ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

“ดอกคำฝอย” เฉียวจือซูเอ่ย “ใส่ดอกคำฝอยในปริมาณน้อยๆ ทุกครั้งที่ต้มยา เพียงแค่สองสามครั้งก็จะทำให้เกิดอาการเสี่ยงที่จะแท้งแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ต้องเพิ่มปริมาณยา ด้วยความไม่รู้กลับเป็นการไปเพิ่มปริมาณดอกคำฝอยในยาเข้าพอดี”

“แต่แบบนี้ก็ไม่มีคนพบแล้วหรือ”

“สิ่งนี้ต้องดูที่ความสามารถของคนใช้ยา” เฉียวจือซูเอ่ย “ข้าได้ยินว่าตู้จื่อเฟยคือยอดฝีมือในการใช้ดอกคำฝอย เขามักใช้ดอกคำฝอยรักษาโรคระดูไม่ปกติของหญิงที่แต่งงานแล้ว”

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าตู้จื่อเฟยเป็นคนทำ อย่าได้ลืม สี่เอ๋อร์บอกว่าใบสั่งยานั้นหลินเต๋ออีเป็นคนจ่าย”

“แต่ตู้จื่อเฟยเป็นคนจัดยาด้วยตนเอง ด้วยนิสัยของตู้จื่อเฟย เจ้าคิดว่าเขาจะจัดยาให้ผู้อื่นด้วยตนเองหรือ”

“นี่ ดูไม่น่าเป็นไปได้”

“ตอนจัดยาแอบใส่ดอกคำฝอย เป็นวิธีเลี่ยงหูเลี่ยงตาผู้คนได้ดีที่สุด คนรอบข้างจะสนใจแต่ผู้ออกใบสั่งยา แต่จะหลงลืมคนจัดยาไป”

“เขาก็คงคาดไม่ถึง สี่เอ๋อร์สาวใช้กลับจดจำเรื่องนี้ได้ไม่มีตกหล่น แต่เจิ้งหนานชิงแท้งอย่างไรก็ยังต้องให้หลินเต๋ออีตรวจกระมัง หลินเต๋ออีดูไม่ออกอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าลองดูนี่” เฉียวจือซูหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอก

“นี่คือ…” ซุนจิ่วเม่ยลืมตาโตพูดไม่ออก

“นี่คือใบสั่งยาที่ตู้จื่อเฟยเขียน” ที่แท้สิ่งที่เฉียวจือซูหยิบออกมาคือตำรับยาซื่ออู้ทังที่หนึ่งปีก่อนเชิญหมอจ่ายให้ตอนเจิ้งหนานชิงแท้ง เนื่องจากตลอดมาตำรับยานี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนจึงได้เก็บใบสั่งยารักษามาจนบัดนี้ เห็นเพียงส่วนลงนามสะท้อนกับแสงสว่างเลือนรางมีตัวอักษรฉวัดเฉวียนเขียนอยู่สามคำว่า ‘ตู้จื่อเฟย’

“หากตู้จื่อเฟยเป็นคนตรวจเอง เขาจะพูดหรือว่าฮูหยินสี่แท้งเพราะกินดอกคำฝอย นอกจากนี้ฮูหยินสี่นอกจากใช้ดอกคำฝอยมาตลอดแล้ว ยังถูกคนกดจุดเจียนจิ่งด้วย”

“จุดเจียนจิ่ง? คืออะไรกัน”

“จุดเจียนจิ่งคือจุดบนเส้นลมปราณเท้าเส่าหยางถุงน้ำดีรักษาอาการปวดไหล่ได้”

“ข้าได้ยินคืนนั้นสี่เอ๋อร์เคยพูดว่าเจิ้งหนานชิงนอนตกหมอน กดจุดนี้มิใช่ประจวบเหมาะหรือ”

“แต่สำหรับหญิงมีครรภ์แล้ว จุดเจียนจิ่งกลับเป็นจุดต้องห้าม”

“ท่านหมายความว่ามันส่งผลให้แท้งได้?”

“ข้าคิดว่าที่อาเม่ยไปนวดให้เจิ้งหนานชิงหาใช่ความคิดของฮูหยินผู้เฒ่า แต่เป็นเฮ่อหลันซีมอบหมายไปส่วนตัว”