ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

“ขยับแล้ว นางขยับแล้ว!” เหล่าถังตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น

“ชิง ชิงเหยียน…” ฮูหยินผู้เฒ่าถังดุจเพิ่งตื่นจากฝัน จู่ๆ น้ำตาก็พรั่งพรู ร่างกายที่ขมึงเกร็งพลันผ่อนคลายลงในพริบตา นางโงนเงนเล็กน้อย จากนั้นก็ทรุดฮวบลงไปด้านข้าง

“ท่านแม่!” ถังเหอรีบร้อนเข้าไปประคองนาง

“เร็ว รีบพาข้าไปดูชิงเหยียน” ฮูหยินผู้เฒ่าถังพิงในอ้อมกอดถังเหอ พลางเอ่ยอย่างอ่อนแรง

ถังเหอจำต้องพาฮูหยินผู้เฒ่าถังที่ถูกความกังวล ความประหม่า และความดีใจเคี่ยวกรำจนไม่เหลือซึ่งเรี่ยวแรงไปยังหน้าเตียงของเลี่ยวชิงเหยียน ฮูหยินผู้เฒ่าถังกุมมือขาวซีดแทบไม่มีสีเลือดของเลี่ยวชิงเหยียนแน่น น้ำตาผู้ชราอาบแก้ม “ชิงเหยียน ชิงเหยียนผู้น่าสงสารของข้า”

เฉียวจือซูยืนข้างเตียง มองคนในห้องที่บ้างปลื้มปีติ บ้างตกตะลึง บ้างผิดหวังอย่างสงบนิ่ง และเอ่ยเรียบๆ ว่า “นางตื่นแล้ว”

ราตรีดึกสงัด ยังคงมีฝนตกปรอยๆ เฉียวจือซูผลักประตูเข้าห้อง จุดตะเกียงน้ำมัน เปลวไฟอ่อนกำลังสะท้อนเป็นแถบสีส้มสลัวบนผนัง ท่ามกลางแสงสลัวรางพลันปรากฏเงาร่างของคนผู้หนึ่ง เป็นเงาร่างของสตรี เฉียวจือซูกลับไม่ตกใจแม้แต่น้อย เขารินน้ำให้ตนเองถ้วยหนึ่ง ก่อนเอ่ยเรียบๆ “เจ้ามาแล้วหรือ”

ซุนจิ่วเม่ยยิ้มพลางนั่งลงตรงข้ามเขา แสงตะเกียงน้ำมันกระทบนัยน์ตาดำขลับของนางให้ทอประกายเป็นพิเศษ “ท่านยุ่งวุ่นวายมาทั้งวันแท้ๆ ทว่าเฮ่อหลันซีกลับยังอาศัยในเรือนหลันซีได้อย่างสุขสบาย เจิ้งหนานชิงก็ยังไม่เป็นที่รักของหญิงชราแซ่ถังเช่นเดิม”

“ฮูหยินสี่ไม่ดื่มซื่ออู้ทังแต่เปลี่ยนมากินลูกกลอนโย่วกุย ฮูหยินใหญ่ก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว นี่มิใช่ผลที่ได้หรือ” ดวงตาเรียวของเฉียวจือซูหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วงามยกขึ้น “ยิ่งกว่านั้นพวกเรารู้แล้วว่าเฮ่อหลันซีคือตัวการหลัก ส่วนตู้จื่อเฟยแห่งสำนักซิ่งหลินก็เป็นผู้แจ้งเบาะแส”

“แต่อาเม่ยเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่าแท้ๆ เหตุใดท่านจึงคิดว่าคนผู้นั้นคือเฮ่อหลันซี”

“ไม่ว่าเรื่องใดล้วนต้องดูที่เหตุจูงใจ ข้ามองไม่ออกว่าการที่ฮูหยินสี่ตั้งครรภ์ไม่ได้นั้นให้ผลดีอะไรต่อฮูหยินผู้เฒ่าถัง”

“แม้แต่สี่เอ๋อร์นั่นยังบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าต้องการขับไล่เจิ้งหนานชิง”

“สี่เอ๋อร์พูดเช่นกันว่าฮูหยินผู้เฒ่าเปลี่ยนท่าทีต่อฮูหยินสี่โดยสิ้นเชิงหลังจากฮูหยินสี่แท้ง”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“หากข้าเดาไม่ผิด การแท้งของฮูหยินสี่ครั้งนั้นแท้จริงมิใช่การแท้งเพราะร่างกายอ่อนแอทั่วไป และผู้ที่ทำให้ฮูหยินสี่แท้งก็คือคนที่ลอบใส่เมล็ดอวิ๋นไถให้ฮูหยินสี่หนนี้แน่นอน”

“ยาบำรุงครรภ์ที่ฮูหยินสี่กินในปีนั้นใช้ตำรับยาเชียนจินเป่าอวิ้นทัง ตามหลักแล้วก็ไม่ควรเกิดภาวะแท้ง แต่ถ้าหากมีคนวางยาในที่ลับเล่า จะเป็นตัวยาอะไรกันแน่นะ เหตุใดคนถึงได้มองไม่ออก”