ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 5-บทที่ 6

อวิ๋นจ้าวมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เผยให้เห็นดวงตาผ่านง่ามนิ้วมือ แต่ยังคงยกมือปิดหน้าเอาไว้เวลาที่มองเขา “ตอนนั้นพอข้าอ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว แทบอยากจะวิ่งมาด่าว่าท่านต่อหน้า แต่เมื่อวานข้าถึงค่อยคิดได้ ท่านจะเขียนจดหมายแบบนี้ให้ข้าได้อย่างไรกัน”

“แน่นอนว่าไม่มีทาง อีกอย่าง…” จู่ๆ ลู่อู๋เซิงก็เงียบไป นัยน์ตาสั่นไหวอย่างรุนแรง “จะว่าไปแล้ว ข้าก็ได้รับจดหมายมาจากเจ้า เหมือนกับฉบับนี้”

อวิ๋นจ้าวเกือบจะพยักหน้าตอบแล้วว่า ‘ข้าก็รู้’ แต่สุดท้ายก็เก็บอาการเอาไว้ได้ “ลายมือในนั้นเหมือนกับข้าไม่มีผิดเพี้ยน ถ้อยคำที่ใช้ก็ไร้น้ำใจไมตรี ท่าทางเหมือนกับต่อให้ตายก็ไม่คิดพบหน้ากันอีก”

ลู่อู๋เซิงเข้าใจขึ้นมาในทันที “พวกเราถูกวางแผนคิดร้ายอย่างนั้นหรือ”

“อืม ท่านคิดออกหรือไม่ว่าใครเป็นคนทำ”

เรื่องที่เขาคิดออก ‘เมื่อคราวก่อน’ อวิ๋นจ้าวเชื่อว่าหนนี้เขาก็สามารถคิดออกได้เช่นกัน เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ สีหน้าลู่อู๋เซิงดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิมแล้ว

“ข้านัดเจ้าคนสารเลวซ่งโหย่วเฉิงเอาไว้แล้ว ทั้งยังเลือกหอไป่เป่าที่พวกเราชอบไปที่สุด ท่านก็ไปด้วยเถอะนะ ลู่อู๋เซิง ท่านไม่ต้องเสียใจไปหรอก อย่างน้อยท่านก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของคนถ่อยจอมเสแสร้งนั่น”

การสูญเสียสหายสนิทช่างน่าปวดใจยิ่งนัก และการเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของสหายเช่นนี้ก็ทำให้ลู่อู๋เซิงรู้สึกปวดแปลบในใจ ก่อนที่เขาจะสงบนิ่งลงได้ในเวลาไม่นาน ปลงตกกับเรื่องนี้จนได้

“ข้าไม่เสียใจ อย่างน้อย…พวกเราก็ไม่ได้เข้าใจผิดไปชั่วชีวิต”

คำพูดประโยคนี้สำหรับอวิ๋นจ้าวที่เป็น ‘คนย้อนเวลามา’ ราวกับถูกหมัดหนักหน่วงกระแทกลงกลางใจ นางยื่นมือไปกอดเขาเอาไว้ เอ่ยตอบคำหนึ่งว่า “อื้อ!”

ลู่อู๋เซิงลูบไล้เส้นผมของนาง มีกลิ่นหอมรวยรินโชยมาปะทะจมูก ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ เขาเอ่ยว่า “ข้าจะไปหาซ่งโหย่วเฉิง”

“ข้าเองก็จะไปหาเขาอยู่แล้ว แต่ก่อนไปข้าต้องไปที่แห่งหนึ่งก่อน ท่านรอก่อนนะ ข้าไปไม่นานประเดี๋ยวก็กลับมา”

พอกล่าวจบนางก็ก้าวขาเตรียมจะวิ่ง ลู่อู๋เซิงรู้สึกแปลกใจจึงคว้าตัวนางเอาไว้ “เจ้าจะไปที่ใด”

นางชอบทำอะไรคาดเดาไม่ได้อยู่เสมอ ลู่อู๋เซิงไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไรนัก

อวิ๋นจ้าวยังไม่ลืมว่าบนเขาวัดวั่นซานมีคนร้ายซ่อนตัวอยู่ ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นกลลวงหรือแผนชั่วอะไร นางก็ควรไปแจ้งความกับทางการก่อน ในเมื่อคิดจะจับกุมคนพวกนั้นแบบไม่ให้ทันตั้งตัว แน่นอนว่านางจะออกหน้าเองไม่ได้ จะต้องหาคนไปแจ้งความแทน ซึ่งนางไม่อาจให้ลู่อู๋เซิงรู้ได้ว่านางจะไปทำอะไร

เอาไว้ให้จับกุมตัวคนได้แล้ว นางค่อยหาโอกาสพาลู่อู๋เซิงไปดูหน้าคนพวกนั้น เพื่อยืนยันว่าพวกเขาเป็นใครกันแน่

ทว่ายามนี้ลู่อู๋เซิงกลับคว้ามือนางไว้โดยไม่ยอมปล่อย

อวิ๋นจ้าวยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นโค้ง ขยับเข้าใกล้เขาแล้วเอ่ยกระเซ้าว่า “ทำไมหรือ ตัดใจจากข้าไม่ได้หรือไร”

ลู่อู๋เซิงนิ่งงันไป

มือของนางข้างที่ลู่อู๋เซิงเกาะกุมไว้พลันลื่นไหลออกจากฝ่ามือเขาไปราวกับผ้าแพร เหลือเพียงรอยยิ้มสดใสของนาง “ลู่อู๋เซิง รอข้านะ ประเดี๋ยวข้าก็กลับมาแล้ว คราวนี้ข้าจะไม่ให้ท่านรอนานแน่ เชื่อข้าสิ”

ลู่อู๋เซิงแอบถอนหายใจ เป็นสาวน้อยที่ทำให้จิตใจคนสับสนวุ่นวายได้เสมอจริงเชียว

รอก็ได้ นางให้เขารอ เขาก็ยินดีจะรอ หนึ่งปีหรือว่าสิบปีก็ได้ทั้งนั้น

แต่ว่า…

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ใกล้จะถึงเวลาที่นัดหมายไว้กับใต้เท้าลิ่นแล้ว คาดว่าพอไปจัดการปัญหากับนางจนเสร็จเรียบร้อย เขาก็คงเหลือเวลาไปพบใต้เท้าลิ่นน้อยเต็มที