ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

บทที่แปด

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าฟื้นขึ้นมาก็มองเห็นใบหน้าเป็นห่วงเป็นใยของถังเหอ

“ท่านแม่!” ถังเหอร้องเสียงค่อยคำหนึ่ง “ยังมีที่ใดที่ไม่สบายอีก”

“เพียะ!” เสียงตบหน้ากังวานใสดังขัดวาจาของถังเหอ

“ท่านแม่!” ถังเหอกุมแก้มซีกซ้ายอย่างตกตะลึง

“เจ้ามันลูกทรพี หากมิใช่เจ้า ชิงเหยียนจะกลายเป็นเช่นนี้รึ?!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังโมโหจนไม่อาจระงับ

“ท่านแม่ เรื่องนี้ผ่านไปแล้ว ครั้งหน้าข้าส่งนาง…”

“เจ้ายังคิดส่งนางไปที่ใดอีก!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังตวาดขึ้นมา

ถังเหอเห็นฮูหยินผู้เฒ่าถังเกิดโทสะ จึงได้แต่รับปากอยู่ด้านข้าง “ไม่ไปที่ใดทั้งนั้นขอรับ ให้พักอยู่ในเรือนชิงเหยียน!”

“ข้าไม่เชื่อ! ข้าจะพบนางเดี๋ยวนี้!”

“ท่านแม่ เป็นความจริง น้องอยู่ที่เรือนชิงเหยียน!”

“แล้วเหตุใดไม่ให้ข้าพบ!”

“ตอนนี้นางยังไม่สงบ”

“เช่นนั้นข้ายิ่งต้องไปพบนาง หากนางเป็นอะไรไป ข้าจะมีหน้าลงไปพบน้องสาวข้าได้อย่างไร!” พูดไปพูดมา ฮูหยินผู้เฒ่าถังก็ร่ำไห้

“ท่านแม่ นางไม่มีทางเป็นอะไรหรอกขอรับ หมอซูกำลังรักษานางอยู่”

ฮูหยินผู้เฒ่าถังหยุดร้องไห้ “ผู้มีพระคุณของนางหนูสี่คนนั้นน่ะรึ”

ในใจถังเหอยังคงหวาดหวั่นไม่หาย “เมื่อครู่หากมิใช่เขาหยุดน้องสาวได้ทันเวลา…”

ฮูหยินผู้เฒ่าถังขบคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว “พูดเช่นนี้ก็นับว่าเขาช่วยข้าไว้น่ะสิ เขาช่วยข้าได้ครั้งหนึ่งแล้วก็ช่วยครั้งที่สองได้ เจ้ากลัวอะไรเล่า พาข้าไปพบชิงเหยียน!”