ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 4

มือของเยี่ยเหมยเย็นยิ่ง นางจึงสัมผัสถึงความอุ่นร้อนที่เหลืออยู่ตรงอกของเด็กหญิงได้อย่างชัดเจน เพียงแต่นางเพิ่งจะรู้สึกได้ก็ถูกเสียงร้องของท่านสามเกาดังขัดขึ้น จึงอดไม่ได้ที่จะมุ่นคิ้วแน่น ทำมือเป็นท่าทางว่าให้เงียบ พร้อมทั้งก้มตัวลงไปแนบหูกับอกของเด็กหญิง มั่นใจว่าเมื่อครู่ตนเองสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจตรงหน้าอกของเด็กหญิงจริงๆ

ท่านสามเกาสามารถเป็นหัวหน้าหมู่บ้านได้ย่อมจะมีประสบการณ์ความรู้ต่างไปจากชาวบ้านในหมู่บ้านอยู่พอควร หลังหายงุนงงตกตะลึงเห็นว่ากิริยาท่าทางของเยี่ยเหมยไม่ปกติก็ไม่เคลื่อนไหวยับยั้งอีก กลับยืนจับตามองทุกอากัปกิริยาของเยี่ยเหมยอยู่ด้านข้างแทน

น่าเสียดายที่ไม่ใช่ทุกคนจะมีประสบการณ์ความรู้เหมือนท่านสามเกา เกาต้าเหอยังกำลังกระซิบกล่อมให้ภรรยาพาลูกกลับไปจัดการฝังให้ดี ด้านข้างก็มีสตรีร่างอ้วนเตี้ยนางหนึ่งกระโดดออกมา “พากลับไปอะไร หาเสื่อแถวนี้ห่อแล้วฝังในป่าก็มิใช่ใช้ได้แล้วหรือไร”

แถบตำบลหยางหลิ่วมีตำนานเล่าว่าผู้ที่ตายนอกบ้าน วิญญาณจะหาประตูบ้านไม่เจอ ถ้านำศพกลับบ้าน ถึงวิญญาณนางจะหาประตูบ้านเจอ แต่ก็เข้าไม่ได้ พอเข้าไม่ได้แล้วจะเป็นอย่างไร ย่อมจะวนเวียนอยู่ในลานบ้านไม่ยอมไปไหน ยิ่งถ้าตายอย่างไม่เป็นธรรมยังจะหาตัวคนที่ทำร้ายนางมาแก้แค้นด้วย

สตรีที่ตอนนี้กระโดดออกมาโวยวายไม่ให้เกาต้าเหอสามีภรรยาพาเด็กกลับไปก็คือน้องสะใภ้ของเกาต้าเหอ ที่วันนี้ซื่อฮวาตกน้ำมีสาเหตุเริ่มมาจากนางและบุตรชายของนาง

“หยุดเอะอะโวยวาย เด็กยังไม่ตาย!” เยี่ยเหมยถูกเสียงร้องไห้ เสียงด่าทอ เสียงโวยวายรอบข้างทำเอาหนวกหูแทบทนไม่ไหว เมื่อครู่นางแน่ใจแล้วว่าหัวใจซื่อฮวายังเต้นเป็นจังหวะช้าๆ ถ้าช่วยให้กลับมาหายใจเองได้ เด็กคนนี้ก็ไม่ตายแน่นอน แต่คนพวกนี้ดันไม่ยอมให้นางได้อยู่สงบๆ

“หยุดเอะอะกันได้แล้ว!” ท่านสามเกาเองก็ตวาดดุขึ้นมา

เขามีความน่าเกรงขามกว่าเยี่ยเหมยที่อ่อนแอปวกเปียกมากนัก พอเขาตะโกน เหล่าชาวบ้านก็ไม่กล้าเอะอะโวยวายอีก

ทุกเวลามีค่าต่อชีวิต เยี่ยเหมยไม่มีเวลาสนใจสีหน้าของผู้อื่น นางกดหน้าผาก ยกคางเกาซื่อฮวาขึ้นให้หายใจได้สะดวก พร้อมทั้งจับอีกฝ่ายอ้าปากตรวจดูว่ามีสิ่งแปลกปลอมอุดอยู่หรือไม่ จากนั้นก็กดนวดหัวใจให้ทันที

“แม่นาง เจ้าเป็นผู้ใด เหตุใดจึงบอกว่าเด็กยังไม่ตาย…” ท่านสามเกาเดิมอยากจะถามอีกหลายประโยค แต่ใครเลยจะรู้ว่ายังถามไม่ทันขาดคำก็เห็นเยี่ยเหมยวางตัวเกาซื่อฮวาราบลงกับพื้น จากนั้นก็โน้มตัวลงไป ‘จูบ’ ริมฝีปากสีม่วงของอีกฝ่าย

เยี่ยเหมยใช้มือข้างหนึ่งบีบจมูกของเกาซื่อฮวาไว้พลางเป่าลมเข้าปากอีกฝ่าย เป่าเสร็จก็ปล่อยมือที่บีบจมูกออกก่อนจะกดนวดตรงหน้าอกเพื่อช่วยหายใจ ทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาก็เพียงเพื่อให้เกาซื่อฮวาสามารถเริ่มหายใจตามจังหวะของนางได้

“นางบ้าไปแล้วหรือ ถึงกับจูบคนตาย” บรรดาคนมุงดูต่างส่งเสียงอุทานตกใจต่อการกระทำของเยี่ยเหมย

“ท่านทำอะไร นางตายไปแล้ว ท่านอย่าทรมานนางอีกเลย” ก่อนหน้านี้เยี่ยหย่วนถูกทำเอาตกใจจนสะดุ้ง หากแต่เวลานี้ได้สติกลับมาแล้ว แม้ปากจะด่าเยี่ยเหมย แต่ตัวกลับเบียดมุดมาอยู่ระหว่างท่านสามเกากับเยี่ยเหมยด้วยกลัวว่าผู้อื่นจะลงมือทุบตีนางเพราะการกระทำอันแปลกประหลาดนี้