ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 3

วันรุ่งขึ้น ก่อนจากไปนางก็ทำแผ่นแป้งม้วนให้เขาจานหนึ่ง เขายังคงไม่กินและเอาไปเลี้ยงสุนัขป่าเช่นเดิม

ตอนกลางวันนางไม่อยู่ ไม่รู้ไปที่ใด ทว่าพอตกกลางคืนเขาก็จะพบเงาร่างของนางอยู่บนเตียงในห้องนอนอีก

เขาไม่ไล่นาง นางก็นอนตามเดิม นอนอิ่มแล้วก็จะต้องทำแผ่นแป้งม้วนให้เขาจานหนึ่ง ผักและเนื้อสัตว์ที่อยู่ในแผ่นแป้งม้วนยังเปลี่ยนรูปแบบไปไม่เหมือนกันทุกวัน

นางทำมาเก้าครั้ง เขาก็เอาไปเลี้ยงสุนัขป่าเก้าครั้ง สุนัขป่าตัวนั้นจะมารายงานตัวตรงเวลาตอนเช้าตรู่ทุกวัน แลบลิ้นแผล็บๆ ด้วยความตื่นเต้นดีใจ กวัดแกว่งหางอย่างมีความสุข มองเขาด้วยสีหน้าประจบเอาใจ ดวงตาของสุนัขเปล่งประกายแวววาว ไม่มีเค้าส่อให้เห็นว่าถูกพิษแม้แต่น้อย

มาถึงครั้งที่สิบ ไป่หลี่ซีมองแผ่นแป้งม้วนแล้วลังเลอยู่ชั่วขณะ เขารู้นางจะทำแผ่นแป้งม้วนสองชิ้น ชิ้นหนึ่งกินเอง อีกชิ้นหนึ่งเก็บไว้ให้เขา เขาคิดไปคิดมา ในที่สุดก็ตัดสินใจหยิบแผ่นแป้งม้วนขึ้นมากัดคำหนึ่ง ใบหน้าที่เดิมทีไม่มีอารมณ์ความรู้สึกสักเท่าไรพลันปรากฏแววประหลาดใจ

รสชาติของแผ่นแป้งม้วนดีถึงเพียงนี้ อร่อยจนทำให้คนไม่อยากจะเชื่อ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง เพียงไม่กี่คำก็กินแผ่นแป้งม้วนจนหมดเกลี้ยง ตอนกินหมดยังอดใจไม่อยู่ เลียคราบน้ำมันที่ติดอยู่บนนิ้วมือ

นางทำด้วยวิธีใด รสชาติถึงได้หอมกลมกล่อมเพียงนี้

บนจานยังมีก้านผักที่แกะเป็นรูปกระต่ายน้อยตัวหนึ่ง เขาหยิบกระต่ายน้อยขึ้นมาพลิกดูอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็โยนเข้าปาก กินลงไปในคำเดียว

ในเมื่อเขาจะแสดงเป็นหม่าเฉวียนคนในหมู่บ้านชนบท ย่อมต้องแสดงท่าทางให้เหมือนคนในหมู่บ้าน ช่วงกลางวันไป่หลี่ซีทำงานอยู่ในนา ตะวันตกดินก็กลับมาที่กระท่อม พอเข้ามาในบ้าน เขาก็จะเบาฝีเท้า เดินมาถึงหน้าประตูห้องนอน ก่อนจะค่อยๆ เลิกม่านขึ้น

บนเตียงไม่มีคน เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หมุนตัวเดินไปที่ลานด้านหลังตักน้ำมาอาบ เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าที่แห้งสบาย อาหารค่ำคือหมั่นโถวที่แห้งแข็งกินกับผักดอง รสชาติไม่ดี เพียงกินให้อิ่มท้องเท่านั้น

เขาอดนึกถึงแผ่นแป้งม้วนที่กินไปตอนเช้าไม่ได้ เมื่อเปรียบกับแผ่นแป้งม้วนแล้ว รสชาติของหมั่นโถวกับผักดองทำให้คนกลืนไม่ลงคอจริงๆ

เขายัดหมั่นโถวคำสุดท้ายเข้าปาก คว้าถ้วยขึ้นมาดื่มน้ำคำหนึ่ง และกลืนหมั่นโถวลงท้องไป

เมื่อถึงเวลานอน เดิมทีเขาจะนอนบนเตียงในห้องนอน แต่พอนั่งลงไปเขาก็พลันลังเลขึ้นมา เพราะอยากรู้ว่าคืนนี้นางจะวิ่งพรวดพราดกลับมานอนหรือไม่

วันนี้เขาใช้เวลาช่วงพักกลางวันไปสืบข่าวในหมู่บ้านมา ไม่ได้ยินว่ามีผู้ใดเคยเห็นมู่เอ๋อร์ อีกฝ่ายเป็นคนที่มาจากต่างถิ่น ถ้าคนในหมู่บ้านพบเจอนางย่อมพูดถึงเรื่องนี้กันอย่างแน่นอน

นางไปไหนกันแน่ เขานึกสงสัยอยู่ในใจ สตรีผู้นี้นอกจากกลับมานอนตอนกลางคืนแล้วก็ไม่ได้รบกวนเขา ไม่ได้เพิ่มความยุ่งยากให้กับเขา หลังจากทำอาหารเช้าให้มื้อหนึ่งแล้วก็จากไป

เขาคิดไปคิดมา ตัดสินใจไปนอนที่ตั่งด้านนอกเช่นเดิม กระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมา เตียงที่อยู่ในห้องนอนก็ยังคงว่างเปล่า

บางทีนางคงจากไปแล้วกระมัง