ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

“ฮูหยินสามเล่า” อาเม่ยถามขึ้น

“ฮูหยินสามไปหาหมอที่สำนักซิ่งหลิน” สาวใช้นางนั้นตอบ “ฮูหยินสามบอกว่าวันนี้อากาศดี ให้ข้านำเมล็ดเจวี๋ยหมิงไปตากแห้งให้หมด พอดีเลย ข้าตามไปพร้อมกับท่านแล้วกัน” นางกล่าวพลางชี้กระชอนใหญ่บนพื้นที่อยู่ไม่ไกลนัก กระชอนนั้นเดิมไว้ใช้แยกข้าวสาร ยามนี้กลับมีเมล็ดเล็กๆ ขนาดเท่าถั่วเขียวสีแดงน้ำตาลและสีน้ำตาลเข้มบรรจุอยู่เต็ม มองจากที่ไกลดูเหมือนเมล็ดเจวี๋ยหมิงอย่างที่สาวใช้คนนั้นพูดถึง

สองคนพูดคุยสนทนายิ้มร่ากันอีกพักหนึ่ง ก่อนช่วยกันยกกระชอนใหญ่เปิดประตูด้านหลังเรือนเดินออกไป เฉียวจือซูกระโดดลงจากกำแพงอย่างเงียบเชียบ และเดินตามหลังทั้งสองไปจนถึงห้องโถงด้านหลัง

ภายในห้องโถงด้านหลังคือที่ตั้งป้ายบรรพชนของตระกูลถัง รวมทั้งที่ตั้งพระโพธิสัตว์ทองสองสามองค์ซึ่งนำมาจากวัดเทียนไถกั๋วชิ่ง หญิงชราใบหน้าเคร่งเครียดนางหนึ่งกำลังคุกเข่าบนเบาะกลมไหว้พระอย่างเลื่อมใสศรัทธา

นอกห้องโถงด้านหลังมีพื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง เป็นพื้นที่เดียวในจวนสกุลถังที่ไม่มีต้นไม้โบราณสูงเทียมฟ้าบดบัง สาวใช้ผู้นั้นกับอาเม่ยวางกระชอนใหญ่ลงบนพื้น จากนั้นเดินเข้าไปภายในห้องโถงด้านหลังอย่างระมัดระวัง กระทั่งหญิงชราสวดมนต์จบรอบหนึ่งถึงเรียกขึ้นอย่างนบนอบ “ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ”

“นางหนูสามให้เจ้ามาตากเมล็ดเจวี๋ยหมิงอีกแล้วหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าถังเอ่ยกับสาวใช้ผู้นั้นด้วยท่าทางน่าเคารพยำเกรง

“ฮูหยินสามนึกถึงครั้งก่อนตอนที่ท่านหมอหลินกล่าวว่าเมล็ดเจวี๋ยหมิงช่วยบำรุงดวงตา ครั้งนี้จึงใช้ให้ข้าตากมากหน่อย เอาไว้ให้ฮูหยินผู้เฒ่าต้มชาดื่มเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าถังได้ยินก็มีสีหน้าอ่อนโยนลงอย่างที่คิด อาเม่ยเห็นรอยยิ้มน้อยๆ ของฮูหยินผู้เฒ่าแล้วก็รีบยุยงอยู่ที่ด้านหนึ่ง “ฮูหยินสามช่างกตัญญูจริงๆ! ฮูหยินสี่หากมีน้ำใจเช่นนี้ก็คง…”

“ไม่ต้องพูดถึงหญิงดวงซวยนั่นกับข้า!” ใบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าถังบึ้งตึงอีกหนทันที

อาเม่ยรู้ตัวว่าพลั้งปากจึงรีบเงียบเสียงแล้วถอยไปข้างๆ

ตอนนี้เอง ด้านในเรือนติดกันพลันแว่วเสียงกรีดร้องแหลมสูงเสียงหนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าถังได้ยินเสียงนี้แล้วทั้งปวดใจและจนปัญญา นางถอนใจเฮือกหนึ่งและถามขึ้น “ตอนนี้ผู้ใดรับใช้ข้างกายชิงเหยียน”

“เมื่อครู่ฮูหยินใหญ่ไล่ทุกคนหมดแล้วเจ้าค่ะ!” อาเม่ยก้มหน้าไม่กล้ามองฮูหยินผู้เฒ่า สาวใช้ข้างกายอีกคนก็หวั่นกลัวก้มหน้างุด

“พวกเจ้าไม่มีผู้ใดสักคนอยู่ข้างกายนางเลยหรือ!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังพลันโกรธเกรี้ยว

“ฮูหยินใหญ่ใช้ไม้กวาดตี…” เสียงอาเม่ยเบาลงเรื่อยๆ

“ยังไม่รีบประคองข้าไปดูอีก!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังร้อนใจดั่งไฟเผา