ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 4

ขณะที่นางกำลังกลัดกลุ้มไม่รู้ควรเข้ามาทำตัวใกล้ชิดเขาอย่างไร คนผู้นี้ก็พาตนเองมาส่งให้ถึงหน้าประตู นางยกมือน้อยขึ้นวางที่หน้าอกข้างซ้ายของเขา ใต้ฝ่ามือรับรู้ได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้น ถ้าวรยุทธ์ของนางยังอยู่ ครั้งนี้เขาต้องตายแน่นอน

สิงฟู่อวี่เห็นนางปิดปากสั่นหัวจึงเอ่ยถาม “กินอิ่มแล้วหรือ”

อูอีเสวี่ยพยักหน้า เผยรอยยิ้มอ่อนหวานน่ารักให้เขา ช่างเป็นยิ้มบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ไร้เล่ห์เพทุบายยิ่ง

สิงฟู่อวี่ถูกรอยยิ้มของนางโน้มน้าวจิตใจก็เผลอหยักยกมุมปากไปด้วย แววตาอ่อนโยน สั่งกำชับเบาๆ “ต่อไปถ้าหิวก็บอกอา ไม่อาจขโมยของอีก รู้หรือไม่”

“รู้แล้ว” นางใช้น้ำเสียงนุ่มนิ่มเฉพาะตัวของเด็กผู้หญิงตอบ เห็นเขายิ้มน้อยๆ นางก็ยิ้มจนหัวคิ้วนัยน์ตาโค้งยิ่งกว่าเขา

สิงฟู่อวี่เห็นปลายคางนางมีคราบอาหารเลอะติดอยู่ก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากให้นาง นางปล่อยให้เขาปรนนิบัติดูแลอย่างสบายใจ ในเวลานี้เองมีลูกน้องมาขอเข้าพบอยู่ที่หน้าประตู ตอนเข้ามายังพาเด็กน้อยฤทธิ์มากมาด้วยคนหนึ่ง

“ใต้เท้า จับผู้กระทำผิดได้แล้ว เป็นเจ้าหนูผู้นี้ที่ก่อเรื่อง เจ้าหนูเอางูโยนเข้าไปในคอกม้า ม้าตกใจวิ่งหนีไปสองตัว ได้ส่งคนไปตามหาแล้วขอรับ” ลูกน้องพูดจบก็ผลักอาหงมาข้างหน้าอย่างหยาบคาย

สิงฟู่อวี่ขมวดคิ้วพลางออกคำสั่ง “เอาเขา…” พูดยังไม่ทันจบ อูอีเสวี่ยพลันกระโดดลงจากตักเขา วิ่งไปที่อาหง กอดแขนเขาไว้

“อาหง เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่”

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าล่ะ”

“ข้าก็ไม่เป็นไร ท่านอาให้คนทำอาหารอร่อยมาให้พวกเรา พวกเราไม่ต้องขโมยม้าแล้ว เจ้ารีบมากิน” พูดจบนางก็จูงอาหงเดินมาที่โต๊ะอาหาร

ลูกน้องของสิงฟู่อวี่เห็นแล้วหันไปมองใต้เท้าของตน ยามกะทันหันเช่นนี้ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรยับยั้งหรือไม่

สิงฟู่อวี่โบกมือ “ออกไปเถิด”

ความหมายก็คือไม่เอาความ ลูกน้องได้รับคำสั่งก็รีบล่าถอยออกจากห้องไป

สิงฟู่อวี่มองไปทางอาหง เรื่องที่ม้าได้รับความตื่นตระหนก ก่อนหน้านี้ลูกน้องได้มารายงานให้เขาทราบแล้ว ตอนนั้นเขาสงสัยว่าจะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ จึงรีบกลับมาตรวจดู และพบอาเสวี่ยกำลังปีนขึ้นโต๊ะไปขโมยเหอเปาใบนั้น เวลานี้ได้เจออาหงอีกคน เขาไม่ต้องถามก็เข้าใจแล้วว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร

เด็กน้อยสองคนลอบลงจากรถม้าหนีกลับมา คนหนึ่งไปขโมยม้า อีกคนหนึ่งมาขโมยเงิน โลกนี้วุ่นวายยิ่ง ชาวบ้านที่ยากจนข้นแค้นมีจำนวนมาก เด็กน้อยสองคนถูกพวกค้าทาสจับตัวไปขาย เพื่อความอยู่รอดจึงริเป็นขโมยก็เป็นเรื่องพอเข้าใจได้

อูอีเสวี่ยปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ หยิบเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ยื่นไปตรงหน้าอาหงจะให้เขากิน อาหงสั่นศีรษะ ไม่ได้อ้าปาก กลับมองจ้องสิงฟู่อวี่ด้วยสีหน้าระแวดระวัง