ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 3

เสียดายไม่ว่าเขาจะร้องตะโกนอย่างไรสิงฟู่อวี่ก็คล้ายไม่ได้ยิน ยังคงให้คนคุมตัวเขาไป อูอีเสวี่ยในใจตื่นตระหนก นางแค่มองไปที่ถูเหล่าต้าแวบเดียว สิงฟู่อวี่ก็ชี้ขาดได้อย่างแม่นยำและออกคำสั่งทันที ทั้งไม่ได้ถามนางว่าจริงหรือเท็จ ในใจของนางรู้สึกหวั่นหวาด ดูท่าสิงฟู่อวี่ผู้นี้รับมือไม่ง่ายเลยทีเดียว

หลังจากถูเหล่าต้าถูกเอาตัวไป อูอีเสวี่ยกับเด็กๆ ทั้งหลายก็ถูกขังไว้ในกระท่อมหลังเดิม นางนั่งครุ่นคิดอยู่ที่พื้น ตอนนี้เด็กๆ ไม่มีอันตรายแล้ว ไม่ว่าอย่างไรสิงฟู่อวี่ก็เป็นขุนนางที่ได้รับมอบหมายหน้าที่จากราชสำนัก ย่อมต้องจัดการส่งเด็กๆ เหล่านี้ไปอยู่ในที่ที่เหมาะสม นางไม่จำเป็นต้องกังวล ภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งของนางในเวลานี้คือหาวิธีเข้าใกล้สิงฟู่อวี่เพื่อเอาพลังวัตรของนางคืนมา

กองกำลังของสิงฟู่อวี่เข้ายึดครองหมู่บ้าน ตอนกลางคืนในหมู่บ้านมีทหารออกตระเวนตรวจตรา

อูอีเสวี่ยแม้จะเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในหมู่เด็กๆ แต่หลังจากกินนอนอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง เด็กๆ ต่างเห็นนางเป็นผู้นำ และมักจะคอยเดินตามหลังนาง แม้แต่ยามค่ำคืนก็พากันเข้ามาเบียดอยู่ด้วยกันกับนาง เนื่องจากกลางคืนอากาศเย็น ทหารจึงเอาผ้าห่มหนาหลายผืนมาให้พวกเด็กๆ ห่มด้วยกัน

นางพบว่าบนร่างของตนมีผ้าห่มเพิ่มขึ้นมาผืนหนึ่ง จึงหันไปมองอาหงที่อยู่ข้างๆ เพียงเห็นอาหงยกผ้าห่มให้นางทั้งผืน ส่วนตนเองกลับนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างหนึ่ง สองมือกอดอกวางท่าดุจผู้ใหญ่ตัวเล็ก

“ข้าไม่หนาว” อาหงบอก

อูอีเสวี่ยไม่เชื่อ เขาเพิ่งจะอายุเท่าไรกัน ทั้งดูไม่คล้ายคนฝึกยุทธ์ที่สามารถโคจรพลังลมปราณสร้างความอบอุ่นให้ตนเอง ผ้าห่มนี่ต้องเบียดอยู่ด้วยกันจึงจะพอห่ม เจ้าหนูนี่คงรู้สึกขัดเขินที่จะมาเบียดกับนางกระมัง ครั้นแล้วนางจึงขยับเข้าไปหาเขา ดึงดันจะห่มผ้าร่วมกับเขาสองคน จากนั้นก็เอียงตัวไปซุกอยู่ในอ้อมอกของเขาเพื่อหาความอบอุ่น อาหงก้มลงมองนาง ในดวงตามีประกายอบอุ่น ในที่สุดก็ค่อยๆ ยื่นมือมากอดนางไว้ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตอนอูอีเสวี่ยตื่นขึ้นมาพบว่าอาหงยังคงนั่งอยู่ไม่ได้ลุกขึ้นมา หลังจากบังคับถามถึงรู้ว่าขาของเขาชาไปหมด ที่แท้เจ้าหนูนี่นั่งอยู่ท่าเดิมมาทั้งคืน กลัวว่าถ้าขยับตัวจะทำให้นางตื่น ทำให้นางทั้งซาบซึ้งใจทั้งนึกขำ

“ข้าจะช่วยนวดให้เจ้า” นางพูดพลางจะเข้าไปช่วยเขานวดขา แต่อาหงกลับไม่ยอมให้นางแตะต้อง

“ไม่ต้องหรอก” สีหน้าของเขาดูกระอักกระอ่วน

ตอนแรกนางมีสีหน้าฉงน จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ “ฮ่าๆ เจ้ากลัวจั๊กจี้หรือ”

เขารีบโต้แย้ง “ไม่กลัว!”

นางกะพริบตาปริบๆ ยื่นนิ้วมือไปจี้เอวเขาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว เมื่อถูกจี้ ตัวเขากระตุกเล็กน้อย รีบคว้ามือนางมาจับไว้แล้วถลึงตาใส่นาง

อูอีเสวี่ยหัวเราะชอบใจ “ฮ่าๆ เจ้ากลัวจั๊กจี้จริงๆ”

เด็กคนอื่นๆ ก็หัวเราะตาม เด็กที่ซุกซนก็คิดจะมาจี้เขาบ้าง ทว่ากลับถูกอาหงถลึงตาใส่อย่างดุดัน ตกใจจนต้องหดมือกลับ เด็กเหล่านี้เดิมก็กลัวอาหงอยู่แล้ว แต่อูอีเสวี่ยไม่ใช่เด็กจริงๆ ดังนั้นนางจึงไม่กลัว หัวเราะฮ่าๆ ต่อไป อาหงดุเพียงใดก็แค่ถลึงตาใส่นางเท่านั้น แต่พอประตูถูกเปิดออก ทหารนายหนึ่งเดินเข้ามา อาหงก็รีบปกป้องนางไว้ข้างหลัง มองจ้องอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง การปกป้องคุ้มครองของเขาทำให้อูอีเสวี่ยรู้สึกอบอุ่นใจยิ่ง คิดในใจว่ารอให้วรยุทธ์ของนางฟื้นคืนดังเดิมแล้วจะรับอาหงเป็นลูกศิษย์

“ไปรับแผ่นแป้งย่างที่ห้องโถงใหญ่” ที่แท้ทหารมาเรียกพวกนางไปกินอาหาร

พวกเด็กๆ พอได้ยินว่ามีของกินก็คึกคักขึ้นมา อูอีเสวี่ยจูงมืออาหงไปรับแป้งย่างมากินพร้อมกับทุกคน