ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 1 ตอนที่ 5

คิดเช่นนี้แล้วจึงสั่งให้สาวใช้เก็บมาส่วนหนึ่งและนำไปที่ห้องครัวเล็ก นางเดินเล่นกับหงจูอีกสักพัก ก่อนจะออกจากประตูลานและมาถึงเรือนหลัง บริเวณเรือนหลังก็จะมีเรือนปีกตะวันออก เรือนปีกทิศตะวันตกและห้องด้านหลังเช่นกัน ห้องครัวเล็กตั้งอยู่ตรงนี้ ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องครัวเล็ก

หลี่เมิ่งซีสั่งให้คนเด็ดหม่าฉื่อเซี่ยนและล้างให้สะอาด จากนั้นก็นำไปลวกในน้ำเดือดครู่หนึ่ง ช้อนออกมาและหั่นให้ละเอียด ก่อนจะตั้งกระทะใส่น้ำมัน แล้วนำกระเทียมกับต้นหอมซอยไปผัดให้หอม จึงค่อยใส่หม่าฉื่อเซี่ยนลงไปผัด สุดท้ายก็ปรุงรส ตักออกมาเทใส่โจ๊กข้าวเมล็ดกลมที่ต้มสุกแล้ว ต้มไฟอ่อนอีกสักพักก็กลายเป็นโจ๊กหม่าฉื่อเซี่ยน ลองชิมดู สัมผัสของโจ๊กไม่เพียงนุ่มลื่น รสชาติยังยอดเยี่ยมมาก นางลอบคิดในใจว่าฝีมือของตนเองดีขึ้นทุกวันเช่นนี้ อีกหน่อยเมื่อถูกหย่าแล้ว ไปเปิดร้านขายข้าวต้มหาเลี้ยงชีพดีกว่า

หลี่เมิ่งซีสั่งให้คนตักขึ้นมาแยกใส่กล่องอาหารสองกล่อง จัดขนมดอกกุ้ยใส่น้ำผึ้งสองจานลงไปด้วย และสั่งให้คนนำไปให้เหล่าไท่จวินกับนายหญิงใหญ่ เสร็จแล้วค่อยเพิ่มใบไห่ถังลงในโจ๊ก ต้มไฟอ่อนอีกครู่หนึ่ง สั่งให้คนตักขึ้นมา จัดเครื่องเคียงสี่อย่างกับขนมดอกกุ้ยใส่น้ำผึ้งสองจาน ให้คนยกกลับไปที่เรือนเซียวเซียง

หงจูเลิกม่าน หลี่เมิ่งซีก้าวเข้าไป เงยหน้าเห็นเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ล้วนอยู่ที่นี่ เหล่าไท่จวินนั่งอยู่บนตั่งนุ่มหน้าเตียง นายหญิงใหญ่ ซื่อซูกับซื่อฉินสาวใช้รุ่นใหญ่ของเหล่าไท่จวินยืนอยู่ด้านหลัง นายท่านใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะ เหล่าไท่จวินกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเซียวจวิ้น ในขณะที่เซียวจวิ้นก็เอาแต่ผงกศีรษะเพียงอย่างเดียว หลี่เมิ่งซีเห็นเช่นนั้นก็รีบก้าวขึ้นไปคารวะ ยืนอยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม ส่งสายตาให้สาวใช้วางอาหารไว้บนโต๊ะก่อน

ที่แท้นายหญิงใหญ่ นายท่านใหญ่ปรนนิบัติเหล่าไท่จวินกินอาหารกลางวันเสร็จแล้ว และกำลังหารือกันเรื่องโรคของเซียวจวิ้น ปรึกษากันว่าต้าฉียังมีหมอชื่อดังหรือผู้ที่มีความสามารถพิเศษที่ไหนที่พวกเขายังไม่ได้เชิญมารักษาเซียวจวิ้นอีกหรือไม่ ระหว่างนั้นสาวใช้จากเรือนเซียวเซียงก็มาแจ้งว่าคุณชายรองอาการดีขึ้นแล้ว ตอนกลางวันลุกขึ้นมากินอาหารได้ ทั้งตอนนี้ยังสดชื่นกระปรี้กระเปร่ามาก

