ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 3

เขาเดินไปที่ลานด้านหลัง เปิดฝาปิดอ่างน้ำ ใช้ถังตักน้ำขึ้นมา ก่อนจะสาดน้ำเย็นชุ่มชื่นไปบนใบหน้า

หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จแล้ว หางตาพลันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง สายตาคมกริบมองไปที่ห้องเก็บฟืน เขาคว้าขวานขึ้นมาและเดินช้าๆ ไปที่ห้องเก็บฟืน

เมื่อเขาเข้าไปใกล้และมองดูอย่างละเอียดก็ต้องตะลึงงันไป

บนกองหญ้าในห้องเก็บฟืนมีหญิงสาวผู้หนึ่งนอนอยู่ นางก็คือมู่เอ๋อร์

เห็นเพียงนางนอนขดตัว หลับไม่รู้เรื่อง ร่างกายยังคงมอมแมมไปทั้งตัว ทั้งสกปรกยิ่งกว่าเดิม ทั่วร่างมีแต่ดินโคลน และยังมีกลิ่นเหม็นขุมหนึ่งโชยออกมา

เขาเขม้นมองนาง สงสัยว่าสตรีผู้นี้ใช่ตกลงไปในบ่ออุจจาระหรือไม่

นางดูเหมือนเหน็ดเหนื่อยมาก กระทั่งเขาเดินเข้ามาพิจารณาดูใกล้ๆ นางก็ยังไม่รู้ตัว เขาทนต่อกลิ่นเหม็น จ้องมองนางอยู่เช่นนั้นพักหนึ่ง ถ้านางแกล้งหลับเขาต้องรู้แน่ แต่นางไม่ใช่

ความระแวงสงสัยที่ไป่หลี่ซีมีต่อนางหายไปกว่าครึ่ง สตรีผู้นี้คงรู้ว่าเนื้อตัวของตนสกปรกเกินไปเหม็นเกินไป ด้วยเหตุนี้จึงเกรงใจไม่กล้าไปนอนที่เตียงของเขา และหนีมานอนที่ห้องเก็บฟืน

เขายืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปผลักนาง

อูมู่ฉินตกใจตื่นทันที นางกะพริบตาสะลึมสะลือ พอเห็นเป็นเขาก็มองจ้องเขาอย่างทึ่มทื่อ

“ตามข้ามา” หลังจากทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง ไป่หลี่ซีก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องเก็บฟืน

เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านหลัง ไป่หลี่ซีจึงรู้ว่านางตามมาแล้ว เขาเดินเข้าไปในกระท่อม หยิบเสื้อผ้ากับกางเกงเก่าๆ มาชุดหนึ่ง รวมทั้งผ้าเช็ดตัวและเจ่าโต้ว* ที่ใช้ในการอาบน้ำ เห็นอีกฝ่ายยืนเหม่ออยู่หน้าประตู เขาก็ยื่นสิ่งของให้นาง และชี้ไปที่ห้องอาบน้ำที่ลานด้านหลัง

“ไปอาบน้ำให้สะอาด” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินเข้าไปในกระท่อม ไม่ได้สนใจนางอีก

อูมู่ฉินสีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นางมองเสื้อผ้าที่อยู่ในมือ แล้วมองเขาที่อยู่ในกระท่อม ผ่านไปครู่หนึ่งนางก็หัวเราะออกมา ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ลานด้านหลัง

หม่าเฉวียนผู้นี้ไม่ค่อยพูด แต่กลับเป็นคนใบหน้าเย็นชาจิตใจอบอุ่น นางนอนเตียงของเขา เขาไม่ได้ไล่นาง นางกินอาหารของเขา เขาก็ไม่ได้ด่านาง ตอนนี้เห็นนางสกปรกมอมแมมไปทั้งตัว ยังเอาเสื้อผ้ากับเจ่าโต้วให้นางไปอาบน้ำให้สะอาด

นางดมๆ ตนเองก็พบว่าเหม็นมากจริงๆ สมควรต้องไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาด

นางอาบน้ำไปพลางคิดไปพลาง ตันไหวชิงผู้นั้นเป็นคนรับมือด้วยยากจริงๆ เขาวางค่ายกลไว้รอบเขตภูเขา คิดจะใช้ค่ายกลปิดล้อมนาง เมื่อวานเพราะนางพลาดเข้าไปในค่ายกลและเผยร่องรอยออกไป คนแซ่ตันจึงตามจับตัวนางอย่างไม่ลดละ ทั้งสองวนยอดเขาเจ้าตามข้าหนี หลายครั้งหลายหนที่ต้องแตกตื่นตกใจแต่นางก็เอาตัวรอดมาได้หวุดหวิด

ขณะจวนตัวนางจึงหนีลงไปในดินโคลนสกปรก ฝังร่างตนเองอยู่ในเลนที่ทั้งเหม็นทั้งสกปรก เพื่อหลบเลี่ยงการค้นหาของตันไหวชิง

ในเลนนั่นนอกจากมีกิ่งไม้ใบไม้ที่เน่าเปื่อยแล้ว ยังมีกลิ่นเหม็นของซากสัตว์โชยมา ทว่าก็มีแต่ต้องทำเช่นนี้จึงจะอำพรางประสาทสัมผัสทั้งหกของตันไหวชิงได้

หุบเขาหมื่นบุปผาก็วางค่ายกลไว้ทั้งสี่ด้าน ป้องกันไม่ให้คนนอกบุกเข้ามา นางได้รับการฝึกฝนให้ทำลายค่ายกลตั้งแต่เด็ก ศึกษาค้นคว้าเรื่องค่ายกลมาก็ไม่น้อย ค่ายกลของตันไหวชิงกล่าวได้ว่าสำหรับนางแล้วเป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง ปลุกเร้าจิตใจด้านต่อสู้ของนางขึ้นมา นางไม่เชื่อว่าจะทำลายไม่ได้

นี่ก็คือสาเหตุที่ว่าเพราะอะไรช่วงกลางวันนางจึงไม่อยู่ ค่อยกลับมานอนตอนกลางคืน กอปรกับเจ้าของบ้านไม่ได้ไล่นางไป และไม่ถือสาที่นางมากินข้าวที่นี่มื้อหนึ่งโดยไม่ได้รับเชิญ นางจึงยินดีกลับมานอนต่อ