ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 5-บทที่ 6

วันนี้เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ความเจ็บปวดตอนที่คมอาวุธแทงทะลุหัวใจเขาเมื่อตอนนั้นยังคงเป็นความจริง ต่อให้เขาตรงหน้านี้จะไม่มีวันรับรู้ก็ตาม

อวิ๋นจ้าวก็ไม่อยากให้เขารู้

ความรู้สึกที่ลู่อู๋เซิงมีให้นาง ไม่ว่าจะย้อนกลับมากี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิมเสมอ แต่นางกลับต่างออกไป หากกล่าวว่าทุกครั้งความรู้สึกที่นางมีต่อเขาจะเพิ่มมากขึ้นไปเรื่อยๆ ตอนนี้นางก็คงเพิ่มจากเดิมไปเป็นพันเป็นหมื่นส่วนแล้ว

ลู่อู๋เซิงถอนหายใจแผ่วเบา “อวิ๋นอวิ๋น ข้ามองเจ้าไม่ออกแล้ว”

“คงรู้สึกว่าที่ข้ามาขอโทษเช่นนี้คงน่าแปลกใจมากกระมัง คนที่เขียนจดหมายตัดสัมพันธ์ให้ท่าน วันนี้กลับมาบอกว่าชอบท่านเสียได้ ท่านคงรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ”

ลู่อู๋เซิงไม่ได้ปฏิเสธ อวิ๋นจ้าวไม่ประหลาดใจแต่อย่างใด

“ข้าไม่ได้เขียนจดหมายฉบับนั้น” อวิ๋นจ้าวมองเขาไม่วางตา มือยิ่งออกแรงกำแขนเสื้อของเขาแน่น บิดจนกระทั่งแขนเสื้อมีรอยยับ “ข้าไม่ได้เขียนจดหมายฉบับนั้น มีคนกำลังยุยงให้พวกเราผิดใจกัน”

ลู่อู๋เซิงนิ่งเงียบไป อวิ๋นจ้าวหยิบจดหมายที่ลงแรงหาอยู่นานมาจากข้างเอว วางลงในมือของเขา “ท่านลองอ่านดูสิ”

ในใจลู่อู๋เซิงเกิดความสับสน พอก้มหน้ามองเห็นลายมือในจดหมายแล้ว เขาก็มีสีหน้าตะลึงงันโดยพลัน “ข้าเขียนหรือ” เขาก้มหน้าครุ่นคิด“ข้าเคยเขียนจดหมายให้เจ้าตั้งแต่เมื่อใด”

อวิ๋นจ้าวสบตาเขา “ไม่ต้องคิดหรอก ท่านไม่เคยเขียน ไม่เคยเขียนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

บรรดาพี่น้องสหายสนิทของนาง มีใครบ้างที่ไม่เคยได้จดหมายจากชายคนรัก ในจดหมายพร่ำพรรณนาคำหวานไม่สิ้นสุด ทำให้นางรู้สึกอิจฉาอยู่มาก พี่น้องพวกนั้นเคยถามนางว่า คุณชายลู่ผู้มีความสามารถเพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ อีกทั้งเคยมีจารึกชื่อบนทำเนียบทอง จดหมายรักที่เขาเขียนให้จะเป็นเช่นไรกัน พอนางบอกปัดไปว่าไม่เคยได้ พวกนางกลับไม่ยอมเชื่อ ทั้งยังกล่าวหาว่านางหวงไม่ยอมให้ดู

ถูกใส่ร้าย ถูกใส่ร้ายโดยแท้ ลู่อู๋เซิงเคยเขียนจดหมายให้นางที่ใดกันเล่า ฮึ! อวิ๋นจ้าวคิดแล้วก็รู้สึกปวดใจ

ลู่อู๋เซิงเห็นผนึกซองจดหมายขาดวิ่น ทว่ากระดาษกลับยังใหม่ ไม่ใช่จดหมายเก่าแก่นานปีอะไร คิดว่าหลังจากถูกนางพับแล้วพับอีก กว่าจะคลี่ออกมาอ่านได้ก็ไม่ง่ายเลย จึงเกิดความระแวงสงสัย แม้ลายมือหน้าซองเป็นลายมือของเขาแน่ แต่เขากลับจำไม่ได้ตนเองว่าเคยเขียนจดหมายฉบับนี้ไว้เมื่อใด จากความทรงจำของเขา เรื่องนี้ไม่น่าเป็นไปได้

เขายิ่งรู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น พอหยิบกระดาษข้างในออกมา ก็พบว่ามีแค่สองแผ่น ทว่าเพียงแค่กวาดสายตาอ่านอย่างคร่าวๆ รวดเดียวทั้งสิบบรรทัด เขาก็ต้องตกตะลึงพรึงเพริด

เพราะเนื้อความในจดหมายมีแต่คำตำหนิอวิ๋นจ้าว วาจาเชือดเฉือนเย็นชา ทำลายเกียรติและศักดิ์ศรีของสตรีผู้หนึ่งไปจนหมดสิ้น

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือ ลายมือนั้นเป็นของเขาเอง!

กระดาษจดหมายบางๆ ในมือราวกับมีน้ำหนักนับพันชั่ง ทั้งยังคมกริบดุจใบมีด บาดมือลู่อู๋เซิงจนเจ็บไปหมด พอเขาอ่านจดหมายจบก็เอ่ยว่า “ใครกล้าว่าร้ายเจ้าถึงเพียงนี้”

อวิ๋นจ้าวชะงักไปชั่วครู่ “ท่านไม่โกรธที่มีคนปลอมแปลงลายมือท่านหรือ แต่กลับมา…”

แต่กลับมาห่วงเรื่องที่มีคนว่าร้ายนางก่อน

อวิ๋นจ้าวอดยกมือขึ้นปิดหน้าไม่ได้ ใบหน้าของนางร้อนผ่าวอีกครั้ง

“เป็นอะไรไป อวิ๋นอวิ๋น?”

“ช้าก่อน อย่าเพิ่งแตะตัวข้า ตอนนี้หัวใจข้าเต้นแรงมากจริงๆ ข้ายิ่งชอบท่านมากขึ้นทุกทีแล้ว ลู่อู๋เซิง”

ลู่อู๋เซิงกระแอมไอ นางทำตัวแปลกพิกลจริงๆ กระทั่งคำพูดก็ทำให้เขาใจเต้นโครมครามได้