ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 4

บทที่ 4

อันที่จริงเยี่ยหย่วนไม่ได้รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น เมื่อวานหลังเขาถูกฮูหยินส่งกลับตำบลก็ไม่สบายใจอยู่ตลอด เช้านี้ได้ยินข่าวว่ามารดาของตนถูกพาตัวกลับก็ยิ่งทำให้เขาร้อนใจ จึงฉวยโอกาสขณะเยี่ยเซิ่งให้คนส่งเขากลับสำนักศึกษาแอบหนีมายังคฤหาสน์นอกเมือง และก็มาทันแม่ลูกสกุลพานสร้างเรื่องวุ่นวายพอดี

จะอย่างไรเขาก็ยังเป็นแค่เด็กอายุไม่เต็มสิบสาม หลังจากฟาดพานหลินด้วยอารมณ์วู่วามแล้วลากตัวเยี่ยเหมยหนีมาได้ระยะหนึ่ง ความกลัวในใจของเยี่ยหย่วนก็ระเบิดออกมาในที่สุด เขาลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้น สั่นเทาไปทั้งตัว

“อาหย่วน เป็นอะไรไป” เยี่ยเหมยถูกเขาลากตัววิ่งหนีมาก็เหนื่อยแทบกระอัก ครั้นเห็นเยี่ยหย่วนมีท่าทางแปลกไปก็ฝืนประคองตัวเอ่ยถามเขา

“ข้าฆ่าคนไป ทำอย่างไรดี” เยี่ยหย่วนรับรู้แค่ว่าพานหลินส่งเสียงร้องออกมาได้ทีเดียวก็ล้มลง

ทว่าเยี่ยเหมยมองเห็นชัดเจน ท่อนไม้ของเยี่ยหย่วนเคาะลงบนไหล่ของพานหลิน เด็กอายุสิบกว่าจะมีแรงสักเท่าไรเชียว คิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไรมาก นางจึงสะกดกลั้นอารมณ์แล้วปลุกปลอบเยี่ยหย่วนอยู่พักหนึ่งกว่าจะทำให้เขาลุกขึ้นเดินทางต่อได้

เยี่ยหย่วนไม่เคยมาคฤหาสน์นอกตำบลหยางหลิ่วมาก่อน เยี่ยเหมยยิ่งไม่รู้จักถนนหนทางสภาพแวดล้อมใดๆ สองพี่น้องเดินเลาะไปตามถนนที่ค่อนข้างกว้างเหมือนแมลงวันไร้หัวได้พักหนึ่งก็พลันได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากทางด้านหน้า ดูเหมือนมีคนร้องตะโกนว่าใครตกน้ำ บนถนนที่ครู่ก่อนยังเงียบเหงามีชายหญิงเด็กคนชราจำนวนมากรีบร้อนรุดมาทันที

เยี่ยเหมยมองเยี่ยหย่วนแวบหนึ่งก่อนจะเดินตามกลุ่มคนไป ครั้นเข้าไปใกล้ เยี่ยเหมยก็มองเห็นถนนเส้นที่ออกจะคุ้นตาอยู่เล็กน้อยสายหนึ่ง สุดปลายทางก็คือบึงน้ำดำที่นางฟื้นขึ้นมาเมื่อวันก่อน เวลานี้ริมน้ำมีคนมุงล้อมอยู่กลุ่มใหญ่ เมื่อมองลอดช่องว่างระหว่างคนไปก็เห็นสตรีชุดเทานางหนึ่งกำลังอุ้มเงาร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งร้องไห้ปานจะขาดใจ

กลางกลุ่มคน ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กำยำอายุราวห้าสิบคนหนึ่งเก็บนิ้วที่อังจมูกเด็กกลับมาก่อนพูดกับคู่สามีภรรยาที่เฝ้าอยู่ข้างเด็กด้วยน้ำเสียงเศร้าเสียดายอยู่บ้าง “ภรรยาต้าเหอ…คนหมดลมแล้ว นางแม้จะเป็นเด็ก แต่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าหวีผมให้นางดีๆ ให้เด็กน้อยจากไปอย่างงดงามเถิด”

“ไม่! ซื่อฮวาของข้า…” ภรรยาต้าเหอขาอ่อนยวบทันที หลังผ่านไปครู่ใหญ่นางก็หันไปกระโจนตะปบข่วนลงบนตัวเกาต้าเหอผู้เป็นสามีปานว่าเสียสติ “เกาต้าเหอ แล้วข้าจะมีชีวิตอยู่อย่างไร! ท่านกตัญญูต่อมารดาท่านไปเถอะ ข้ากับพวกลูกๆ ไม่ขอปรนนิบัติด้วยแล้ว! อยากกินปลาบึงน้ำหนาวอะไร ไฉนนางไม่ใช้หลานชายคนโตของนางไปจับมาเล่า มาใช้ซื่อฮวาของข้าทำไมกัน!”

เกาต้าเหอยืนอึ้งอยู่ด้านข้าง ไม่แม้แต่จะหลบ ปล่อยให้ภรรยาข่วนหน้าจนเลือดซิบ ความเจ็บปวดที่สูญเสียบุตรสาวในไส้ไปแม้แต่ชายอกสามศอกก็ยังทนไม่ไหวต้องหลั่งน้ำตาออกมา “พวกเรา…พาซื่อฮวากลับบ้านกันก่อนเถอะ อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องอื่นเลย”

“เจ้าเป็นใคร ต้องการจะทำอะไร” ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กำยำคือหัวหน้าหมู่บ้านเกาจยา ผู้คนเรียกขานว่าท่านสามเกา ขณะที่เกาต้าเหอสามีภรรยากำลังทะเลาะกันเอะอะเสียงดัง เขาก็พลันเห็นหญิงแปลกหน้าร่างเล็กนางหนึ่งคุกเข่าลงข้างซื่อฮวา ซ้ำยังยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อของเด็กน้อย นี่เป็นการกระทำล่วงเกินไม่ให้ความเคารพต่อศพอย่างสูง ถึงแม้ผู้ตายจะเป็นแค่เด็กคนหนึ่งก็ไม่ได้เช่นกัน!