ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 3

อูอีเสวี่ยอดกระหยิ่มยิ้มย่องไม่ได้ นางยืนอยู่ตรงหน้าเขาแท้ๆ เขากลับจำนางไม่ได้ นี่ไม่ใช่สวรรค์ให้โอกาสแก่นางหรือ เขาดูดพลังวัตรของนางไป นางก็จะคิดหาวิธีขโมยพลังวัตรคืนมาจากเขาให้ได้

“ใครคือถูเหล่าต้า” เสียงเย็นยะเยือกเปี่ยมอานุภาพน่าเกรงขามของสิงฟู่อวี่ดังขึ้น

ไม่มีใครตอบ และไม่มีใครกล้ายอมรับ ลูกน้องของสิงฟู่อวี่ใช้ดาบชี้ไปที่เชลยคนหนึ่งพลางตวาดขึ้น “ตอบคำถามของใต้เท้า ใครคือถูเหล่าต้า”

บุรุษคนที่ถูกดาบชี้มาที่ลำคอรีบบอก “ใต้เท้าไว้ชีวิต! ถูเหล่าต้าถูกสังหารตายไปแล้ว อยู่ในกองศพนั่น”

อูอีเสวี่ยเลิกคิ้วคิดในใจว่าคนหยาบกระด้างกลุ่มนี้ยังนับว่ามีสมอง รู้ว่าคนตายถามไปก็ไม่ได้คำตอบ จึงปัดไปให้คนตาย วิธีนี้ทั้งให้ความกระจ่างได้และไม่ต้องขายพวกเดียวกัน

ทหารถามต่อเนื่องไปอีกหลายคน ล้วนตอบเหมือนกัน บอกถูเหล่าต้าตายไปแล้ว

อูอีเสวี่ยกำลังชมละครอยู่ข้างๆ จู่ๆ สิงฟู่อวี่ก็หันหน้ามา สายตาจับนิ่งอยู่ที่ร่างของนาง ทำให้นางอดตัวแข็งไม่ได้

“เจ้า ออกมา” เขาชี้มาที่นาง

อูอีเสวี่ยยังไม่ทันมีปฏิกิริยาใดๆ อาหงที่อยู่ข้างกายก็ออกมายืนขวางหน้านางไว้ คุ้มกันนางไว้ข้างหลัง แววตาดุดันราวกับสุนัขป่าที่กำลังปกป้องลูกของตน

สิงฟู่อวี่หรี่นัยน์ตา ในดวงตามีประกายคมกริบเจือการกล่าวเตือนอย่างเข้มข้น อูอีเสวี่ยแอบร่ำร้องในใจว่าไม่ดีแน่ นางไม่อาจปล่อยให้เขาทำร้ายอาหง ครั้นแล้วนางจึงรีบยื่นใบหน้าน้อยๆ ออกมาจากด้านหลังอาหง

“ท่านอา ท่านเรียกข้าหรือ”

เสียงสดใสอ่อนหวานและท่าทางอ่อนแอบอบบางใสบริสุทธิ์ของนางประสบความสำเร็จในการดึงดูดความสนใจจากผู้ใหญ่ และเปิดทางลงให้กับสิงฟู่อวี่ เขาที่เป็นผู้ใหญ่ย่อมไม่อาจถือสาหาความเด็กน้อยคนหนึ่ง

สิงฟู่อวี่มองนางแล้วเอ่ยถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าถูเหล่าต้าคือใคร”

นอกจากถูเหล่าอู่แล้ว พี่น้องสกุลถูพอเห็นอูอีเสวี่ยต่างตะลึงงันกันไปหมด พวกเขาต่างประหลาดใจว่าเด็กน้อยผู้นี้เป็นใคร โผล่ออกมาจากที่ใดกัน

อูอีเสวี่ยไม่ได้ตอบ กลับหันไปมองถูเหล่าต้า การมองครั้งนี้ทำเอาถูเหล่าต้าเห็นแล้วขนหัวลุกชัน

สิงฟู่อวี่ไม่ได้รอนางตอบก็สั่งการออกไปโดยตรง “เอาตัวเขาไปสอบปากคำ”

“ขอรับใต้เท้า!”

“ไม่! ใต้เท้าโปรดไว้ชีวิต ข้าน้อยไม่ใช่ถูเหล่าต้า! พวกเราลักพาเด็กจริง แต่ข้าน้อยไม่เคยเห็นนางหนูผู้นี้มาก่อน!” ถูเหล่าต้าลนลานแล้ว ไม่รู้ว่าผีน้อยผู้นี้โผล่มาจากที่ใด