เหล่าไท่จวินและคนอื่นๆ ฟังแล้วก็ตกใจ แม้แต่นายหญิงใหญ่เองยังลอบอุทานว่าแปลกยิ่งนัก ไหนเลยยังจะนั่งอยู่ที่เรือนได้อีก ทุกคนรีบรุดมาที่เรือนเซียวเซียง เข้ามาดูก็เห็นเซียวจวิ้นดีขึ้นจริงๆ ทั้งยังกลับมาสดชื่นเหมือนเมื่อวาน คนโบราณล้วนงมงาย เมื่อพบเจอเรื่องที่ตนไม่อาจอธิบายได้ก็มักจะเชื่อว่าเป็นเพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้เหล่าไท่จวิน และนายท่านใหญ่จึงเชื่อคำพูดของหลี่เมิ่งซีโดยสมบูรณ์ คิดว่านางเป็นบุคคลที่อุปถัมภ์เซียวจวิ้นได้ ทั้งยังเห็นหลี่เมิ่งซีสุภาพสง่างาม วาจากิริยาสะท้อนลักษณะของผู้ที่มาจากสกุลใหญ่ กับเซียวจวิ้นนางก็ทุ่มเทจนหมดใจ จึงยอมรับแต่แรกแล้วว่าหลี่เมิ่งซีเป็นสะใภ้ดีที่หาได้ยากยิ่ง บัดนี้เห็นเซียวจวิ้นไม่เป็นไรแล้ว จึงคิดถึงความคับข้องใจที่หลี่เมิ่งซีได้รับเมื่อเช้า ทั้งสองจึงนั่งลงสั่งสอนเขาตรงนั้น หาว่าเขาไม่รู้ความ เหตุใดจึงทำตัวเหลวไหลเช่นนี้

เซียวจวิ้นกล่าวขออภัยพลางผงกศีรษะยอมรับผิด บอกว่าตนเองผิดไปแล้ว ท่านย่า บิดา มารดาไม่ต้องเป็นกังวล แต่ในใจกลับนึกชิงชังหลี่เมิ่งซี เพิ่งแต่งเข้ามาได้สองวันก็ทำให้ท่านย่าตำหนิเขาได้แล้ว แต่ก่อนท่านย่าเคยพูดจารุนแรงเช่นนี้เสียที่ไหน

ระหว่างสนทนากันก็เห็นหลี่เมิ่งซีเข้ามา ด้านหลังยังมีสาวใช้ยกอาหารตามเข้ามาด้วย เหล่าไท่จวินจึงยิ้มทัก “ซีเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ ซีเอ๋อร์ทำโจ๊กสมุนไพรอะไรอีกแล้วหรือ”

“เรียนเหล่าไท่จวิน วันนี้หลานเดินผ่านสวนดอกไม้ เห็นผักป่าในสวนดอกไม้เจริญงอกงามดีเป็นพิเศษ จึงคิดจะลองทำโจ๊กผักป่าเจ้าค่ะ วันนี้เป็นโจ๊กผักอายุยืน กินกับขนมดอกกุ้ยใส่น้ำผึ้ง โจ๊กนี้มีสรรพคุณบำรุงม้ามและกระเพาะ ระบายร้อนขับพิษ ช่วยขับปัสสาวะ เหมาะกับคุณชายรองตอนนี้มาก เพียงแต่ผักอายุยืนนี้มีฤทธิ์เย็น ไม่ควรกินต่อเนื่องเป็นเวลานาน หลานเองก็เพียงลองทำดูเท่านั้น ชิมดูแล้วรสชาติพอใช้ได้จึงสั่งให้คนนำไปให้เหล่าไท่จวินกับนายหญิงใหญ่ หากเหล่าไท่จวินกินแล้วชอบ ส่งคนมาบอกหลานนะเจ้าคะ วันหน้าหลานจะทำให้ท่านกินบ่อยๆ” หลี่เมิ่งซีเข้าไปอธิบายให้เหล่าไท่จวินฟังอย่างละเอียดด้วยท่าทางประจบเอาใจ

“ดีๆๆ! ยังคงเป็นหลานสะใภ้ที่กตัญญู ทำอะไรก็คิดถึงข้า ใจกตัญญูนี้หาได้ยากยิ่งจริงๆ” เหล่าไท่จวินฟังแล้วพยักหน้า ยิ่งมองหลานสะใภ้คนนี้ก็ยิ่งถูกใจ

