคลียระสองบ่า

“ท่านไม่ต้องยกท่านพ่อมาข่มข้า ข้าถามท่านสักหน่อย ตอนนั้นท่านมาสู่ขอที่วังอ๋องมีเป้าหมายใด แล้วตอนนี้เป้าหมายของท่านลุล่วงแล้วหรือไม่ สำหรับท่านแล้ว การเป็นทองแผ่นเดียวกับแคว้นฉางซาได้สูญสิ้นประโยชน์ไปแล้ว ไฉนท่านยังจะดันทุรังไม่วางมืออีก”

เซี่ยฉางเกิงไม่เอื้อนเอ่ยวาจา

“ข้าอยากจะเชื่อเป็นอันมากว่าท่านต้องรักษาคำมั่นที่ให้ไว้กับท่านพ่อในครั้งนั้น แต่จริงๆ แล้วเป็นเพราะอะไรตัวท่านเองย่อมแจ่มแจ้งดีกว่าข้า เพราะสำหรับการแต่งงานครั้งนี้ ท่านพ่อของข้าทำเพื่อความอยู่ดีมีสุขของราษฎรแคว้นฉางซาตามที่ตั้งใจไว้ ท่านเองก็ได้รับประโยชน์มหาศาลจากมันเช่นเดียวกัน ถ้ามิใช่ท่านพ่อเห็นถึงความสามารถ ด้วยฐานะโจรตัวฉกาจอย่างท่านจะสามารถเข้าสู่เส้นทางการเป็นขุนนางอย่างราบรื่นและมีโอกาสได้เป็นใหญ่เป็นโตหรือ ท่านกับท่านพ่อของข้าต่างได้รับในสิ่งที่ต้องการจากการแต่งงานนี้ แล้วข้าเล่า พวกท่านมีใครเคยคิดถึงข้าแม้สักเศษเสี้ยวบ้างหรือไม่”

นางเพ่งมองบุรุษเบื้องหน้าสายตา

“เซี่ยฉางเกิง ข้าบอกท่านตามสัตย์จริง วันที่ท่านมาสู่ขอข้า ข้ามีคนที่ต้องใจอยู่แล้ว เขาเป็นคนจิตใจดีที่สุด และมีรอยยิ้มงดงามที่สุดในใต้หล้า แล้วท่านก็มาสู่ขอข้า ทางท่านพ่อก็ยกข้าให้ท่านเพื่อแคว้นฉางซา”

เซี่ยฉางเกิงอึ้งไป จากนั้นย่นหัวคิ้วเข้าหากันนิดหนึ่ง

มู่ฝูหลันเหยียดยิ้มคล้ายเยาะหยันตนเองก็ไม่ปาน

“ข้าเป็นธิดาอ๋อง ข้ามีหน้าที่ของข้าซึ่งปฏิเสธไม่ได้ จำเป็นต้องตอบตกลง แต่บัดนี้ความคิดของข้าเปลี่ยนไปแล้ว ข้าได้กระทำเรื่องที่พึงทำเพื่อแคว้นฉางซาแล้ว ต่อแต่นี้ข้าสมควรคำนึงถึงตนเองบ้าง ข้าไม่บังอาจถือตนว่ามีความดีความชอบ ทว่าตอนนั้นข้าได้ส่งเสริมท่านจริงๆ จุดนี้ท่านคงปฏิเสธไม่ได้ ข้าหวังว่าวันนี้ท่านจะส่งเสริมข้าบ้าง ได้เช่นนี้ข้าจะซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

ใบหน้าของเซี่ยฉางเกิงขึงตึงน้อยๆ เขานิ่งมองนางโดยไม่ปริปาก

มู่ฝูหลันไม่กล่าววาจาใดต่อดุจเดียวกัน

ภายในห้องเงียบงัน บรรยากาศชวนให้อึดอัดอยู่บ้าง

“เรื่องนี้ค่อยว่ากันอีกทีวันหลัง ตอนนี้เจ้ากลับไปกับข้าก่อนดีกว่า”

ครู่ใหญ่ชายหนุ่มถึงอ้าปากพูดเสียงเย็นชา

“วันหลังคือเมื่อไร” มู่ฝูหลันเอ่ยถามเขา

เขาไม่กล่าวตอบ

“รอวันที่ท่านทำการใหญ่สำเร็จ ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดหรือ”

เซี่ยฉางเกิงใบหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย เขายกมือวางบนไหล่ข้างหนึ่งของนาง

ประหนึ่งน้ำหนักพันชั่งกดทับลงมากะทันหัน ร่างของหญิงสาวซวนเซล้มลงนั่งบนพรมหน้าหีบคันฉ่อง

เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงตามไปนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้านาง

“มู่ซื่อ เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ แล้วถ้อยคำนี้เจ้าได้ยินมาจากที่ใด”

น้ำเสียงของเขาสุดแสนจะอ่อนโยนราวกับล่อหลอกเด็กน้อยอยู่ ทว่าฝ่ามือข้างนั้นไม่เคยผละจากตัวนาง มันเลื่อนไปข้างลำคอระหงอย่างเชื่องช้า