ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

หลินฟางโจวอยู่ที่อำเภอหย่งโจวมาตั้งแต่เล็ก นางคุ้นเคยกับทุกที่ในอำเภอนี้เป็นอย่างดี มีอยู่ปีหนึ่งที่ฝนตกหนัก ฐานกำแพงทางตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอนี้ถูกน้ำซัดจนไม่แน่น คนที่อาศัยอยู่แถวนั้นหากมีบ้านใครที่ขาดอิฐสักก้อนสองก้อนก็สามารถไปเอามาจากฐานกำแพงหลวมๆ นั่นได้ เมื่อเอาไปบ่อยๆ กำแพงเมืองก็เกิดเป็นช่องขึ้นมา ขนาดพอดีกับเด็กที่ไม่สูงไม่เตี้ยคนหนึ่งลอดเข้าลอดออกได้

รูปร่างของหลินฟางโจวผอมบาง อีกทั้งร่างกายยังผ่ายผอม นางเคยลองมาก่อนแล้วพบว่าตนเองสามารถลอดผ่านช่องนี้ออกไปได้

ในที่สุดหลินฟางโจวก็พาเด็กคนนี้มาถึงฐานกำแพงแห่งนี้ ทั้งคู่ต่างก็ลอดออกไป

หลังจากนั้นนางก็พาเด็กชายเดินต่อไป เพียงครู่เดียวก็เดินมาถึงริมแม่น้ำ

พระจันทร์ดวงโตมาก น้ำในแม่น้ำสะท้อนแสงนวล ที่ริมฝั่งมีวัชพืชกระจายอยู่ เงาต้นไม้กวัดแกว่ง สรรพสิ่งต่างหลับลึกไปหมดแล้ว แม้แต่เสียงร้องของแมลงก็ไม่มี

หลินฟางโจวกลัวว่าเขาจะกลับไปหานาง จึงใช้เชือกเส้นหนึ่งมัดมือทั้งสองข้างของเด็กชายเอาไว้ ที่ปลายเชือกอีกด้านหนึ่งก็มัดไว้กับต้นไม้ นางลูบศีรษะเขาพลางเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “เป็นตายอยู่ที่โชคชะตากำหนด ร่ำรวยสูงศักดิ์ล้วนขึ้นอยู่กับฟ้า ข้าตัดสินใจผิดพลาดนับตั้งแต่ข้าช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้แล้ว เจ้า…อย่าได้ด่าข้าเลยนะ”

เด็กชายไม่ได้มีท่าทีขัดขืน เพียงแค่จ้องตานางเท่านั้น

จู่ๆ หลินฟางโจวก็นึกเสียใจขึ้นมา นางไม่กล้ามองเขาอีกครั้ง เพียงหันหลังก้าวเท้าจากมา

ทว่าเด็กชายกลับยังคงจ้องมองแผ่นหลังของหลินฟางโจวต่อไป จวบจนร่างของนางค่อยๆ หายไปจนมองไม่เห็นอีก ทิ้งให้เขาอยู่กับท้องฟ้าและผืนดินเพียงผู้เดียว

อยู่กับท้องฟ้าและผืนดิน เบื้องหน้าเต็มไปด้วยแสงจันทร์และมีลมเย็นพัดมาจากข้างหลัง

หลินฟางโจวกลับมาถึงบ้านก็พลันล้มตัวลงนอน

ปกติพอหัวถึงหมอนนางก็จะนอนหลับได้ง่ายมาก ทว่าครั้งนี้กลับนอนไม่หลับเสียได้ พอหลับตาลง ในหัวก็มีแต่ภาพเด็กคนนั้นเต็มไปหมด เขาที่มองนางอย่างทึ่มทื่อ คอยเดินตามนางไปอย่างโง่งม เขาที่เชื่อใจนาง เชื่อฟังนางเช่นนั้น…

เขาที่น่าสงสารเพียงนั้น วันพรุ่งนี้ก็จะมีคนมาพบตัวเขา ซึ่งเขาต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ปล่อยให้เขาตายไปเช่นนี้ กับใช้มีดทำครัวฟันเขาตายตรงๆ มีอะไรที่ต่างกัน

หลินฟางโจวใช้ผ้าห่มคลุมมิดหัวและบังคับให้ตนเองนอนหลับ

เพิ่งจะเคลิ้มหลับไปแบบครึ่งหลับครึ่งตื่นนางก็ฝันเห็นเขาถูกคนฟัน ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด เขาเงยหน้าขึ้นมามองนาง ถามนางว่าทำไมไม่ช่วยชีวิตเขา…

‘ข้าไม่อาจช่วยเจ้า! ข้าไม่อาจช่วยเจ้าได้!’ ในความฝันนั้นหลินฟางโจวตะโกนด้วยความร้อนรน เพียงแค่ครู่เดียวนางก็ตื่นขึ้นมา ทั่วศีรษะเต็มไปด้วยเหงื่อชุ่ม