ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 3

เขามองตัวอักษรเหล่านี้และนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปเปิดฝาหม้อ ในนั้นมีแผ่นแป้งม้วนอยู่จานหนึ่ง ข้างแผ่นแป้งม้วนยังมีก้านผักป่าที่แกะเป็นดอกไม้ดอกเล็กๆ วางอยู่

เขาจ้องมองแผ่นแป้งม้วนที่อยู่ในจาน จากนั้นก็เดินออกจากห้องครัว เหลียวมองไปทั่วสี่ทิศ พบว่านางไม่อยู่แล้ว ดูเหมือนจะไปแล้ว

เขาเดินกลับเข้าไปในห้องครัว หยิบแผ่นแป้งม้วนขึ้นมาแล้วเดินไปยังลานด้านหลัง สุนัขป่าตัวหนึ่งได้กลิ่นหอมก็วิ่งมา เขาโยนแผ่นแป้งม้วนให้สุนัขป่า สุนัขป่ากัดกินคำโตทันที ประเดี๋ยวเดียวก็กินผักและเนื้อสัตว์ที่ห่ออยู่ข้างในจนหมด

สุนัขป่าเงยหน้าขึ้นและแลบลิ้นออกมา ก่อนจะมองเขาอย่างเฝ้ารอคอย ความหมายก็คือมันยังอยากกินอีก

ไป่หลี่ซีจับตามองสุนัขป่าที่แกว่งหางเดินวนไปรอบตัวเขา รออยู่พักใหญ่ เห็นสุนัขป่าไม่เป็นไร เขาจึงเดินกลับไปในห้องครัว กินหมั่นโถวลูกหนึ่งให้อิ่มท้อง แล้วเอาสัตว์ที่ล่าได้เมื่อวานไปขายที่เมืองข้างเคียง

ในเมืองได้จัดวางกำลังคนของเขาเอาไว้ ปกติลูกน้องเหล่านั้นก็จะปะปนอยู่กับชาวบ้านในเมือง อาจจะเป็นขอทานที่ข้างถนน พ่อค้าแผงขายผัก หรืออาจจะเป็นคนงานในร้านค้า

ถ้ามีข่าวเร่งด่วน หยวนเจี๋ยก็จะทำเช่นเมื่อวานคือมาหาเขาที่หมู่บ้านเซ่อจิ่ง ปกติแล้วเขาจะอาศัยการมาขายสัตว์ป่าเข้ามาในเมือง ลูกน้องจะเป็นคนถ่ายทอดคำสั่งของเขาหรือนำข่าวมาบอก

ลูกน้องแจ้งข่าวให้เขาทราบเรื่องหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้มีคนพเนจรกลุ่มหนึ่งเข้ามาในเมือง ว่ากันว่าเป็นเพราะหมู่บ้านที่พวกเขาอยู่มีโจรผู้ร้ายสังหารคนชิงทรัพย์ เพื่อจะหลบซ่อนตัวจากโจรผู้ร้าย คนในหมู่บ้านจึงพากันอพยพหนีภัย

ตอนไป่หลี่ซีเข้าเมืองมาก็เห็นคนพเนจรจำนวนไม่น้อยเดินเตร่ไปมาอยู่นอกกำแพงเมือง พวกเขาไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ เนื้อตัวซอมซ่อ สภาพคล้ายกันมากกับมู่เอ๋อร์หญิงสาวผู้นั้น

หรือว่านางหนีภัยมาจริงๆ

ไป่หลี่ซีเดินเข้าไปในร้านขายหนังสัตว์ร้านหนึ่ง หลังจากเอาหนังสัตว์ที่ถลกออกมามอบให้หลงจู๊แล้วก็เอาจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของเขาส่งออกไปอย่างแนบเนียน

บนจดหมายระบุชื่อชุยเฮ่า ชุยเฮ่าเป็นเสนาบดีกรมทหาร เป็นหมากสำคัญตัวหนึ่งของเขาในเมืองหลวง หลังจากหลงจู๊เก็บจดหมายที่ซ่อนอยู่ในหนังสัตว์แล้ว ก็แสร้งทำเป็นหยิบลูกคิดมาดีด จากนั้นก็เอาเงินจำนวนหนึ่งมอบให้เขา

“วันนี้ก็ได้ราคาเท่านี้ รับไปเถิด”

“หลงจู๊เพิ่มให้อีกหน่อยเถิด”

“หนังสัตว์ของเจ้าธรรมดาเกินไป เอาไปขายให้ร้านอื่นก็ไม่ได้มากเท่าที่ข้าให้ เจ้าสมควรยิ้มรับแล้ว ไปๆ อย่ามาเกะกะข้าทำการค้า”

ไป่หลี่ซีคว้าเศษเงินมาแล้วหมุนตัวเดินออกไป เขาเดินเตร่อยู่ในเมืองรอบหนึ่ง หลังจากซื้อข้าวของบางอย่างแล้วก็ออกจากเมืองกลับไปหมู่บ้านเซ่อจิ่ง

กลับมาถึงในกระท่อม หัวคิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นขึ้นอีก บนเตียงของเขามีคนผู้หนึ่งนอนอยู่ เป็นนางอีกแล้ว มู่เอ๋อร์

นางนอนหลับสนิท กระทั่งเขาจุดเทียนสว่างขึ้น เสียงฝีเท้าก็ไม่ได้ตั้งใจให้เบาลง นางก็ยังคงไม่ได้ตื่นขึ้นมา

ไป่หลี่ซีมองนางอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป สละเตียงให้นาง ส่วนเขาไปนอนตั่งแข็งที่ห้องด้านนอก