ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 5-บทที่ 6

เหมียวลั่วชิงหลบซ่อนตัวมาสิบกว่าวัน เดิมทีก็ใกล้จะหมดแรงอยู่แล้ว กอปรกับอาการของนางยังแย่ลง บาดแผลฉีกขาด ดังนั้นนางจึงไข้ขึ้นสูง แม้ยามนี้จะถูกกักบริเวณ ทว่านางกลับสามารถพักหายใจหายคอได้

นางกินยาและนอนหลับอยู่บนเตียงตลอด สามวันถัดมา จู่ๆ คืนหนึ่งนางก็ถูกปลุกให้ตื่นโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ แล้วถูกคุมตัวไปขึ้นรถม้า

“เกิดอะไรขึ้น” นางเอ่ยถาม

คนที่มาคุมตัวนางขึ้นรถม้าคือผู้ใต้บังคับบัญชาสตรีที่อี้ส่งมา สตรีผู้นั้นไม่ได้ตอบคำถามนาง หลังจากคุมตัวนางขึ้นรถแล้วก็ถอยลงจากรถ

ผ่านไปเพียงชั่วครู่อี้ก็ขึ้นรถม้ามา

ครั้นเขาขึ้นมา รถม้าที่เดิมทีกว้างขวางก็เปลี่ยนเป็นคับแคบทันใด

“ออกเดินทางได้” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนที่ผ่านมา

เหมียวลั่วชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เขานั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ตรงข้ามนาง ตั้งแต่ขึ้นรถม้ามาจนถึงยามนี้เขายังไม่ได้มองนางสักแวบ ทว่านางกลับสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งว่าถึงแม้เขายังคงหลับตาอยู่ ทว่าการเคลื่อนไหวทุกท่วงท่าของนางกลับตกอยู่ในการควบคุมของเขา

เหมียวลั่วชิงกำลังใคร่ครวญ จู่ๆ ออกเดินทางในยามราตรี สถานที่ที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่คงจะไม่ปลอดภัยเสียแล้วจึงต้องย้ายสถานที่

นางจะต้องถามผู้ใต้บังคับบัญชาเขา ไม่มีทางถามเขาแน่นอนว่ากำลังจะไปที่ใด ในเมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาเขายังไม่ตอบคำถามนาง แล้วเขาจะบอกนางได้อย่างไร แม้คำอธิบายของนางจะทำให้อี้ไว้ชีวิตนางชั่วคราว ทว่านางรู้ดี อี้ไม่ได้เชื่อนางทั้งหมดหรอก

เหมียวลั่วชิงเหนื่อยล้าเต็มทน นางจึงพิงศีรษะกับผนังรถม้า แผ่นหลังพิงกับเบาะนิ่มๆ ด้านหลัง นางเพิ่งหลับตาลงในขณะที่นางเตรียมจะงีบหลับสักครู่ น้ำเสียงเยียบเย็นของอี้ก็ดังมา

“ไยเจ้าจึงช่วยข้า”

เหมียวลั่วชิงลืมตาขึ้นทันที พบว่าเขากำลังจ้องมองตัวนางอยู่ ดวงตาดำขลับลึกล้ำเป็นประกายราวเปลวเพลิง มองกดดันมาด้วยอำนาจ

เหมียวลั่วชิงสบตากับเขาสักครู่แล้วก็หลุบตาลง

“เพราะว่า…” นางเหนื่อยล้าเล็กน้อย น้ำเสียงจึงแหบพร่ากว่าปกติอยู่บ้าง “อยากช่วยก็ช่วย ข้าไม่อยากเห็นท่านตายไปอย่างเปล่าประโยชน์”

นี่คือเหตุผลที่นางนึกได้ในขณะนี้ หวังว่าสิ่งนี้จะทำให้เขาหวั่นไหวเกิดความเห็นใจนาง ไม่ส่งตัวนางกลับสำนัก นางเดาว่าเขาน่าจะยังไม่ได้รายงานเรื่องที่นางช่วยชีวิตหร่านเจียง เขาคงกำลังตรวจสอบนางอยู่ และนางจะต้องหาโอกาสเหมาะเจาะเพื่อทำให้ชายผู้นี้สงบลง

“เจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือว่าตนเองจะตายอย่างเปล่าประโยชน์” เขาถามอีกครั้ง