ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 5

“นี่มันอาหารหมูชัดๆ! สะใภ้รอง ท่านโปรดรอสักครู่ บ่าวจะไปถามอาจารย์อวิ๋นเชี่ยนให้ชัดเจน”

จือซย่าพูดพลางเดินออกไปข้างนอก ยังไม่ถึงประตูก็ถูกหลี่เมิ่งซีร้องเรียกไว้ “กลับมา!”

“สะใภ้รอง…”

“ดีร้ายอย่างไรข้าก็ยังไม่ถูกหย่า คนที่นี่ไม่มีความกล้าเช่นนี้หรอก จะต้องมีคนสั่งการแน่ ไม่แน่อาจกำลังรอให้พวกเราไปหาจะได้หักหน้าพวกเรา พวกเจ้าใจเย็นๆ ก่อนเถอะ”

จือซย่าฟังแล้วย้อนกลับมา ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเป็นกังวล เห็นหลี่เมิ่งซีนั่งเงียบจึงถอนหายใจ “เมื่อวานสะใภ้รองไม่น่าแข็งข้อกับเหล่าไท่จวินเช่นนั้นเลย มิเช่นนั้นคงไม่ต้องลำบากเช่นนี้”

“ไม่แข็งข้อกับนาง แล้วจะออกจากคฤหาสน์นี้ได้หรือ ภาษิตว่าคนเราจะประสบความสำเร็จต้องพยายามอย่างไม่ย่อท้อ”

“แต่ว่า…แต่ว่าถึงอย่างไรพวกเราอยู่ในคฤหาสน์สกุลเซียวก็ไร้กำลัง เมื่อวานได้ยินบ่าวหญิงที่มาพาตัวพวกเราไปบอกว่าเหล่าไท่จวินโมโหจนสั่งให้นำกฎบ้านออกมาแล้ว ไม่รู้เหตุใดจึงไม่ได้ใช้กฎบ้าน แต่ส่งพวกเรามาสำนึกผิดที่นี่แทน”

“ข้าให้หลี่ตู้พาคนมารออยู่นอกคฤหาสน์แล้วมิใช่หรือ หากเหล่าไท่จวินใช้กฎบ้าน จือตงจะไปรับพวกเขาเข้ามาในคฤหาสน์ทันที แสดงป้ายของร้านยาอี๋ชุนและพาคนจากไปด้วยกำลัง เป็นเพราะนางไม่ใช้กฎบ้าน ข้าจึงยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง สามารถออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวโดยสันติได้ย่อมดีที่สุด อย่างน้อยครึ่งชีวิตที่เหลือก็ไม่ต้องถูกสกุลเซียวตามรังควานอีก ขอเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ ตอนนี้ลำบากหน่อยก็คุ้มค่า”

ฟังคำพูดของสะใภ้รองแล้ว จือซย่าก็ส่ายหน้า นางถอนหายใจแล้วพูดเสียงเศร้า “ความตั้งใจจะออกจากคฤหาสน์ของสะใภ้รอง บ่าวทราบดีเจ้าค่ะ เพียงแต่ตามความเห็นของบ่าว คุณชายรองมีใจต่อท่าน หากต้องพรากจากกันเช่นนี้ ในใจบ่าวยังรู้สึกเสียใจแทนคุณชายรองกับท่าน”

“ก็เพราะรู้ว่าคุณชายรองมีใจให้ ต่อให้ต้องเปิดเผยฐานะเจ้าของร้านยาอี๋ชุนและสารภาพความจริงทั้งหมดกับเหล่าไท่จวินเพื่อแลกกับการจากไปในครั้งนี้ข้าก็ยินดี ข้ากับคุณชายรองถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่มีวาสนาร่วมกัน หากยังเสียเวลาต่อไป จนข้าเกิดหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าคงเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ”

“สะใภ้รอง…”

“พระพุทธองค์กล่าวว่ามนุษย์มีชีวิตอยู่ในโลกเหมือนอยู่ท่ามกลางดงหนาม หากจิตไม่ฟุ้งซ่าน กายย่อมไม่เคลื่อนไหว เมื่อไม่เคลื่อนไหวย่อมไม่เจ็บ หากจิตฟุ้งซ่าน กายย่อมเคลื่อนไหว เมื่อนั้นย่อมเจ็บปวดทั้งกายใจ สัมผัสถึงความทุกข์ในโลกนี้ เป็นเพราะคุณชายรองจิตฟุ้งซ่านถึงได้เป็นทุกข์ เจ้าอยากให้ข้าเป็นทุกข์เหมือนเขาหรือ”

“สะใภ้รองพูดถูก เพียงแต่สองปีมานี้…”

“ไปเอา ‘คัมภีร์รวมบทกวีจื่อเยี่ย’ มา”

แม้จะบอกว่าหากจิตไม่ฟุ้งซ่านย่อมไม่เจ็บ แต่ไฉนเวลานางเอ่ยคำพูดพวกนี้หัวใจจึงเจ็บแปลบเล่า เห็นจือซย่ายังจะพูดต่อ หลี่เมิ่งซีก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุย นางไม่อยากเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้เลยจริงๆ

ได้ยินสะใภ้รองบอกว่าจะเอาหนังสือ จือซย่าถึงนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้นำหนังสือมาด้วย นางรีบพูด “เมื่อวานมีบ่าวหญิงสองคนจับตาดูอยู่ เร่งให้ออกไปยิ่งนัก บ่าวจึงเอาแต่ของใช้ในชีวิตประจำวันของสะใภ้รองมา ของอย่างอื่นล้วนไม่ได้นำมาด้วย บ่าวกำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่พอดี”