ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 4

เมื่อครู่ตอนเข้าประตูมา เขาเห็นบุรุษผู้นี้อุ้มอาเสวี่ยอยู่ เขารู้บุรุษผู้นี้กำลังคิดอะไร แต่อาเสวี่ยไม่เข้าใจ คนผู้นี้ไม่อยู่ดีๆ ก็ดีต่ออาเสวี่ยโดยไม่มีสาเหตุ จะต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่นอน!

สิงฟู่อวี่หรี่นัยน์ตาเล็กน้อย เจ้าหนูนี่ขวัญกล้ายิ่งนัก ถึงกับกล้าถลึงตาจ้องมองเขา เห็นแก่ที่พวกเขายังเป็นเด็ก เขาไม่คิดจะถือสาหาความ เจ้าหนูนี่ไม่สำนึกบุญคุณก็แล้วไปเถิด ยังจะกล้าใช้สายตาท้าทายเขาอีก

สิงฟู่อวี่สีหน้าเรียบขรึมลงทันที “เจ้าหนู เพราะเหตุใดจึงแอบหนีลงจากรถม้าโดยพลการ”

อาเสวี่ยเพิ่งหกขวบ เจ้าหนูนี่สิบขวบแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงเห็นว่าที่แอบหนีกลับมาขโมยของต้องเป็นความคิดของเจ้าหนูผู้นี้ที่สอนให้อาเสวี่ยเสียเด็ก แต่ความจริงเขาปรักปรำอาหงแล้ว ผู้บงการเบื้องหลังที่แท้จริงกำลังยุ่งอยู่กับการกินน่องไก่

อาหงไม่ได้ตอบคำถามสิงฟู่อวี่ เขาหาได้กลัวสิงฟู่อวี่ไม่ เขามาเพื่อจะปกป้องอาเสวี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะไม่เห็นอาเสวี่ยออกไปสักที เขาคงไม่ถูกจับได้เพราะต้องการตามหาอาเสวี่ยเป็นแน่

ประกายคมกริบในดวงตาสิงฟู่อวี่ยิ่งคุกคามคนมากขึ้น อูอีเสวี่ยเห็นแล้วลอบร่ำร้องว่าไม่ดี เจ้าหนูนี่เริ่มใช้นิสัยดื้อรั้นอีกแล้ว

“อาหง ท่านอาเป็นคนดี เขาช่วยพวกเราไว้ ตอนกลางคืนก็ให้ผ้าห่มพวกเราห่ม กลางวันก็ให้ของเรากิน เขาไม่เหมือนคนเลวพวกนั้น ไม่ต้องกลัว” อูอีเสวี่ยดึงๆ มือเขา ใช้สายตาสุกใสแวววาวมองเขา

อูอีเสวี่ยจงใจพูดเช่นนี้ ประการแรกเพื่อเตือนอาหงอย่าทำนิสัยดื้อรั้น หาเรื่องลำบากใส่ตัวอีก เชื่อว่าเจ้าหนูจะเข้าใจความหมายของนาง ประการที่สองเพื่อบอกให้สิงฟู่อวี่รู้ อาหงเป็นเพราะกลัวจึงได้ทำตัวเหมือนสัตว์ตัวเล็กที่พร้อมจะโจมตีคนตลอดเวลา

ช่วงที่คลุกคลีอยู่ด้วยกัน อาหงกับนางได้บ่มเพาะสัญญาอันเป็นที่รู้กันไว้แล้ว เขาเพียงยอมฟังนางเท่านั้น ได้ยินนางพูดเช่นนี้เขาจึงรีบก้มหน้าลง

“ขอโทษใต้เท้า ข้าผิดไปแล้ว”

อาหงก้มหน้ายอมรับผิดอย่างรู้กาลเทศะ ทำให้สีหน้าของสิงฟู่อวี่ดีขึ้นมาเล็กน้อย

สิงฟู่อวี่นึกถึงสิ่งที่เด็กคนนี้ได้พบเจอมาก่อนหน้านี้ ก็เป็นธรรมดาที่จะมีความคิดอันเป็นศัตรูต่อผู้อื่นค่อนข้างมาก เขาเป็นผู้ใหญ่ ทั้งยังเป็นขุนนาง ย่อมไม่ถือสาหาความเด็กสิบขวบคนหนึ่ง

“ท่านอา” เสียงนุ่มนิ่มเรียกเขาเบาๆ สิงฟู่อวี่ก้มหน้าลง เห็นอาเสวี่ยกำลังดึงชายเสื้อเขา ใช้สายตาชุ่มฉ่ำแวววาววิงวอนเขา กระทั่งทำให้จิตใจที่เย็นชาของเขาหลอมละลาย เพลิงโทสะที่เหลืออยู่ก็สลายสิ้น

“ช่างเถิด ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมไปกับรถม้า ก็อยู่ที่นี่ไปชั่วคราวแล้วกัน”

อูอีเสวี่ยได้ยินแล้วก็ดีใจ รีบคลี่ยิ้มสดใส “ขอบคุณท่านอา”

สิงฟู่อวี่เห็นนางแย้มยิ้มน่ารัก เส้นสายแข็งกระด้างบนใบหน้าหล่อเหลาพลันผ่อนคลายลง มุมปากก็หยักยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว อดยื่นมือไปลูบศีรษะนางไม่ได้

อูอีเสวี่ยแอบดีใจ แม้จะเอาหลักฐานยืนยันคืนมาไม่ได้ แต่ได้โอกาสที่จะใกล้ชิดสิงฟู่อวี่มาก็ถือว่าแผนการประสบความสำเร็จ รอให้ถึงวันที่ตนได้พลังวัตรกลับคืนมา ยังจะกลัวไม่มีโอกาสได้สั่งสอนคนแซ่สิงอีกหรือ

คิดได้ดังนี้รอยยิ้มของนางก็ยิ่งใสซื่อไร้เดียงสามากขึ้น

โปรดติดตามตอนต่อไป…