ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

ฮูหยินผู้เฒ่าถังและคนอื่นๆ มาถึงเรือนชิงเหยียน เห็นด้านในเรือนมีกลุ่มคนทำอะไรไม่ถูกมุงล้อมเนืองแน่นอยู่ก่อนแล้ว พ่อบ้านเหล่าถังคุกเข่าอยู่ในลานกึ่งกลางเรือนอ้อนวอนขอร้องอย่างสุดความสามารถ “ฮูหยินใหญ่ขอรับ วางมีดลงเถิด เหล่าถังขอร้องท่านล่ะ วางมีดเถิดขอรับ”

เห็นบนเก้าอี้หินกลางลาน ฮูหยินใหญ่เลี่ยวชิงเหยียนผมเผ้ายุ่งเหยิงมือถือมีดหั่นผักยืนแยกเขี้ยวยิงฟันโบกไม้โบกมืออยู่ “น้องสอง เจ้าออกมา ข้ารู้เจ้ามาหาข้า! เจ้าออกมาสิ! ทั้งที่เจ้าเป็นคนแย่งพี่ชายไปแท้ๆ เหตุใดต้องแสร้งทำตัวน่าสงสารอย่างนั้นด้วย ทุกคนบอกว่าข้าทำร้ายเจ้า ข้าทำร้ายเจ้าที่ใดกัน เจ้าพูด เจ้าพูดมาสิ!” นางแผดเสียงแหบพร่า นัยน์ตาเลื่อนลอยเปี่ยมด้วยความสิ้นหวังและพรั่นกลัว

“ออกมา! ออกมา!” นางออกแรงฟันอากาศ ประหนึ่งตรงนั้นมีคนผู้หนึ่งยิ้มเย็นมองดูนางอยู่จริงๆ

“ชิงเหยียน!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังเจ็บปวดดวงใจอย่างที่สุด โดยไม่สนคนรอบตัวห้ามปราม นางก็เดินโขยกเขยกไปที่ข้างเก้าอี้หิน “การตายของนางหนูสองหาได้เป็นเพราะเจ้า แต่เป็นเพราะข้า ลงมา! ฟังแม่ก่อน ลงมาเถิด!”

เลี่ยวชิงเหยียนหยุดแขนที่กำลังปัดป่าย จ้องฮูหยินผู้เฒ่าถังนิ่งงัน

“ชิงเหยียน ข้าเอง! แม่เอง!”

“แม่?” นางทวนซ้ำเสียงหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าถังคิดว่าในที่สุดเลี่ยวชิงเหยียนก็จดจำนางได้ นางพยักหน้าตรงๆ อย่างซาบซึ้งใจ

“ไม่ เจ้าไม่ใช่ท่านแม่!” จู่ๆ เลี่ยวชิงเหยียนก็แผดเสียงร้อง “เจ้าคือน้องสอง! เจ้าคือน้องสอง เจ้าแสร้งเป็นท่านแม่มาหลอกข้า! เจ้าต้องการแย่งพี่ชาย แย่งท่านแม่ไป! ข้าจะฆ่าเจ้า ฆ่าเจ้า!” นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ฉับพลันก็เงื้อมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วกระโดดลงมา มีดหั่นผักในมือขวาฟาดฟันตามลงมาด้วย

“ฮูหยินผู้เฒ่า!”

“สวรรค์!”

“ช่วยฮูหยินผู้เฒ่าเร็ว!”

เสียงลม เสียงมีด และเสียงร้องตระหนกของคนทั้งหลายดังขึ้นอย่างอลหม่าน…

จู่ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกว่าสรรพเสียงราวกับลอยห่างไปไกลยิ่ง ขณะที่มีดประกายวิบวับตรงหน้า รวมถึงรอยยิ้มประหลาดที่ดูแสนสุขทว่าความจริงทุกข์ระทมเหยียดออกมากขึ้นเรื่อยๆ ถาโถมจากเบื้องหน้าเข้ามา

สายลมเย็นเยียบคล้ายกรีดผ่านข้างลำคอไป ฮูหยินผู้เฒ่าถังเห็นใบไม้ถูกฟันเป็นสองซีกลอยผ่านสายตา จากนั้นใต้เท้าก็อ่อนยวบ ฟ้าดินมืดมิดลงทันใด ก่อนหมดสติไปนางคล้ายมองเห็นผมสีเทาทอประกายแวววับ