ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 7-บทที่ 8

เขาเอาฝักกระบี่ในมืออีกข้างหนึ่งของนางคืนไปด้วยแล้วเสียบกระบี่ยาวเก็บเข้าฝักดังฉับ

“กระบี่เป็นอาวุธอันตราย มิใช่ของเล่นของเจ้า ไม่มีเรื่องใด ควรจับต้องให้น้อย”

เขาแขวนกระบี่กลับเข้าที่เดิมพร้อมกล่าว

กระบี่ถูกดึงออกจากมือมู่ฝูหลันไปแล้ว ทว่าตัวนางยังยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม แม้แต่เส้นผมก็ไม่ขยับสักนิด

เซี่ยฉางเกิงมองนางซ้ำอีกคราอย่างห้ามไม่อยู่

แสงของเปลวเทียนไม่อาจกลบเกลื่อนดวงหน้าซีดเผือดจนปราศจากสีเลือดของนางได้

กระทั่งริมฝีปากก็ขาวซีดสุดจะเปรียบ

เมื่อครู่เขาผลักประตูเข้ามาเห็นนางยืนหันหลังให้ประตูอยู่ตรงนี้แล้วชักกระบี่ออกมา เขานึกว่านางกำลังเล่นอยู่จึงเดินเข้ามาเอาคืนไป

ทว่าเห็นท่าทางในตอนนี้ของนางแล้ว ดูเหมือนเรื่องจะไม่ได้เป็นอย่างที่ตนคิดไว้

เขาอดแคลงใจไม่ได้ว่าสตรีผู้นี้ยังเจ็บใจที่ก่อนหน้านี้ขอหย่าร้างไม่สำเร็จ ประกอบกับชาวสกุลมู่น่าจะล่วงรู้เช่นกันว่าหลิวไทเฮาคิดมุ่งร้ายต่อพวกนางมาโดยตลอด หนนี้นางโดนบังคับให้เข้าเมืองหลวง ซ้ำต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกับเขา เกรงว่านางคงไม่เต็มใจอย่างเหลือแสน เป็นเหตุให้บังเกิดความคับแค้นจึงได้ถือกระบี่ในห้อง

ความไม่พึงใจพลุ่งพล่านในอกชายหนุ่ม แต่เขาไม่แสดงออกทางสีหน้า กล่าวแต่เพียงว่า “เจ้าเข้าเมืองหลวงคราวนี้หาได้เป็นความประสงค์ของข้าไม่ ข้าเองเพิ่งรู้ว่าเจ้าถูกไทเฮาทรงเรียกตัวมาที่นี่ตอนกลับมาเมื่อครู่นี้เหมือนกัน”

เขาหยุดพูดเล็กน้อย ชำเลืองมองกระบี่ที่ตนเองแขวนกลับเข้าที่ซ้ำอีกที

“เข้านอนเถอะ พรุ่งนี้พอเลิกประชุมขุนนาง ข้าจะพาเจ้าเข้าวัง”

เขากล่าวอย่างเย็นชาจบแล้วหันหลังให้ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปียกชื้นบนกายออกแล้วเดินไปที่ข้างประตู สลัดหิมะที่เกาะอยู่บนนั้นออก

มู่ฝูหลันฝืนควบคุมมือที่ยังสั่นน้อยๆ ของตนคู่นั้นให้หยุดนิ่ง ยกเท้าที่แสนหนักอึ้งเดินเนิบๆ กลับไปนั่งบนขอบเตียง

แม่นมมู่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแต่แรกก็รู้ว่าเซี่ยฉางเกิงกลับมาแล้ว นางรีบออกจากห้องเล็กด้านข้างซึ่งเป็นที่พำนักของนาง ยกน้ำเข้ามาให้พร้อมกับหญิงคนงานที่ทำหน้าที่ดูแลรับใช้เรื่องการกินอยู่นอนหลับของทั้งสองคน จากนั้นออกไปพร้อมปิดประตู

เซี่ยฉางเกิงชำระกายเสร็จ สวมเสื้อตัวในสีขาวเรียบร้อยแล้วเดินออกมา

มู่ฝูหลันอยู่บนเตียงแล้ว นางนอนห่มผ้าห่มอยู่ริมด้านใน

ชายหนุ่มเป่าเทียนดับด้วยใบหน้าเรียบเฉย สาวเท้าตรงไปที่เตียงเอนกายลงนอนเช่นกัน เขาเว้นที่ห่างระหว่างกันมากกว่าหนึ่งช่วงแขน ดึงผ้าห่มขึ้นห่มตัวแล้วหลับตาลง

มู่ฝูหลันตื่นอยู่ทั้งคืน ท่ามกลางความมืดมิดไร้ขอบเขตที่คืบคลานมาพร้อมกับเสียงลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอที่ดังมาจากบุรุษข้างกาย นางลืมตารอคอยฟ้าสาง