ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 5-บทที่ 6

เหมียวลั่วชิงตะลึงชั่วครู่ ครู่ต่อมาก็รู้สึกได้ว่ามีคนมานั่งเบียดอยู่ด้านข้าง

ที่แท้อี้ก็มานั่งข้างกายนางแล้วทิ้งน้ำหนักบนหัวไหล่นางเล็กน้อย อี้เอื้อมแขนมาพาดไว้ โอบร่างของนางเข้าสู่อ้อมกอดพิงแผ่นอกเขา

กลิ่นอายของบุรุษแปลกหน้าปกคลุมทั่วร่างในชั่วพริบตา

ท่าทีแรกของนางคือจะผลักเขาออก ทว่าในชั่วขณะที่ประตูรถม้าถูกผลักเปิดออก ด้วยความรู้สึกไวของนักฆ่าทำให้นางสวมบทบาท ‘ฮูหยิน’ นางหนึ่งทันใด นางพิงอยู่ในอ้อมกอดของอี้อย่างสนิทชิดเชื้อ

“ท่านเจ้าหน้าที่ ผู้น้อยจะต้องรีบออกจากเมือง โปรดอำนวยความสะดวกด้วยเถิด” ขณะที่เอื้อนเอ่ย อี้ได้ยื่นก้อนทองอันแวววับก้อนหนึ่งให้กับอีกฝ่าย

ยามนี้อี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แปลกไป เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย เป็นเสียงของเถ้าแก่ที่ดูภูมิฐาน ต่างจากน้ำเสียงเย็นเยียบในยามปกติราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

หากเหมียวลั่วชิงไม่ได้อยู่ข้างกายเขา ได้ยินเขาเอื้อนเอ่ยด้วยตนเองในยามนี้ยังจะนึกว่าเป็นเสียงผู้อื่นเสียอีก ดูท่าบุรุษผู้นี้ไม่เพียงชำนาญในเรื่องการเปลี่ยนแปลงโฉมหน้า แม้แต่เรื่องการเปลี่ยนเสียงก็ไม่เบา

เจ้าหน้าที่คาดคะเนน้ำหนักก้อนทองในมือ เขากวาดตามองตรวจสอบรอบด้านแล้วเก็บก้อนทองนั้นใส่ในอกเสื้อ เอ่ยอย่างเนิบช้า “พ่อค้าร้านขายยา ในเมื่อท่านจะออกนอกเมืองไปเก็บสมุนไพร ไยต้องพาภรรยาท่านมาด้วยเล่า”

“ข้าขอเรียนตามตรงว่าภรรยาข้าป่วยหนัก ข้าอยากใช้โอกาสนี้พาภรรยาออกนอกเมืองไปหาหมอ” อี้เอ่ยพลางโอบเหมียวลั่วชิงในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเล็กน้อยแล้วก็ยื่นมือไปลูบดวงหน้านาง แสดงความรักความห่วงใยเกินกว่าคำพูดเสียอีก

เจ้าหน้าที่ได้รับก้อนทองมาจากเขาก็มีใจอยากปล่อยตัวคนอยู่แล้วเลยเอ่ยว่า “หลายวันนี้องครักษ์เสื้อแพรกำลังตามหาสตรีนางหนึ่ง พวกเขาตรวจสอบอย่างเข้มงวดยิ่งนัก ระวังอย่าให้ใครขึ้นรถสุ่มสี่สุ่มห้าออกจากเมืองไปด้วยล่ะ มิเช่นนั้นลำบากแน่”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ขอบคุณเจ้าหน้าที่มากที่กล่าวเตือน”

“เอาล่ะ ไปได้แล้ว”

เจ้าหน้าที่ก็ไม่ทำให้ลำบากใจอีก ปล่อยให้พวกเขาจากไป

ครั้นประตูรถปิดลงก็เป็นการตัดขาดออกจากสายตาบุคคลภายนอก เหมียวลั่วชิงจึงเริ่มขยับออกจากอ้อมกอดเขา แขนของอี้ที่โอบนางอยู่นั้นก็คลายออกเช่นกัน

อี้ไม่ได้กลับไปนั่งในตำแหน่งตรงข้ามนางดังเดิม แต่ยังคงนั่งข้างนางต่อไป เหมียวลั่วชิงก็ไม่ใส่ใจอะไร อย่างไรก็ตามด้วยวาจาประโยคนั้นของเจ้าหน้าที่ อี้ก็น่าจะเชื่อในตัวนางมากขึ้น นางน่าจะปลอดภัยแล้วกระมัง

อาจเป็นเพราะนางวางใจในแผนการที่อี้วางไว้ว่าเขาจะต้องพานางออกจากเมืองได้อย่างปลอดภัยแน่ ดังนั้นนางจึงผ่อนคลายลง ครั้นศีรษะพิงกับผนังรถม้า เดิมทีนางเพียงแค่ต้องการจะหลับตาพักผ่อนสักครู่ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าพอหรี่ตาลงก็หลับเป็นตาย

รถม้าเคลื่อนไปบนถนนอย่างโคลงเคลง ขณะที่นางหลับอยู่ร่างก็เซไปด้านหน้า ขณะกำลังจะหน้าคะมำก็มีมือหนึ่งยื่นมาจากด้านข้างได้ทันเวลา คว้าตัวนางเอาไว้อย่างแข็งแกร่ง แล้วนางก็เอนร่างพิงเขาอย่างว่าง่าย หลับอยู่บนร่างเขาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

อี้ก้มหน้าลงจ้องดวงหน้าอีกฝ่าย เขาไม่ได้ผลักนางออก แต่กลับปล่อยให้นางพิงหลับบนร่างเขาต่อไป