ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

ปลายนิ้วมือสากๆ ลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มนิ่มเรียบลื่นตรงคอเรียวคล้ายจะเล้าโลมนาง

“บอกข้ามา”

เขาหรี่ตาลงจ้องตากับมู่ฝูหลัน มือข้างนั้นพลันออกแรงกุมคอเรียวเล็กของนางไว้

ราวกับห่านฟ้ากำลังจะถูกพรานบีบคอหักตัวหนึ่ง มู่ฝูหลันแหงนหน้าขึ้นอย่างหมดทางสู้ นางไม่ดิ้นขัดขืนอันใด เพียงมองสบดวงตาขุ่นมัวที่จับจ้องตนอยู่ใกล้แค่เอื้อม นางหยักยิ้ม

“เซี่ยฉางเกิง คงมิใช่ว่าข้าเดาถูกจริงๆ กระมัง ท่านเลยจะสังหารข้า?”

เซี่ยฉางเกิงคลายนิ้วมือทั้งห้าที่กำรอบคอนางออกช้าๆ

มู่ฝูหลันขมวดคิ้วพลางปัดมือเขาออก นางลูบคอตนเองแล้วจับผ้าคลุมไหล่ที่เลื่อนหล่นลงเมื่อครู่กลับเข้าที่ถึงกล่าวขึ้น

“เป้าหมายที่ท่านแต่งข้าเป็นภรรยาลุล่วงแล้ว การแต่งงานนี้ปราศจากความหมายใดต่อท่านเหมือนเมื่อแรก เป็นได้อย่างมากแค่ซี่โครงไก่เลิศรสที่แทะกินหมดแล้วจะทิ้งไปก็เสียดายเท่านั้นเอง แต่ท่านกลับยอมทนอดสู โดนถ่มน้ำลายใส่หน้าก็ปล่อยให้มันแห้งเอง ถึงพี่ชายข้าดูหมิ่นเหยียดหยามท่านอย่างไรก็อดกลั้นไว้ยืนกรานจะรับข้ากลับไป หากมิใช่มีจุดประสงค์อื่นแล้วเป็นอะไรเล่า เพลานี้ท่านนับเป็นผู้มีความสำคัญแถวหน้าของราชสำนัก ด้วยสถานะในวันนี้ของท่าน หากยังหมายไขว่คว้าสิ่งใดก็เหลือแต่เพียงตำแหน่งนั้นแล้ว เหตุผลง่ายๆ เท่านี้จะเดายากอะไร”

เซี่ยฉางเกิงแลมองนางครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืนพูดเสียงเย็น

“มู่ซื่อ ข้าเคยเจอคนอวดฉลาดมามากมาย คนพวกนั้นมักไม่พบจุดจบที่ดี ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องลงเอยอย่างนั้นเช่นกัน การแต่งงานมิใช่เรื่องที่เจ้าจะทำตามอำเภอใจได้ เจ้าเป็นสะใภ้สกุลเซี่ยแล้ว เมื่อข้ามา เจ้าก็ต้องตามข้ากลับไป ส่วนที่เจ้าคิดจะ…”

เขาหยุดเว้นจังหวะ

“รอวันหลังข้าย่อมตัดสินชี้ขาดไปตามสถานการณ์เอง”

มู่ฝูหลันลุกขึ้นยืนบนพรมตามเขา

“พูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านยังจะถือความคิดตนเป็นใหญ่เช่นนี้ไปไย ถ้าเรื่องนี้ไม่เหมาะจะให้คนนอกล่วงรู้จริงๆ แล้วเหตุใดท่านข้าต่างไม่ถอยคนละก้าวเล่า ข้าสามารถปกปิดเรื่องนี้ต่อไปชั่วคราวได้ จะไม่แพร่งพรายออกไปสักครึ่งคำรวมถึงพี่ชายพี่สะใภ้ข้าด้วย วันหน้าท่านไปตามทางของท่าน ส่วนข้าก็อยู่ในแคว้นฉางซาของข้า บอกต่อคนภายนอกว่าพักรักษาอาการป่วยก็สิ้นเรื่อง ท่านวางใจได้ ไม่ว่าท่านมุ่งหมายสิ่งใดอยู่ ถือว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าทั้งสิ้น เฉกที่ท่านกล่าวเมื่อครู่ ข้าแค่คาดเดาส่งเดชเท่านั้น จริงอยู่ว่าข้าอยากตัดความสัมพันธ์กับท่าน แต่ไม่เบาปัญญาถึงขั้นสร้างศัตรูให้แคว้นฉางซาด้วยเหตุนี้”

ดวงตาของเซี่ยฉางเกิงไหวระริก เขาไม่กล่าวตอบนาง