ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 5-บทที่ 6

นางช้อนตาขึ้นมองเขา ตอบอย่างไม่ไว้หน้า “ฮึ พูดตามจริง ยามนั้นข้ายังไม่ทันได้คิดจริงๆ” น้ำเสียงนางแฝงการตำหนิและความแค้นใจอยู่เล็กน้อย

หลังจากที่นางถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน นางก็หลับตาลงราวกับจะบอกว่า ‘ข้าคร้านจะสนท่านแล้ว จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ’ แล้วนอนหลับไปด้วยความขุ่นเคือง

แววตาเขายังคงจ้องอยู่ที่ดวงหน้านาง ต่อมาก็เคลื่อนสายตาไปมองนอกหน้าต่าง นอกจากเสียงล้อรถและเสียงฝีเท้าม้าแล้ว รอบด้านเงียบสงัดยิ่งนัก

ผ่านไปชั่วครู่แววตาของเขาก็เคลื่อนกลับมาที่ดวงหน้านางอีกครา สีหน้าซีดเผือดเหนื่อยล้านั้นเพิ่มความอ่อนแอของสตรี ลดความเย็นยะเยือกของนักฆ่าลง ยามนอนหลับยังคงขมวดคิ้วมุ่นคล้ายนอนอย่างไม่เป็นสุขทำให้ดูน่าสงสารยิ่ง

พวกเขาเป็นนักฆ่า มักจะเคยชินกับการเย็นชาใส่ผู้อื่น ไม่แสดงความรู้สึกออกมามากนัก พวกเดียวกันเองก็ไม่ค่อยพูดคุยกัน สื่อสารเพียงเรื่องที่สำคัญเท่านั้น พูดสั้นกระชับตรงประเด็น

เมื่อครู่นางเอ่ยด้วยความขุ่นเคืองและดุดัน แฝงด้วยความเป็นเด็กอยู่บ้าง ทำให้ดวงหน้าซีดเผือดอ่อนแรงนั้นเพิ่มโทสะและความมีชีวิตชีวาขึ้นมา

นางเอ่ยว่าอยากช่วยก็ช่วย แล้วยังบอกอีกว่าไม่อยากให้เขาตายอย่างเปล่าประโยชน์

นักฆ่าจะปฏิบัติภารกิจตามคำสั่งเสมอ ไม่ทำอะไรตามอำเภอใจ นักฆ่าแต่ละคนต้องรับผิดชอบภารกิจของตนเอง จะไม่คิดมาก จะไม่ช่วยนักฆ่าคนอื่นแล้วกระทบถึงภารกิจการลอบสังหารของตนเอง

กฎของพวกเขาก็คือภารกิจย่อมสำคัญยิ่งกว่าชีวิต

ทว่าวาจาที่นางเอ่ยเมื่อครู่ ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเขากลับจดจำมันไว้ในใจ

“หยุดรถ” มีคำสั่งดังมาจากด้านนอกทำลายความเงียบสงบจากบริเวณรอบข้าง

เหมียวลั่วชิงลืมตาขึ้นในทันใด นางมองไปทางอี้โดยไม่รู้ตัว

“เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจตราถนน” ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเขยิบเข้าใกล้หน้าต่างกระซิบรายงาน

เหมียวลั่วชิงคิดอยู่ในใจ ก็แค่เจ้าหน้าที่ ไม่ใช่องครักษ์เสื้อแพรสักหน่อย ยังถือว่าจัดการได้ง่าย

นางมองไปทางอี้ เขาเงียบกริบไม่พูดไม่จา เห็นชัดว่าก็คงคิดเช่นเดียวกัน

ท่ามกลางเสียงฝีเท้าม้า เจ้าหน้าที่ก็เดินเข้ามาใกล้ตัวรถม้าแล้ว

“พวกเจ้ามาจากที่ใด และกำลังจะไปที่ใด”

“เรียนเจ้าหน้าที่ พวกเรามาจากร้านขายยา ได้รับคำสั่งมาให้รีบไปเก็บสมุนไพร นี่คือป้ายผ่านทางของพวกเรา…”

ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ด้านนอกกำลังเจรจากับเจ้าหน้าที่ เหมียวลั่วชิงคอยตั้งใจฟัง ในใจนางคิดว่าที่แท้ก็ปลอมเป็นพ่อค้าร้านขายยาเพื่อจะออกจากเมือง มิน่าเล่าพอนางขึ้นรถม้ามาจึงได้กลิ่นสมุนไพรคละคลุ้ง อี้กล้าออกนอกเมืองในยามนี้ก็น่าจะวางแผนมาเป็นอย่างดีแล้ว มีเขาอยู่อาจจะทำให้ตัวนางเองหลบจากหูตาขององครักษ์เสื้อแพรได้เพื่อให้ออกจากเมืองได้อย่างราบรื่น

“มีใครนั่งอยู่ในรถบ้าง”

“รายงานเจ้าหน้าที่ มีเถ้าแก่ร้านกับฮูหยินขอรับ”

ฮูหยิน?