ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 5

เช้าวันต่อมา หลี่เมิ่งซีจุดธูปในโถงสวดมนต์และไหว้พระโพธิสัตว์เสร็จแล้วก็กลับมาที่ห้องพักฝั่งตะวันออก จือตงเก็บกวาดห้องอยู่ เห็นจือซย่าประคองสะใภ้รองเข้ามาก็ตาแดง จือตงขยับปากเล็กน้อยแต่กลับไม่ได้เปล่งเสียงออกมา เอาแต่ก้มหน้าเช็ดโต๊ะต่อ

หลี่เมิ่งซีไม่ได้สังเกตความผิดปกติของจือตง นั่งลงบนเก้าอี้กลม เงยหน้าขึ้นมาก็ยังเห็นจือตงเช็ดโต๊ะไม่เลิก สกปรกถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ดูเหมือนตั้งแต่พวกนางเข้ามาในห้อง จือตงก็เอาแต่เช็ดโต๊ะอยู่อย่างนั้น หลี่เมิ่งซีจึงเอ่ยปากพูดกับจือตง “อย่าเช็ดอีกเลย ของที่นี่อาจเทียบกับที่เรือนเซียวเซียงไม่ได้ก็จริง แต่กลับเป็นสถานที่ที่สะอาดที่สุดในคฤหาสน์สกุลเซียวแล้ว สวดมนต์มาตลอดช่วงเช้าข้าหิวแล้ว ตั้งสำรับเถอะ”

“สะใภ้รอง…” ฟังคำพูดของสะใภ้รองแล้ว จือตงก็เงยหน้าขึ้นมา เพิ่งจะร้องเรียกได้คำเดียวก็พูดอะไรไม่ออกอีก น้ำตาพรั่งพรูออกมา

หลี่เมิ่งซีกับจือซย่าตกใจ จือซย่าอดถามไม่ได้ “เจ้าเป็นอะไรแต่เช้า ใครทำให้เจ้าโมโหหรือ เจ้าทำท่าเช่นนี้จะไม่ให้สะใภ้รองกินข้าวแล้วหรือไร”

“บ่าวไม่ดีเองเจ้าค่ะ เมื่อครู่ทรายเข้าตาบ่าว สะใภ้รองอย่าได้เก็บมาใส่ใจเป็นอันขาด”

ได้ยินจือตงพูดเช่นนั้น หลี่เมิ่งซีก็รู้ว่านางมีเรื่องในใจ เห็นนางไม่พูดก็ไม่คาดคั้นอีก เพียงเอ่ยเสียงเรียบว่า “ตั้งสำรับเถอะ!”

เห็นจือตงยืนนิ่งไม่ขยับ หลี่เมิ่งซีไม่สร้างความลำบากใจให้นาง เพียงส่งสายตาให้จือซย่าไปบอกกับห้องครัว

ครั้นเห็นจือซย่าจะเดินออกไป จือตงจึงรีบพูด “เมื่อครู่ตอนสะใภ้รองไปไหว้พระ อาหารส่งมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ส่งมาแล้ว?! อยู่ไหนเล่า สะใภ้รองพูดตั้งนานแล้ว ยังไม่รีบยกเข้ามาอีก!”

“สะใภ้รอง ท่านดูสิเจ้าคะ ข้าวแบบนั้นจะกินได้หรือเจ้าคะ”

ได้ยินจือตงพูดเช่นนั้น หลี่เมิ่งซีกับจือซย่ามองตามสายตาของจือตงไปที่ข้างหน้าต่าง เหลือบมองแวบหนึ่ง แม้หลี่เมิ่งซีจะสุขุมเพียงใด ริมฝีปากก็อดสั่นไม่ได้

นี่ใช่อาหารสำหรับคนกินเสียที่ไหน โจ๊กเหนียวข้นชามใหญ่ ข้างในมีใบผักปนอยู่ ดูแล้วมิต่างจากของเหลือทิ้ง กับหมั่นโถวแข็งโป๊กอีกสองลูก ดูแล้วน่าจะใช้ทุบหัวคนตายได้ หลี่เมิ่งซีถึงขั้นสงสัยว่านั่นเป็นของปลอมที่ใช้สำหรับถ่ายหนังในยุคปัจจุบันหรือไม่ หัวไช้เท้าดองสีดำจานหนึ่งถูกหั่นเป็นก้อนๆ แต่ละก้อนล้วนใหญ่มาก ทำให้คนเห็นแล้วทำใจกินไม่ได้

แน่นอนว่าทำให้นางกินไม่ลงจริงๆ