นายหญิงใหญ่ได้ยินคำพูดนี้ของเหล่าไท่จวิน ใบหน้าก็บึ้งตึงทันใด ลอบคิดในใจ ข้าที่เป็นลูกสะใภ้ ตั้งแต่แต่งเข้าสกุลเซียวของพวกท่านมา ปรนนิบัติพ่อแม่สามีเช้าเย็นไม่ได้ขาดตลอดหลายปีอย่างไม่กล้าสะเพร่า ตื่นแต่เช้าปรนนิบัติท่านจนถึงดึก ยังไม่เคยได้ยินท่านชมว่าดี มีแต่ตินั่นตินี่ นางจิ้งจอกผู้นี้เพิ่งแต่งเข้ามาได้สองวันครึ่ง แค่ทำโจ๊กมาชามหนึ่งเท่านั้น ท่านยังไม่ทันได้ชิมเสียด้วยซ้ำก็ชมนางถึงเพียงนี้แล้ว เมื่อครู่เพื่อนางแล้วยังสั่งสอนจวิ้นเอ๋อร์ที่กำลังป่วย แล้วดูที่ยกย่องนางเข้าสิ วันหน้าสายตานางยังจะมองเห็นแม่สามีอย่างข้าอยู่หรือไม่!

คิดเช่นนี้แล้วในใจก็เกลียดชังหลี่เมิ่งซีมากขึ้นอีกหลายส่วน อยากจะไล่ตะเพิดนางออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวเสียเดี๋ยวนี้เลย นายหญิงใหญ่ก้าวขึ้นไปพูดกับเหล่าไท่จวิน “เหล่าไท่จวิน อาหารของจวิ้นเอ๋อร์ยกมาแล้ว ให้จวิ้นเอ๋อร์กินตอนร้อนๆ เถอะเจ้าค่ะ เย็นแล้วจะไม่ดี จวิ้นเอ๋อร์เพิ่งหายดี ร่างกายยังอ่อนแออยู่ คิดว่าตอนนี้คงเหนื่อยแล้วเจ้าค่ะ”

“ได้ สั่งสาวใช้ยกโต๊ะมาวางข้างเตียง ให้จวิ้นเอ๋อร์นั่งกินอยู่บนเตียง จวิ้นเอ๋อร์ร่างกายเพิ่งดีขึ้น อย่าลำบากเลย” เหล่าไท่จวินฟังคำพูดของนายหญิงใหญ่แล้วผงกศีรษะพลางสั่งสาวใช้

“ท่านย่า จวิ้นเอ๋อร์ลงจากเตียงได้ขอรับ นอนมาทั้งวันแล้วรู้สึกตัวชาเล็กน้อย ถือโอกาสนี้จะได้ลงไปเคลื่อนไหวร่างกายได้พอดี” เซียวจวิ้นยืดตัวขึ้น พูดกับเหล่าไท่จวิน

“ลงมาเดินบ้างก็ดีเหมือนกัน นอนนานเข้าร่างกายย่อมอ่อนเพลีย เพียงแต่ต้องระวังอย่าให้เหนื่อย”

“หลานทราบขอรับ ท่านย่าโปรดวางใจ”

“ดี วางอาหารลงบนโต๊ะเถอะ!” สั่งเสร็จ เหล่าไท่จวินก็เลื่อนสายตาไปยังหงจูกับหงอวี้ซึ่งเป็นสาวใช้รุ่นใหญ่ด้านหลังเซียวจวิ้น “หงจู หงอวี้ ข้าเห็นพวกเจ้าสองคนละเอียดรอบคอบ รู้กฎธรรมเนียมดี ถึงได้ส่งพวกเจ้ามาดูแลคุณชายรอง หวังว่าพวกเจ้าจะช่วยตักเตือนคุณชายรองได้ในเวลาที่เหมาะสม แต่พวกเจ้ากลับปล่อยให้คุณชายรองทำตัวเหลวไหล ก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ วันหน้าพวกเจ้าต้องระมัดระวังกว่านี้ หากเกิดข้อผิดพลาดอันใดขึ้นอีก ระวังหนังพวกเจ้าไว้ให้ดี ได้ยินหรือไม่” เหล่าไท่จวินหันไปสั่งสอนสาวใช้รุ่นใหญ่สองคนของเซียวจวิ้น ทั้งสองรีบก้าวออกมารับคำ

สั่งสอนเสร็จก็ให้ซื่อฉินประคองลุกขึ้น ให้นายหญิงใหญ่ประคองอีกด้าน ก่อนที่คนกลุ่มใหญ่จะเดินออกจากห้องนอนของเซียวจวิ้นไป

(ตอนต่อไปพบกันวันที่ 23 มีนาคม)