ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 2

พูดต่อเนื่องกันอยู่ห้าวันถึงได้หมดเรื่องที่นางต้องการจะบ่น

ตั้งแต่ต้นจนจบอาจารย์ก็รับฟังนางอย่างมีน้ำอดน้ำทน ทั้งไม่ขัดจังหวะ ปล่อยให้นางพูดจนหมดไส้หมดพุง อาจารย์เพียงยิ้มแล้วฟังนางเงียบๆ

“พูดหมดแล้ว?”

“อืม พูดหมดแล้ว” อูมู่ฉินสีหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม รออาจารย์มาโอบกอดนางอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน ปลอบโยนนาง บอกนางว่าลำบากแล้ว ทว่าอาจารย์กลับโยนคำพูดมาให้นางประโยคหนึ่ง

“นั่นเป็นเพราะเจ้าโง่เขลา ไม่มีประสบการณ์”

อูมู่ฉินตะลึงงัน

“สัตว์ป่าบนเขามีที่กินคน เป็นพิษต่อคน มีที่ดุร้าย แสนเชื่อง เจ้าเล่ห์ รวมทั้งโหดเหี้ยม คนที่ด้านล่างภูเขาก็เช่นกัน มีคนดี คนเลว คนเจ้าเล่ห์ คนจิตใจดี เจ้าไม่เคยบ่นว่าจิ้งจอกปลิ้นปล้อน เพราะเจ้ารู้มันคือจิ้งจอก นั่นเป็นสัญชาตญาณโดยธรรมชาติ เจ้ารู้จักหลบหลีกงูพิษ เพราะเจ้ารู้ว่ามันมีพิษ นั่นเป็นอาวุธของมัน ด้วยเหตุนี้เจ้าจึงไม่เคยบ่นว่าสัตว์ป่า เพราะเหตุใดพอเปลี่ยนเป็นคนที่ด้านล่างภูเขา เจ้าก็บ่นว่าไปหมด ไม่ว่าอะไรก็ไม่รู้จักไม่เข้าใจแล้ว”

อูมู่ฉินถูกดุว่าจนสีหน้างงงัน อาจารย์ไม่เพียงไม่ปลอบโยนนาง ยังเริ่มยกความผิดนางขึ้นมากล่าวเป็นข้อๆ

“เพราะเจ้าโง่เขลา ดังนั้นเจ้าจึงมองไม่ออก เจ้าไม่มีประสบการณ์ ดังนั้นจึงได้รับความไม่เป็นธรรม ถ้าเจ้าเฉลียวฉลาดแล้ว มีประสบการณ์แล้ว พวกเขาก็ไม่มีทางทำร้ายเจ้าได้ เจ้าเสียใจ แสดงว่าหัวใจของเจ้าไม่แข็งแกร่งพอ ถ้าคนโง่เขลา รูปร่างหน้าตาสวยงามจะมีประโยชน์อันใด ก็ได้แต่ให้คนหลอกใช้ หรือไม่ก็ไปเป็นชิ้นเนื้อต้องห้าม ของบุรุษ”

อาจารย์พูดสั่งสอนไม่หยุด ทำให้นางฟังจนปากอ้าตาค้าง ทึ่มทื่อไปเลย

“อาจารย์ อะไรคือชิ้นเนื้อต้องห้าม” นางเพิ่งจะเก้าขวบ คำศัพท์ที่ลึกซึ้งเข้าใจยากเกินไปนางไม่เข้าใจ แต่สัญชาตญาณบอกว่าศัพท์คำนี้สำคัญมาก

อาจารย์มุมปากกระตุกไหว ยื่นมือมาหยิกแก้มนาง “อาจารย์พูดกับเจ้าตั้งมากมาย เจ้ากลับสนใจเพียงชิ้นเนื้อต้องห้ามคำนี้!”

“อาจารย์อย่าหยิกหน้า ข้าเจ็บ” นางทำท่าน่าสงสาร ใช้ดวงตาบริสุทธิ์น่ารักดั่งลูกกวางน้อยมองอาจารย์

“ฮึ อย่ามาทำเป็นน่าสงสาร สตรีที่กลายเป็นสมบัติส่วนตัวพวกนั้นจึงจะน่าสงสารอย่างแท้จริง”

อาจารย์ปล่อยแก้มนุ่มนิ่มน้อยๆ ของนาง แล้วเริ่มยกความผิดนางขึ้นมากล่าวเป็นข้อๆ ต่อไม่หยุด การยกความผิดขึ้นมากล่าวนี้ไม่ใช่จะยุติได้ในเวลาอันสั้น นางบ่นว่ากับอาจารย์มาห้าวัน ก็ต้องแบกรับการ ‘ตอบแทน’ จากอาจารย์ห้าวัน

หลังจากอูมู่ฉินถูกตำหนิจนอ่อนเปลี้ยมาห้าวัน ก็รู้สึกมึนงงสมองบวมโต ในหูมีเสียงหึ่งๆ พอเห็นอาจารย์ตั้งท่าจะเปิดปาก นางก็ประสาทตึงเครียดไปหมด

“อย่างไร กลัวถูกอาจารย์ตำหนิ?”

นางหดคอ พยักหน้าหงึกหงัก กลัวอาจารย์จะบ่นนางอีก นางไม่เคยถูกอาจารย์ตำหนินานเพียงนี้มาก่อน เรียกได้ว่าโหดร้ายต่อจิตใจอย่างยิ่ง

“ตอนนี้เจ้าเข้าใจถึงความน่ากลัวของคำพูดแล้วกระมัง ตอนนั้นเจ้าบ่นว่ากับอาจารย์อยู่ห้าวัน อาจารย์แม้แต่หัวคิ้วยังไม่ได้ขยับเข้าหากันแม้แต่น้อย เจ้าต้องจำไว้ คำพูดแม้จะไร้รูป กลับทำร้ายคนได้อย่างไม่เห็นร่องรอย บ่นว่ามากแล้วก็จะกลายเป็นผีขี้บ่น เจ้าต้องฟังมากดูมากทำมากพูดให้น้อย คนที่มีประสบการณ์มีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบจะไม่เสียแรงไปกับการบ่นว่า ประสบการณ์เจ้ายังไม่พอ ลงจากเขาไปฝึกฝนเพิ่มเติม!”

ครั้นแล้วอาจารย์ก็เตะนางลงจากเขาไปอีก หากมองไม่ออกไม่เข้าใจถึงจิตใจคนที่น่าหวาดกลัวและอันตราย เช่นนั้นก็ฝึกไปจนกว่าจะมองออก ได้รับความไม่เป็นธรรมแล้วรู้สึกเสียใจ เช่นนั้นก็ฝึกไปจนกว่าจะไม่กลัวความเสียใจ ด้วยเหตุนี้อูมู่ฉินจึงพาผู้คุมกฎน้อยสี่คนลงจากเขาไปหาประสบการณ์อีกครั้ง