ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

หลินฟางโจวปะปนไปกับกลุ่มคนดูไผจิ่ว พอมีคนตะโกนนางก็ส่งเสียงตามไปด้วย ต่อให้ยามนี้จะคันไม้คันมือและคันยุบยิบอยู่ในใจเพียงใด แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่นางไม่มีเงินแม้แต่อีแปะเดียวติดตัว นางจึงทำได้เพียงเก็บเกี่ยวความสุขอยู่ที่วงนอกเท่านั้น

หลินฟางโจวทั้งดูไผจิ่วทั้งเงี่ยหูฟังผู้คนรอบๆ พูดคุยกันไปด้วย ฟังไปฟังมาก็มีแต่…แม่นางที่งดงามผู้นั้นอยู่หอคณิกาไหน ระยะนี้บุรุษสกุลใดกำลังมือขึ้น ใครลักลอบเป็นชู้กับหญิงที่มีสามีแล้วจนถูกจับได้คาหนังคาเขา ทว่า…กลับไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องเด็กบ้านไหนหายตัวไปเลย

หลินฟางโจวหรี่ตาลงพลางตัดสินใจเด็ดขาด ในเมื่อคนอื่นไม่พูดถึง ข้าก็พูดถึงเองสิ…

นางสะกิดคนผู้หนึ่งที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยขึ้นมา “เคยได้ยินหรือไม่”

“อะไร”

“ระหว่างทางที่ข้ามาที่นี่ ได้ยินขอทานริมทางพูดว่ามีเด็กน้อยคนหนึ่งอยู่ในบ้านคนขาเป๋แซ่เว่ย” หลินฟางโจวพูดสิ่งที่นางคิดเตรียมไว้ก่อนแล้ว

“คนขาเป๋แซ่เว่ยอยู่ตัวคนเดียว กระทั่งขอภรรยายังไม่มีใครยอมแต่งให้เลย แล้วจะไปมีลูกได้อย่างไรเล่า”

นางตอบอย่างรวดเร็ว “ก็เขาเก็บมาได้”

“แล้วเก็บได้จากที่ใดเล่า คงไม่ใช่ว่าเดินขาเป๋มาเองหรอกนะ คนขาเป๋แซ่เว่ย คนขาเป๋ ฮ่าๆๆ”

“ข้าเองก็ไม่รู้ ไม่แน่อาจเป็นขอทานสักคนที่พูดจาเหลวไหล หิวจนเลอะเลือนไปแล้ว” นางแสร้งทำทีเป็นสับสน

คนที่สนทนากับหลินฟางโจวเริ่มรู้สึกคล้อยตาม “บางทีอาจเป็นเรื่องจริงก็ได้ คนขาเป๋แซ่เว่ยไม่มีภรรยา จึงได้เก็บเด็กมาเลี้ยงเป็นลูก ให้เลี้ยงดูเขายามแก่เฒ่าไปจนตาย”

ครู่หนึ่งผ่านไปแทบจะทุกคนทั่วทั้งลานพนันต่างก็รู้ว่าคนขาเป๋แซ่เว่ยเก็บเด็กน้อยมา

หลินฟางโจวคิดในใจ…บางทีวันพรุ่งนี้อาจจะมีคนไปหาคนขาเป๋แซ่เว่ยเพื่อตามหาคนก็ได้ ข้าค่อยตามไปดูว่าเป็นคนสกุลไหนแล้วค่อยคิดวางแผน ถึงอย่างไรชีวิตของเด็กนั่นสวรรค์ก็เป็นผู้กำหนด จะตายที่ไหนล้วนเหมือนกัน ไม่แน่ว่าตอนคนที่บ้านเขามาตามหา เขาอาจฟื้นขึ้นมาพอดีก็ได้ ด้วยเหตุนี้ข้าไม่ควรรีบร้อน ช้าสักวันสองวันก็คงไม่มีปัญหา

ตอนบ่าย ยามที่คนขาเป๋แซ่เว่ยซึ่งแบกตะกร้าไว้บนหลังเดินผ่านประตูลานพนันเข้ามาก็มีคนเอ่ยถามเขาทันที “คนขาเป๋แซ่เว่ย ได้ยินว่าเจ้าเก็บเด็กได้คนหนึ่งหรือ”

คนขาเป๋แซ่เว่ยนึกว่าอีกฝ่ายเพียงล้อเล่นกับเขาจึงยิ้มเอ่ย “หากข้าเก็บเด็กได้คนหนึ่ง จะต้องพาเขาไปซ่อนเอาไว้ กระทั่งเทพเซียนก็หาไม่เจอแน่!”

ทุกคนหัวเราะแล้วหลับหูหลับตาพูดแสดงความยินดีตามๆ กันไป