ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

“เมื่อวานข้าเห็นคนขาเป๋แซ่เว่ยซื้อน้ำตาลพอดี เห็นเขาไม่ระวังทำน้ำตาลหกใส่รังมดเข้า มดมากมายก็เลยออกมาหาน้ำตาลของเขา ตอนนั้นคนขาเป๋แซ่เว่ยรีบร้อนลนลานยิ่งนัก ตอนที่เก็บน้ำตาลจึงได้เก็บมดกลับไปด้วย”

เฉินเสี่ยวซานได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที เขาก้มหน้ามองไป๋ถังเกาในมือด้วยสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

หลินฟางโจวชี้ไปยังขนมในมือเขาพร้อมกับเอ่ย “เจ้าดูนี่ จุดดำนี่ไม่ใช่มดหรอกหรือ”

“ตรงไหนกัน”

“ตรงนี้…มาสิ ข้าจะช่วยเจ้าหยิบออก”

เฉินเสี่ยวซานยื่นไป๋ถังเกาส่งให้หลินฟางโจว นางรับไป๋ถังเกาอันหอมฉุยนั้นมา โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงก็กัดไปคำใหญ่แล้ว

เฉินเสี่ยวซานจึงได้เข้าใจว่าตนเองโดนหลอกเข้าเสียแล้ว เขาร้องไห้โฮทันที

เสียงร้องไห้ดังเสียจนทำให้คนขายเนื้อแซ่เฉินซึ่งกำลังจัดเรียงเนื้อหมูอยู่ในลานบ้านตกใจ เขาถือมีดปังตอวิ่งออกมาพลางพูดด้วยความโมโห “เกิดอะไรขึ้น!”

หลินฟางโจวถือไป๋ถังเกาวิ่งหนีไปไวราวกับควัน วิ่งพลางหัวเราะไปด้วย นางทิ้งเสียงก่นด่าของคนขายเนื้อแซ่เฉินไว้ข้างหลัง

หลังจากกินไป๋ถังเกาหมดแล้ว ในท้องก็ถือว่ามีอาหารอยู่เล็กน้อย หลินฟางโจวเดินไปตามถนน นางครุ่นคิดว่าควรจะถามหาเบาะแสของเด็กนั่นอย่างไรดี ด้วยรู้สึกว่าเด็กน้อยผู้นั้นไม่เหมือนกับคนทั่วไป นางจึงไม่อยากหุนหันทำอะไรไปโดยไม่ไตร่ตรองให้ดี มิเช่นนั้นอาจถูกผู้อื่นมาแย่งความดีความชอบนี้ไปได้

ต่อให้ยามนี้นางอยากจะหาเงินให้ได้มากๆ ก็ควรต้องรู้ถึงความเป็นมาของอีกฝ่ายให้แน่ชัดเสียก่อน นางจะได้รู้ว่าตนเองสามารถเรียกเงินได้มากเท่าไร…

หลังจากลังเลอยู่นาน สุดท้ายนางก็เดินไปที่ลานพนัน

ในลานพนันมีคนหลากหลายชนชั้นปะปนกัน เป็นที่ที่รวมข่าวสารต่างๆ ไว้มากมายและสามารถกระจายข่าวออกไปได้รวดเร็วที่สุด